Ad Valvas 1983 - 1984 - pagina 152

AD VALVAS — 18 NOVEMBER 1983

Hans Croon, student sociologie en zanger/gitarist van The Dutch:

„Ik ben wel socioloog maar in de eerste plaaiiii De opmerkzame fietser, onderweg van de stad naar de VU, kan het inmiddels niet ontgaan zijn. Op het viaduct bij het kantongerecht aan de Pamassusweg staat met grote letters al jaren The Dutch. En de opmerkzame luisteraar naar Hilversum 3 weet inmiddels ook dat dat niet één of andere nationalistische ontboezeming is, maar de naam van een Amsterdamse popgroep. Speelden ze drie jaar geleden tijdens de viering van het eeuwfeest van de VU nog voor een handjevol mensen, tegenwoordig trekken ze aanmerkelijk meer mensen en staat hun single This Is Welfare in alle hitlijsten. Zanger en gitarist van The Dutch is Hans Croon, naast muzikant ook nog student sociologie aan de VU. De dag na het optreden van The Dutch in het voorpgrogramma van Elvis Costello spraken we met hem over de muziek van de band, het succes van de plaat en de combinatie muziek-studie. The Dutch bestaat inmiddels een jaar of vier. In het begin speelden jullie vrij snelle, door ska en reggea beïnvloede muziek. Dat is nu niet meer so. „Van de nummers uit de begintijd van The Dutch spelen we er geen meer. Destijds hadden we nog geen eigen identiteit gevonden. We waren beïnvloed door de tijdgeest, Herman Brood en zo, We wilden als een trein over het publiek heengaan. De bedoeling was snelle, agressieve muziek te maken. Dat was ook de instelling van een heleboel bands uit die tijd. I n de loop der jaren is dat geëvolueerd. Een typering van onze huidige muziek is moeilijk te geven, daar waag ik me ook liever niet aan. Wel k u n je zeggen dat we beïnvloed zijn door groepen als J a p a n en XTC. Maar die ontwikkeling gaat door. De nummers waar we n u mee bezig zijn wijken weer af van onze mini-elpee This is Welfare (van deze onlangs verschenen plaat is de gelijknamige single afkomstig, L. E.). Op die plaat overheerst een beetje een big sound, hele harde drums, een vrij vol en breed geluid. Een beetje een'Phil Spectorachtige benadering. De nummers

stel, of aan de maatschappij. Het is geen ideologie. Het is geen blauwdruk voor hoe het zou moeten. Ik laat me ook vaak door de soort muziek inspireren wanneer het gaat om de soort tekst die er bij moet. De b-kant van de single vond ik instrumentaal wat lijken op de muziek van K u r t Weil. Vandaar dat er een Duitstalige tekst bij is gekomen.'' Toch sijn jullie nummers meestal in fiet Engels. Hebben jullie het er wél eens over gehad om Nederlandstalige nummers te gaan maken. „Op een gegeven moment kwam die Nederlandstalige hausse.

Toen hebben we het er even over gehad. Maar we hebben nooit de mogelijkheid serieus overwogen, omdat je toen direct kreeg dat mensen die al jaren bezig waren a a n de weg te timmeren, ineens in het Nederlands gingen zingen. En dat heeft gelijk iets opportunistisch. Je pikt wat mee van de commerciële aantrekkelijkheid van het Nederlandstalige genre. D a t soort misverstanden willen we niet de wereld in helpen." The Dutch heeft vrij veel aan de VARA gehad. „Ja. We hebben een paar opnames gemaakt in de VARA-studio voor de Popkrant en we hebben twee keer in het programma VARA's-lijn-drie opgetreden. We zijn behoorlijk gepushed door hen. Vooral Felix Meurders vindt onze muziek gewoon goed, dat merk je ook. Onze single wordt waanzinnig vaak bij ze gedraaid. Ook bij de KRO trouwens. De andere omroepen volgen n u een beetje. De TROS moet het n u ook wel draaien want de plaat staat in de TROS-top 50. (lachend) En trouwens ook in de polderpopparade". Working In Los Alamos was jullie eerste mini-elpee. Die is in eigen beheer uitgegeven. Heeft die plaat bijgedragen aan het tot stand komen van de tweede mini-elpee, This Is Welfare, welk door CBS is uitgebracht? „Jazeker. We werden al een tijdje in de gaten gehouden door platenmaatschappijen, met name CBS. De talentscout van CBS kwam vaak kijken naar live-optredens van ons. Maar in de tijd van Working In Los Alamos deed hij nog geen toezeggingen. En we kregen ook geen andere platenmaatschappij zo gek de plaat uit te brengen. We zaten in een ontwikkeling die z'n beslag moest krijgen in een plaat. Anders hadden we net zo goed uit elkaar kunnen gaan, dan had het stil gelegen. Er moest gewoon een plaat komen en toen hebben we het in eigen beheer gedaan. Maar dat is zeker geen idealistische keuze geweest, in de zin van het willen doorbreken van de monopoliepositie van de platenmaatschappijen. Voor een in eigen beheer geproduceerde plaat werd Working In

zooitje, maar, moest hem toch van het hart, er is geen betere therapie dan het katholicisme. Hij had er n a a r zijn zeggen ervaring mee. De Tilburgse hogeschool is, zo redeneerde het stichtingsbestuur ginds in 1977, reeds een halve eeuw als bijzondere instelling van grote betekenis geweest en omvorming tot een rijksinstelling biedt geen aanwijsbare voordelen. Tegen de hogeschoolraad in voorts. Er is te weinig „christelij- stond het stichtingsbestuur pal voor de confessionele signatuxu:. ke wetenschap". Een andere medewerker aan de Velen werden erdoor geïrriteerd. feestbundel, Paul Scheffer, voor- Of kregen argwaan: speelde hier malig studentenactivist, meent beïnvloeding door de kerkelijke dat de deconfessionalisering als overheid? E n . . . wat was „kathorealiteit moet worden geaccep- liek" eigenlijk? teerd en in het beleid „meegeno- Het stichtingsbestuur zou zich men". Alleen zo kan je de eigen daar later nog eens op werpen, aard van de universiteit redden. beloofde het. Het werd de „bijdraWat overblijft is hooguit „een ge tot voortgaand gesprek". De doordacht pluralisme". a u t e u r was curieus genoeg een De hoogleraar en literator Kees hervormde emeritus-dominee, ds. Fens, die ook een aandeel in de Van den Akker, edoch goed ingebundel had, poneerde op een dis- voerd in katholicis. Secretaris cussieforum met zijn mede-au- van het stichtingsbestuur, drs. H. teurs twee stellingen; democratie Hopman: „Deze nota is, net als en identiteit kunnen niet samen- Tiet besluit van 1977, bedoeld als gaan in één instelling en „katho- een open uitnodiging." Wie er lieke universiteit" is op zichzelf al niets mee kan doen is daarmee een contradictio in terminis. volgens hem geen tweederangs Fens noemde de identiteit van de hogeschoolburger. „Alleen a a n Nijmeegse universiteit allang een mensen die laten blijken dat ze fictie. Al sinds de nadagen van de met die signatuur niet willen of barok, een paar eeuwen terug, kiuinen leven moetje vragen wat - zijn er geen grotere relativeerders ze hier komen doen." dan katholieken en eenheid, ach, Ds. Van den Akker schreef vier het mocht wat. Een aanwezige centrale gezichtspunten op paoud-psychiater was het roerend pier: de schepping, de menswormet Fens eens. Katholieken bij ding, de gemeenschap en de tradielkaar, da's maar een kneuterig tie. „Katholiciteit is nooit een

statisch, onveranderlijk gegeven; het markeert veeleer een dynamisch, onvoltooid proces. Degene die zich gelovig met de gemeenschap der kerk verbonden weet zal zich dus niet in de vrijheid van zijn wetenschapsbeoefening bedreigd behoeven te gevoelen." Aldus de nota. Van den Akker noemt de hogeschool een enorme speelweide omgeven door het dogm a als schrikdraad, maar als je in het centrum speelt heb je daar geen last van. De nieuwe rector, prof. dr. R. A. de Moor, door het hogeschoolblad gevraagd naar hoe hü reageert op een nieuwe discussie over de katholieke signatuur, die in het nabije verleden een grote twistappel bleek: „Ik hoop dat die niet opduikt. Het zou op zichzelf een ondoelmatige situatie zijn als daar jaarlijks conflicten door ontstaan." De vroegere hogeschoolraadsvoorzitter dr. Danny Backx verwijst n a a r de kloof in 1977 ontstaan tussen de hogeschoolbevolking en het stichtingsbestuur. „Nauwelijks te overbruggen." Maar moet het katholieke etiket m a a r beter van de hogeschoolgevel worden verwijderd? „Mijn afkeer van een staatsmonopolie op het onderwijs en de te verwachten onbepaaldheid van een neutrale grondslag doen mij aarzelen." Een staf om te gaan, die nota, maar waarheen dan wel?, zo vraagt Backx zich af. I n een later nummer van het hogeschoolblad reageert een lezer met te zeggen dat gewaakt moet

•v: /• * *; '.^i.tvr ^

'f«

*

Leo Endedijk die we n u aan het schrijven zijn, zijn veel directer, hebben denk ik ook een wat 'kaler' geluid nodig." Hoe gaat dat schrijven van nummers in s'n werk? „Meestal komt iemand van ons j n e t een thema aan, een basloopje of een pianoriedeltje. Dan is het vervolgens een soort associatieproces in de oefenruimte. Jejjrobeert erbij te denken wat mooi is. Constant worden er ook dingen verworpen. Tot er op een gegeven moment iets overblijft wat wel past. Daarnaast zijn er nummers, zoals This Is Welfare, die anders geschreven worden. Bij dat n u m mer zijn we wel uitgegaan van het pianoriedeltje, maar aan de hand daarvan heb ik accoorden bedacht en een melodie. Daarna zijn we andere arrangementen gaan schrijven. We zijn dus uitgegaan van het liedje." De teksten worden door jou geschreven. Meestal sijn liet geen teksten in de trant van ik hou, van jou en blijf me trouw. Héb je een boodschap? „Nee. Kijk, ik vind dat alles wat we doen behoorlijk goed moet

(foto Bram de Hollander) zijn. Ik vind het een aanfluiting als je heel veel aandacht besteedt a a n de muiek en je er bij de tekst met een Jantje van Leiden van af maakt. En hoewel het zeker niet m'n hobby is - het is een behoorlijk zwaar karwei - vind ik dat er goede teksten moeten komen en zet ik me er aan." De vraag is natuurlijk wel of er tijdens optredens naar de tekst geluisterd wordt. „Dat bedoel ik ook met dat ik geen boodschap heb. Het is simpelweg zo dat mensen nauwelijks naar de tekst luisteren. De teksten zelf dragen geen boodschap in zich. Het zijn meer kanttekeningen, twijfels, vragen die ik aan mezelf

Praten over de 'k' van katholiek in Nijmegen en Tilburg Een lustrum is altijd een puik moment om het weer eens te hebben over waar je staat of wat je bent. Om te zien hoe je verder moet. In Nijmegen werd zo aan de katholieke universiteit bij haar zestig jarig bestaan het bijzondere karakter van deze instelling opnieuw onderwerp van gesprek eind oktober. Maar een lustrum is slechts een aanleiding. Op de katholieke hogeschool in Tilburg had het dienstdoende stichtingsbestuur zoiets niet nodig voor zijn „bijdrage tot voortgaand gesprek" over de levensbeschouwelijke signatuur, die begin september als een dun geschriftje in een gekrompen lettertje gezet van de pers kwam. De hogeschool had er eerder om gevraagd nadat zij in oktober vorig jaar de grote lijnen voor de verderweg liggende toekomst had uitgestippeld en n u was het ei eenvoudig gelegd. W a t leverde de hernieuwde bezinning bij de nog atijd katholiek hetende zusterinstellingen op, voorzover men erin was geïnteresseerd? Een blik in het Nijmeegse universiteitsblad en het Til-

burgse hogeschoolblad van de afgelopen tijd geeft een te verwachten pluralistisch plaalje te zien. Een collage. J e kan moeilijk nog van een katholieke identiteit spreken, want die vraagt om herkenningstekens n a a r buiten toe en die zijn er niet meer. Zegt prof. dr. A. G. Weiier, sinds 1958 aan de Nijmeegse universiteit als hooggeleerd docent in de geschiedenis en de wijsbegeerte ervan. Hij was een van de scribenten van het jubileumboek „Democratie en identiteit" en niet de vrolijkste. We moeten erkennen, zegt hij achteromkijkend, dat zelfs de godsdienst binnen onze universiteit tot een marginaal verschijnsel is geworden. In de moderne post-industriële samenleving is de godsdienst geprivatiseerd en tja, wat wil je dan nog met de „K" als universiteit? Toch heeft hij wat suggesties. Maak nieuwe herkenningstekens. Zoals een meditatiecentrum, algemeen vormende colleges (met studiepunten) en onderzoek n a a r een „hedendaagse christelijke staatsleer", enzo-

j

t

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen