Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 182

AD VALVAS — 2 DECEMBER 1983

12 Beste Professor, De volgende klacht is niet, zoals sommige eerder door u gepubliceerde, ook bedoeld om te lachen. Hij betreft nl. mijzelf. Ik ben al acht jaar weduwe. Toen ik afscheid moest nemen van mijn man, heb ik op zijn nadrukkelijk verzoek bovenaan zijn rouwkaart „Ps. 34:20" laten druk­ ken. De tekst daarvan was zo ongeveer zijn lijfspreuk en gaf zodoende a a n zijn kaart nog een extra persoonlijk cachet. Ook op de geboortekaartjes van onze kinderen, voor zover daar geld voor was (ik bedoel die kaartjes), hebben we altijd een tekst laten zetten die op hen persoon­ lijk sloeg. Bijvoorbeeld „Spr. 16:20" (de zoon op wie dat betrekking had, is trouwens een niet' onverdienstelijk dichter geworden, zo ziet u maar). Maar ook op het gebied van de toepasselijke teksten heeft de gemakzucht, die onze moderne tijd zo ontsiert, toege­ slagen. Zo heb ik bijvoorbeeld in de afgelopen twee jaar al negen geboortekaartjes ontvangen (o.a. van twee van mijn kleinkinderen) met daarop steeds exact dezelfde tekst van een zekere Kahlil Gibran. Die tekst geeft de indruk een gedicht te zijn. Niet dat het rijmt of zo, maar de zinnen zijn op een rare manier afgebroken. En wat voor zinnen! Die man beweert in steeds andere, quasi­archaï­ sche bewoordingen in ieder „couplet" eigenlijk niets an­ ders dan dat je kinderen van jou zijn, maar toch ook weer niet (hij schijnt een Oosters wijsgeer te zijn). De „dichter" eindigt bijvoorbeeld met de mededeling:, jullie bent (sic) de bogen waarmee je/ kinderen als levende pijlen worden weggeschoten." Ik vind dit ronduit een schande. Ons is altijd geleerd dat je kinderen krijgt om ze met al je liefde en zorg te omringen en in ieder geval niet om ze een pees tussen h u n teentjes te steken, a a n te leggen en ze snor­ rend af te schieten. Het lijkt waarachtig wel of kinderen verwekken vergeleken wordt met het aloude handboog­ schieten op de liggende wip. Dat krijg je nou van dat onpersoonlijke, klakkeloze overschrijven. Het beeld van de wegvlietende pijl lijkt mij persoonlijk eerder te passen bij de dood. Op rouwkaarten en in overlijdensadvertenties kom je tegenwoordig trouwens oók nog zelden een per­ soonlijke tekst tegen. Altijd maar weer, zo stereotiep als het zwarte randje, dat zeurderige, inmiddels overbekende versje: Rust nu maar uit Je hebt je strijd gestreden Je hebt het met veel moed gedaan Wie kan begrijpen wat je hebt geleden En wie kan voelen wat je hebt doorstaan? Ik snap dat niet. Het is zo nietszeggend. Tegen iemand die ligt te slapen, zeg je toch ook niet: „Ga n u maar eens lekker liggen"? En wat zou je anders moeten doen met een strijd dan hem strijden of wat zou je anders moeten strij­ den dan een strijd? „Je hebt het met veel moed gedaan", dat zei de rector ook tegen een van mijn zonen toen hij twee keer in dezelfde klas was blijven zitten. Maar daar­

Ruk nu maar uit Je moet je strijd gaan strijden Daar sal veel moed voor nodig zijn Wie kan voorspellen wat je krijgt te lijden En wat je deel sol sijn van angst en pijn? Vriendelijke groet, Arie 't Hart.

Hartewensen Derde prijs (f 5,—). „Dat degene, die n u al enkele maanden lang onder mijn n a a m zogenaamde wensen instuurt voor de prijsvraag van prof. 't Hart, daar onmiddellijk mee ophoudt." Drs. B rinkman (Wil de echte drs. Brinkman zich bekendmaken? ).

Hartklachten Hartewensen Door prof. dr. Arie 't Hart mee was hij nog niet terug op school. En dan die twee onbeantwoorde vragen. De bedoeling zal wel zijn dat er ,,niemand" geantwoord wordt, lijkt me. Allemaal voor niks dus, dat lijden. Dat is ook weinig troostrijk. Daar komt nog bij dat zo'n versje aardig wat kost. Want ieder­ een heeft hedentendage nog wel ergens een Bijbel in huis, m a a r dat geldt niet voor de verzamelde werken van Nel Bensdorp of van die Gibran. En ten slotte: „Galaten 1:9". Mevr. C.'Moerman. Beste Mevrouw Moerman, Ik heb met veel plezier uw harteklacht gelezen. Ik kan een heel eind met u meegaan. Met name waar het gaat om de modieuze teksten van die onuitstaanbare Gelul Gebral, zoals hij ook wel genoemd wordt. Ik heb de indruk dat die teksten voornamelijk gekozen worden door de welgestelde intellectuelen die je tegenwoordig op de Albert Cuyp h u n tassen kunt zien voUaden met Oosters voedsel en die denken dat daar dan uit blijkt dat zij vrij zijn van raciale vooroordelen. Voor de rest valt het volgens mij ook vandaag de dag met de creativiteit nog wel mee. Zo kreeg ik bijvoorbeeld nog onlangs een geboortekaartje toegestuurd met de tekst:

Tweede prijs (f 10,—). „Dat n u eindelijk ook eens één van de hartewensen, die wij steeds zo trouw insturen voor de prijsvraag, met een prijs wordt beloond. (Waarom Brinkman wel elke keer? ). In de UR boeken wij al zelden succes met onze verlangens. Maar n u zwijgt Ad Valvas ons ook nog dood! Terwijl wij juist zo'n redelijk alternatief hebben te bieden: progres­ sief, maar toch constructief; vrouwvriendelijk, maar wèi realistisch; vastberaden, maar toch niet drammerig; christelijk, maar zonder zendingsdrang; bewust, maar niet onbezonnen; voor goede wetenschap, maar met een menselik gezicht." De Dakfractie Eerste prijs (f 15,—). „Dat iemand mij eens kort en bondig uitlegt hoe het in vredesnaam mogelijk is, dat in een tijdsbestek van nog geen jaar (en ondanks alle WUB­regelen en ­raden) in alle vakgroepen, die ik ken, alle macht ineens weer blijkt te liggen „onder professoren", die zelfs voor de meest gewich­ tige beslissingen h u n staf (laat staan de studenten) niet eens meer raadplegen, en niet eens de moeite nemen om belanghebbenden van h u n besluiten zelfs maar in kennis te stellen. (Zo doen over mij persoonlijk bij voorbeeld sinds enkele maanden hardnekkige ­ maar bij herhaling onbe­ vestigde ­ geruchten de ronde dat mijn funktie tijdens een hooglerarenlunch van mijn subfaculteit is opgeheven, „zonder dat men het n u opportuun acht om de eventuele (sic!) konsekwenties daarvan in de personele sfeer te be­ spreken." (Mag ik het soms ook niet bespreken met mijn vrouw?). M.S. (Een correcte observatie van M.S.! Inderdaad lijkt het begrip „kroondocent" weer iets van zijn vroegere luister te herwinnen. Maar, het zij gezegd, het dragen van een kroon is wel een zware en verantwoordelijke taak. Die 3'/^% hoeft dan ook niet voor mij) Prof. dr. A. J. t Hart.

ACHTERUIT Folitie­kapel kwam niet Vorige week woensdag zou er in de aula van de VU een „magnifiek lunchconcert" plaatsvinden. Van kwart over twaalf tot één u u r zou het orgel bespeeld worden door de universiteitsorganist Ewald Kooiman, omUjst door een optreden van de Amsterdamse Politie­kapel onder leiding van kapelmeester Gerrit Fokkema. Eén en ander in het kader van een poUtiedag, georganiseerd door een aantal politicologiestudenten. Vanaf eU u u r had de Politie­kapel gelegenheid om op de VU te repeteren. Maar het werd kwart over elf, half twaalf en zelfs twaalf u u r en nog was er geen kapel te bekennen. De aula had zich al met publiek gevuld en het concert zou moeten beginnen... Vanaf de VU werd contact gezocht met de zakelijk leider van de politiekapel, dhr. Scholten, om te vragen waar de mensen bleven. Helaas dhr. Scholten wist van niets. Volgens hem was de afspraak gemaakt en hij had niets over af lasting van het concert vernomen. Na enig heen en weer gebel bleek dat de kapelmeester 's morgens zijn mensen n a a r huis had gestuurd omdat er te veel zieken waren om goed te kunnen spelen. Hij had dit echter niet doorgegeven aan de VU, zodat daar de volle zaal zat te wachten op het bijzondere lunchpauze­ concert dat was aangekondigd. Inmiddels had de VU een telex de wereld in gezonden met de kop: Schandalig

Ik kan me voorstellen dat er noodsituaties of wat dan ook kunnen ontstaan, maar het allerminste is dan natuurlijk wel datje ­ al is het maar op het laatste moment ­ meedeelt dat er bijzondere redenen zijn waardoor het concert niet door kan gaan. W a n t . . . als er vanuit de VU niet gebeld was n a a r de politie, dan wisten we

„optreden" Amsterdamse Politie­kapel. Dit resulteerde in een discussie tussen Ewald Kooiman van de VU en dhr. Schol ten van de politie in het programma van Radio STAD Amsterdam van die middag. Ewald Kooiman op de radio: „Ik vind deze gang van zaken volstrekt , onacceptabel en bijzonder onaangenaam. . ^ ­ ' 1 ;­'^» •»!'*''

i­s

helemaal niets, ja alleen dat er geen kapel was." Dhr. Scholten van de politie vond het jammer dat het zo gelopen was en maakte zijn excuses voor de gang van zaken. Hij vond echter de aanpak van het probleem niet zo gelukkig. Hij had alles liever achter gesloten deuren afgehandeld of althans dat de VU een klacht had ingediend bij de politie, in plaats van het geval in de publiciteit te brengen. De rest van de politiedag voor politicologen verliep overigens wel goed. J a m m e r van die ene „geweldige dissonant", zoals dhr. Scholten het uitdrukte. Ewald Kooiman speelde het lunchconcert tenslotte aUeen. (P.V.) Advertentie

•Ui : !• , . " . .

. Il ,

KUPEBiëiy

J|0tJÓM|e!ISW(l»ti>S$^ ,

•'7 Y^

^J^M

•^—»t*

­,

^

( ^

jj^

.­^^—'.^..

1 ^ ­i—jt _jjJi„,—^ ­,!__

AUTOVERHUUR V. d. Madeweg 1, Amsterdam, telefoon 924755 naast metrostation Duivendrecht Middenweg 175, Amsterdam, telefoon 938790 STUDENTEN 20% KORTING

Advertentie

DIKS Autoverhuur bv Generaal Vetterstraat 55 (aan de Coentunnelweg) Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam­(Z). Telefoon 714754 en 723366 Fit. W. de Zwijgerlaan 101 Telefoon 183767 • 400 nieuwe luxe­en bestelwagens waaronder: FORD ­ VW ­ DATSUN ­ OPEL NIEUWE MERCEDES VRACHTWAGENS TOT42m3EN9TON

Galgala HE, ER

zir WflT

BEN ONTSf­flfJEN .

H Ü R É N O M M ' M SPULLEI­I "^ W N PE VU TE tifiLEN . , .

5U5JE HUR£!^. ] BVEN

DB NKaU.

\­}BZ­OiETS

•

|g13fc|_

SCHOEN

(groot en klein rijbewijs) Lage prijzen en studenten 10 procent korting

".)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen