Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 440

AD VALVAS — 11 ME11984

12

Neem nou Ad Valvas zelf. Een paar weken geleden schreef een collega proximus van mij in deze rubriek een onge­ looflijk verhaal over een werkelijk krankzinnige benoe­ mingsprocedure bij de vakgroep Nederlands. Dat verhaal moet waar zijn, want zijn onthullingen hebben, n a a r hü mij meedeelde, geen enkel protest van de betrokkenen opgeleverd. Maar daar gaat het nou even niet om. Wat hij me ook vertelde, is dat er in zijn verhaal de volgende zin voorkwam: „ E n . . . , er solliciteert een kapper." Op de plaats van de punyes stond oorspronkelij.k een woord dat met „het tegenovergestelde van dichtbij" begint, dan het synoniem van „niet slim" en tenslotte nog een d, samen volgens Van Dale een bijwoord „als krachtige bevesti­ ging" vormend. Wat doet de redactie van Ad Valvas? Die schrapt, rechtschapen als ze is, dat woord en vervangt het door , j a " (ook een bevestiging volgens Van Dale, alleen niet zo krachtig). Daarbij niet eens de moeite nemend het overtollige wit dat daardoor in de tekst ontstond, links en rechts van , ja", weg te halen.

Geachte 't Hart, Ik hoop dat de paasvakantie voor u even zonnig is verlo­ pen als voor mij. Twee weken heerlijk de cultuurschatten van het prachtige Spanje bewonderd, waar ik uit protest tegen het Franco­regime nog nooit eerder geweest was, behalve dan, gedwongen, bij een tussenlanding op weg n a a r de Canarische eilanden. Ook veel gesprekken ge­ voerd met gewone mensen; iets waar je in Nederland om wat voor reden dan ook, toch niet zo gauw toe komt. Ik voor mij kan er na die twee weken dus weer helemaal tegen. De vraag is alleen waartegen. De colleges zijn al weer bijna afgelopen, door de zegeningen van de meerkeu­ zevragen is een tentamen maken ook niet veel meer dan een greep in een kaartenbak, en mijn onderzoek voor de beschermde financiering had ik begin februari al af (ei­ genlijk ook niet veel meer dan een greep in een kaarten­ bak). Ik zit dus a.h.w. met een opgeladen accu een beetje onthand weer achter m'n bureau. Vandaar deze bijdrage aan uw rubriek. Waar ik me de laatste tijd nl. kapot aan erger, is dat gemekker over de identiteit van de VU. Wat mankeert daar nou eigenlijk aan? Pas geleden mocht ik het genoegen smaken om weer eens een echte ouderwetse veijaardag mee te maken, die van mijn schoonmoeder. Zij was op het lumineuze idee geko­ men om de genodigden niet en bloc in één avond vol te gieten, maar gespreid over een heel weekend uit te nodi­ gen, omdat je dan tenminste „tot een echt gesprek" kon komen met deze en gene. Kn mijn vrouw en ik mochten daar van begin tot einde getuige van zijn. „Waar komt u eigenlijk vandaan? ", vroeg de man. „Rotterdam", koos ik ditmaal, afgaand op zijn krampachtig doch niettemin nauw verholen accent. Net toen hij een in alcohol ge­ drenkt „Dat is ook toevallig" in mijn midden wilde plaat­ sen, woei schoonmoeders tuin vol met grijswitte vlokjes. „Ook nog naar Amarcord gekeken? " probeerde ik ad rem. Maar uit de penetrante petreoleumlucht die de vlokjes vergezelde, viel voor iedereen op te maken dat het de barbecue van de buren was, dus nam het gespreke een heel andere wending. „Wij barbecuen trouwens nooit", hield de vrouw van de man de vaart erin. „Niet alleen vanwege de overlast voor de buren", voegde ze er n a a r mijn smaak net iets te hard, aan toe, „maar weetje wathet ook is? " Dat wist zelfs imjn schoonmoeder niet. „Het is kankerverwekkend." Dat laatste kwam eruit met een dictie alsof ze het uit The Lancet had in plaats van uit de Privé. Iedereen keek bedachtzaam naar zijn glas. De man

Hartewensen Door prof. dr. Arie 't Hart viste de zoveelste sigaret uit zijn pakje, hoestte wat stukjes long in mijn richting en zei overtuigend als wilde hij me toevertrouwen dat hij eigenlijk nooit van zijn vrouw ge­ houden had (wat ik me levendig voor kon stellen): „We vinden het ook nog al would be, dat barbecuen, wij willen nog wel eens gourmetten." De as in mijn mond voorkwam dat ik in feestverstorend geschater uitbarstte. „De VU." Het was eruit voor ik er erg in had. De man knipte zijn aansteker voor me open. „Nee, ik bedoel...", begon ik, maar wat ik bedoelde ging verloren in het geronk an de stofzuiger waarmee een getergde b u u r m a n zijn barbecue rectaal bediende. Maar wat ik bedoelde zal de lezer van Ad Valvas onmid­ dellijk duidelijk zijn: dat verschrikkelijk huichelachtige, die ontzettend gênante dubbele moraal is zo typerend voor de VU, dat je je in gemoede afvraagt waar die beeld­ vormingsverontrusten zich toch druk om maken.

Maar wel in de daarop volgende aflevering van Ad Valvas het met Telegraafkoppen opnemen voor een dame in wier schoenen (of waarschijnlijk klompen) geen rechtgeaard Christen zou willens taan. Iemand die driewerf zondigt, eerstens door zich te laten ontnemen waarvoor ze gescha­ pen is, tweedens door m a n en kinderen te verlaten, der­ dens door een verhouding te beginnen die als „een gru­ wel" beschreven staat en dan vervolgens nog zelf als een h a a n begint te kraaien als een monteur van het menselijk lichaam met christelijke beginselen weigert h a a r te revi­ seren, omdat z.i. kinderen n u eenmaal een vader nodig hebben die de roede niet spaart. Als dat geen beeldvorming is, dan weet ik het niet meer. Vunzer kan het toch niet. En geloof maar dat het opge­ merkt wordt in den lande. De spreekbuis van de VU als trendsetter van de dubbele moraal. Er is n u al een rechter die met één hand op zijn h a r t en de andere onder zijn rokken een dame ƒ 12000 geboden heeft, omdat ze door h a a r superieuren iets te bemoedigend toegesproken was. Grote koppen in De Volkskrant, het Ad Valvas van de dagbladen. Zo schrijdt de emancipatie voort. Terwijl natuurlijk iedereen die het vrouwenprobleem een goed h a r t toedraagt, allang had moeten bedenken dat die rechter onmiddellijk aangeklaagd had dienen te worden wegens een ongehoorde intimiteit. Dacht u soms dat hij die twaalf mille ook uitgereikt zou hebben als hij niet zo'n lekkere geile meid als eiseres voor zich had gehad? J. Man in 't Veld

ACHTERUIT Geraffineerde dief Mevrouw Been, werzaam op de faculteit scheikunde, is vorige week woensdag op zeer geraffineerde wijze bestolen. Rond twee u u r kreeg zijn een telefoontje van een m a n die zich uitgaf voor de portier. De m a n vertelde h a a r dat er een brief was gekomen, die hij niet kon komen brengen, en vroeg of ze hem even wilde komen halen. De brief was geadresseerd aan mevrouw Been-Bakker, dat klopte, dus mevrouw Been stemde toe. Eerst wilde zij echter nog even het werk afmaken waar ze op dat moment mee bezig was, en ze rende dus niet direct naar de portiersloge van nummer 1085. (Overigens niet hetzelfde gebouw waar mevrouw Been werkt, zij werkt namelijk op 1083.) Dat duurde de 'portier' kennelijk te lang want n a tien minuten belde hy weer, met de vraag waar ze bleef en of ze n u direct kon komen want hü moest weg. Aangekomen bij de ingang van 1085 bleek dat de portier aldaar helemaal van niets wist. Er was geen brief voor mevrouw Been en hij had haar ook niet gebeld. Mevrouw Been: 'Daar begreep ik uiteraard niets van. Ik ben toen maar weer terug gegaan n a a r mijn kamer. Mijn tas stond op mijn buro en even nadat ik teruggekomen was ontdekte ik dat alles eruit gestolen was. M'n Portemonnaie, girobetaalkaarten, pasjes en m'n agenda. Toen begreep ik dat ik erin geluisd was.' Mevrouw Been heeft eerst proces verbaal op laten maken bij de politie, de girodienst

op de hoogte gesteld en is tenslotte n a a r het faculteitsburo en de Dienst Gebouwenbeheer gegaan. 'Dit geval is voor ons wel de druppel die de emmer doet overlopen', zegt meneer Van den Brink van de Dienst, 'maar op een bepaalde manier zijn wij natuurlijk

hopeloos. We hebben grote problemen met de bestrijding van dit soort dingen.' De voorjaarspiek in de diefstallen is dit jaar wel erg hoog. Er komen erg veel meldingen binnen. Weliswaar niet allemaal zo geraffineerd als bij mevrouw Been, maar toch beduidend meer dan andere jaren.

Foto AVC/VU

Het enige wat de Dienst Gebouwenbeheer op dit moment kan doen is vaker rond lopen in het gebouw maar ook dat zal niet veel zoden aan de dijk zetten. Meneer Van den Brink: 'Alleen bij Wis- en Natuurkunde zitten al 2000 mensen in het gebouw en wij kunnen vaak niet zien of iemand een vreemde is of niet, en zich verdacht gedragen doet bijna niemand. Het gebouw is veel te open en er zitten veel te mensen om zoiets te bestrijden. We hebben al eens een brief verspreid waar een forse waarschuwing in stond. Het is ook zeker de bedoeling dat nog eens een keer te herhalen. Mogelijk nu, maar dat kan net zo goed aan het begin van het nieuwe seizoen. We zijn in ieder geval wel van plan de mensen wat meer dan voorheen te waarschuwen. Hoewel dat waarschuwen in het verleden niet zo gek veel geholpen heeft.' 's Avonds is de agenda van mevrouw Been door een studentendecaan teruggevonden in een toilet in het hoofdgebouw. Alleen de agenda, de rest van de vermiste spullen is spoorloos en zal dat waarschijnlijk ook blijven. Dat de agenda terug is, is al een wonder want meestal worden de niet gewenste gestolen goederen in de stortbakken van de toiletten gedeponeerd. Een grootscheepse controle tegen diefstal is onmogelijk maar ook ongewenst. Waakzaamheid over de eigen spullen lijkt de beste remedie. Dus niets waardevols achterlaten in een open kamer. Of de deur op slot of de belangrijke dingen meenemen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen