Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 161

3

AD VALVAS — 25 NOVEMBER 1983

Studenten die stage lopen bij rechtshulp sneller aan de bak

Rechtshulp VU helpt ook studenten Rechtshulp VU vierde onlangs haar tweede lustrum. Uit het hele land waren oud-studenten op 17 november bijeengekomen om te weten te komen waaroe die tien jaren geleid hadden. Rechtssocioloog prof. Blankenburg vertelde hen tijdens een symposium wie ze eigenlijk (geweest) waren. Voor huidige studenten had hy een aardig nieuwtje: Zij die stage gelopen hebben bij de rechtshulp komen sneller aan de bak. Rechtshulp VU is een instelling die mensen met een kleine beurs kan helpen bij het oplossen van h u n problemen op het gebied van het recht. Aan de andere kant is rechtshulp-vu ook op het onderwijs gericht. Als enige universiteit in het land biedt de Vrije Universiteit stagemogelijkheden aan juristen die in de advokatuur willen gaan werken. Binnenkort gaat een vergelijkbare opleiding in Leiden van start. Rechtshulp-advokaat Bram van der Deure vergelijkt RechtshulpVU, dat de status van vakgroep binnen de juridische faculteit heeft, met de praktijkopleiding die medische studenten krijgen in de vorm van zogenaamde coassistentschappen. Medische studenten behandelen patiënten tijdens h u n stage onder toezicht van een arts. Zo behandelen juridische studenten problemen van h u n kliënten in nauwe samenwerking met de drie advokaten die aan Rechtshulp-VU verbonden zijn. Instituten als Rechtshulp VU, wetswinkels en advokatencollectieven ontstonden in de late jaren zestig en in het begin van de jaren zeventig uit de groeiende behoefte aan juridische bijstand van de lager betaalden. Voor hen was de drempel van een traditioneel advokatenkantoor vaak te hoog. Dat had psychologische en financiële oorzaken. Nog steeds behandelen genoemde instellingen

Hidde van der Veen vooral de problemen van deze groepen: huurzaken, arbeidszaken en vreemdelingenzaken. Rechtshulp VU heeft zich uit dat laatste teruggetrokken. Een goede behandeling van de moeilijke materie van verblijfsvergunningen e.d. vergt een grote mate van specialisatie. Veel ontwikkelingen in het vreemdelingenrecht spelen zich niet in de sfeer van wetgeving, maar in die van het beleid af. Dat vraagt een betrokkenheid van studenten die in de zes maanden dat zij stage lopen niet op te brengen is. Ook strafzaken laat Rechtshulp' VU links liggen. Studenten hebben namelijk niet die bevoegdheden die advokaten hebben, ze mogen h u n kliënten niet in cellen bezoeken. Deze beperking maakt het werk in strafzaken onmogelijk. Uit het overzicht dat ter gelegen-

heid van het tienjarig bestaan werd gemaakt blijkt, dat de meeste zaken die behandeld worden liggen op het terrein van het burgerlijk recht (echtscheiding, erfenissen en konsumentenzaken) en op het gebied van werk. Behalve arbeidszaKen betekent dat laatste in toenemende mate ook: kwesties over uitkeringen. Opvallend is dat zaken op het gebied van wonen en huren, die in twee van de drie wijken waar Rechtshulp VU aktief is een belangrijk deel van het werk uitmaken, in de NoordAmsterdamse wijk Floradorp niet zo'n grote rol spelen. Reden daarvoor is dat de twee andere wijken, Schinkelbuurt en Postjesbuurt, een versnipperd woningbezit hebben, terwijl in Ploradorp de gemeente Amsterdam de enige verhuurder is. Verder kan van deze wijk gezegd worden dat de vraag n a a r advies a a n de rechtshulp VU stagneert. Prof. Blankenburg, een van de sprekers tijdens het symposium dat

Minder sollicitaties Blankenburg heeft, samen met een aantal studenten, uitgezocht wat het effect van de advokatenstage IS op de toekomst van juridische studenten. Niet alle studenten, ook niet alle studenten die in de advokatuur gaan, lopen de stage. Het is een keuzevak. Blankenburg veronderstelde dat zij die dat wel deden wat betreft h u n afkomst en studiemotivering zouden verschillen van diegenen die het advokaten vak willen leren via de (verplichte) stage op een advokatenkantoor. Dat is niet het geval. Hij had berekend dat Rechtshulp studenten niet of nauwelijks verschillen van h u n collega's. Wel bleken zij over het algemeen minder goede cijfers gehad te hebben. De beste studen-

•".-';«- V

^

t*r

•Äs.», ,

,,

K

Al

d-'-^

Gratis rechtshulp op straat was een van de ludieke activiteiten tijdens de actie „Duur recht is geen recht" die vorig jaar m het hele land maar vooral in Amsterdam werd gehouden. Rechtshulp VU stond er ook helemaal achter. (Foto Bram de Hollander)

Productie van VU magazine-journalist Gert J. Peelen

Vergeten groep protestantse dichters voor NCRV-radio Het omslagverhaal van VU-magazine van oktober „Vergeten dichters" over de jonge protestantse dichters tussen de beide wereldoorlogen heeft geleid tot een speciale aflevering van het literaire NCRV-programma Literama. De schrijver van het artikel in VU magazine Gert J. Peelen heeft zelf deze NCRV-produktie vervaardigd. Het programma wordt dinsdag 29 november om 21.30 uur uitgezonden op Hilversum 4. Gert Peelen kwam op het idee deze vergeten dichtersgeneratie eens te beschrijven omdat zijn vader zelf - een beetje in de periferie - tot deze groep dichters behoorde. Na de Doleantie in 1886 was kunst voor de gereformeerden slechts franje maar als reaktie op de Beweging van '80 won daar toch ook de gedachte veld, dat je met poëzie ook wat kunt doen. „Een Christelijk gedicht beklijft beter dan een preek". Rond het blad „Opwaartsche Wegen" vormde zich een groep dichters die het echter nooit tot een gezamenlijke visie op kunst en poëzie heeft kunnen brengen. Je had drie stromingen. De rechtzinnig calvinistische groep rond Anema, die christelijke poëzie zag als ondersteuning van het calvi-

Rechtshulp VU op 17 november georganiseerd had, schrijft dit toe aan de relatief goede juridische hulp die plaatselijke advokaten kunnen leveren.

Jaap Kamerling nistische geloof. Christelijke poëzie moest stichten en inhoudelijk voldoen aan de calvinistische normen. Dan had je de groep rond Heeroma, die zich a a n die calvinistische regels wilde onttrekken. Je kon een dichter niet opleggen allerlei zekerheden in een gedicht te stoppen. Dan werd het een kerstboom dieje optuigt. Poëzie is een zelf groeiend levend produkt. De derde groep rond Roel Houwink bestond uit Barthianen. Zij zagen poëzie veel ruimer. Christelijke poëzie is poëzie van Christenen. P u n t uit. Hoe je dat invult moetje zelf weten. Tot deze groep

behoorden ook mensen als Van Randwijk en Ed Hoomik. Iemand als Annie M. G. Schmidt begon zelfs op deze manier in Opwaartsche Wegen. Tussen deze drie groepen werd eindeloos getheoretiseerd over de vraag wat n u eigenlijk christelijke poëzie was en men is daar nooit uitgekomen. Het gekrakeel tussen de groepen rond Heeroma en Houwink liep zelfs zo op, dat Heeroma op een gegeven moment uit Opwaartsche Wegen stapte en een eigen blad De Werkplaats begon. Heeroma wilde n a het réveil van Bilderdijk en het tweede van Abraham Kuyper een derde réveil waarbij de literatuur, waar in protestantse kring lang op neergekeken was, werd verheven. Dat moest zelfs uitgroeien tot een religieus réveil. Dat liep op niets uit. Van onderschatting van de literatuur naar zo'n verheffing was een te grote stap. De verwarrende periode vlak vóór de Tweede Wereldoorlog was er daarna de oorzaak van dat de dichtersgroep in 1940 helemaal uiteenviel en n a de oorlog nooit meer in oude samenstelling bijeen kwam. De Bloed en Bodemtheorie van het nazisme had op

verschillende dichters grote aantrekkingskracht. Het waren veelal boerendichters met een afkeer van intellectualisme en verering van het pure spontane gevoel. Met name J a n Eekhout en Roel Houwink gingen „in de fout". Houwink tekende bijvoorbeeld voor de Kultuurkamer. „Ik was in paniek, ik moest met vrouw en gezin van m'n pen leven en ik was politiek volstrekt naïef. Beide dichters kregen n a de oorlog enige tijd een publicatieverbod. Andere dichters kwamen in het verzet terecht zoals Van Randwijk en weer anderen sneuvelden. De groep viel door al die gebeurtenissen uiteen.

ten gaan naar het bedrijfsleven. De slechtste trouwens ook. Rechtshulp studenten komen wel eerder terecht in de advokatuur. Zij verdienen daar over het algemeen minder dan h u n confraters die het keuzevak hnks hebben laten liggen. Toch zijn ze erg tevreden over h u n opleiding vooral die van Rechtshulp VU Deze blijkt de „praktijkschok" het gevoel dat de gevolgde opleiding nauwelijks bijdraagt tot het goed functioneren in de praktijk, te kunnen voorkomen. Zeer opmerkelijk is, dat studenten die een stage hebben gelopen aanmerkelijk eerder aan de slag kunnen dan anderen. Het percentage dat voor de eerste baan tien of meer keer had moeten solliciteren was m de afgelopen twee jaar 39. Voor hen die de stage niet gelopen hadden was dat 56. Hoe slecht het met de markt voor juristen staat IS te zien aan de toename van het aantal mislukte sollicitaties in de afgelopen tien jaar. In de periode '72-'77 moest 12% van de Rechtshulp studenten meer dan tien keer solliciteren. Voor h u n collega's zonder stage was dat 30%.

Baantjesjagers Veel rozegeur en maneschijn, kortom, tijdens de viering van het tweede lustrum. Tegen de achtergrond van schrijnend menselijk (juridisch) leed. Juist dat laatste bracht wetswinkels er in het verleden toe kritiek op Rechtshulp VU te uiten. In plaats van op de kliënt zou de opleiding „op een latere baan in de professionele rechtshulpverlening of de advok a t u u r " gericht zijn. Verder verweet men Rechtshulp VU te weinig aan een strukturele aanpak te doen. De VU-studenten zouden carrièristen - baantjesjagers zijn. Blankenburg stelde dat Rechtshulp VU in de gegeven omstandigheden een compromis tussen enerzijds hulpverlening en anderzijds opleiding moet sluiten. En de strukturele aanpak, die binnen Rechtshulp VU niet aan de orde kan komen - zij heeft geen onderzoekstaak - is een zaak van de hele faculteit. Hij zei dan ook voor een samenwerking met andere vakgroepen te voelen. Misschien konden er studenten vrijgemaakt worden om de problemen van een b u u r t in al h u n aspekten te inventariseren. Nu er voor uitbreiding geen geld meer is, moet de verbetering vooral in deze - kwalitatieve zin gezocht worden.

^W è. hl

€

v^

Nu pantheïst In Literama interviewt Peelen de n u 84-jarige Roel Houwink, een andere voorman J a n de Groot en de schrijfster Jo van Dorp-Ypma, die - zelf vrouw van dichter Karel van Dorp - velen uit de groep goed heeft gekend. Roel Houwink komt naar voren als iemand die zich n a zijn fout in de oorlog daarna heel kreatief heeft onwikkeld. Hij is n u veel met Oosterse mystiek bezig, is van remonstrant pantheïst geworden en zet nog altijd emoties om in poëzie. Onlangs nog verscheen van hem een bundel. Houwink is ook degene die Gerrit Achterberg, de grootste en meestgelezen Nederlandse dichter van deze eeuw heeft ontdekt. Achterberg begon ook in „Opwaartsche Wegen". Gert J. Peelen is in feite de eerste die de geschiedenis van deze groep dichters chronologisch op

\-'.^Kfv, Gert J. Peelen (foto A VC/VU) een rijtje zette. De laatste studie hierover dateert van Rijnsdoip uit 1951. Gert: „Veel mensen uit deze kring van wie ik dacht dat ze al dood waren reageerden op het artikel. Ik kreeg uitgebreide brieven. Kritisch maar erg positief. J a n de Groot heeft in 1970 een brochure geschreven over de groep en samen gaan we nu een boekje schrijven waarbij hij allerlei wetenswaardigheden beschrijft en ik de historie. Leuk is ook dat er op de VU aan een promotie op Opwaartsche Wegen wordt gewerkt. Zo wordt deze boeiende beweging uit de protestants christelijke poëzie aan een dreigende vergetelheid ontrukt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen