Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 290

ADVALVAS — 1 FEBRUAR11985

Projecten op Uilenstede: priegelen in de marge Ongeveer 40 procent van de werklozen onder de dertig jaar van Amstelveen woont op Uilenstede. Dat komt neer op zo'n 300 werklozen. Voor het grootste gedeelte zijn dat afgestudeerden (ook van hbo-opleidingen) en studie-stakers. Voor deze werkloze bewoners zijn er vanuit het opbouwwerk van Amstelveen op Uilenstede een aantal projecten gestart. Het mes snijdt aan twee kanten, want daardoor wordt op dit studentencentrum het voorzieningenniveau verbeterd. „Uilenstede-bewoners brengen, meer dan vroeger, een belangrijk deel van h u n vrije tijd door in h u n woonomgeving," vertelt Bert Caljouw, opbouwwerker van Amstelveen, die zich beroepshalve met deze projecten bezig houdt. „De ideeën voor projecten komen van de bewoners zelf. Wij zoeken daar eventueel andere belangstellenden bij en regelen subsidies, faciliteiten etcetera." Volgens Bert blijkt het in de praktijk makkelijker te zijn projecten op te zetten die niet direct van academisch niveau zijn. „Dat is makkelijker te bedenken. Kijk, er is op Uilenstede maar één winkel en bij , veel mensen leeft de behoefte aan meerdere winkeltjes." Zo hebben twee Uilenstede-bewoners onlangs een winkeltje in tweedehands goederen geopend (zie hieronder). Over enige tijd zal er ook een zelf-knutsel-garage komen en een kledingatelier. Een initiatief dat wél aansluit bij de opleiding is een onderwijsproject dat binnenkort van start gaat. In dit project houden afgestudeerden zich onder meer bezig met huiswerkbegeleiding op middelbare scholen. Daarnaast zijn er plannen voor het opzetten van een sociaal-juridisch spreekuur In het buurthuis van Uilenstede. „Dit soort projecten zijn n a t u u r lijk wel leuk voor de betrokkenen, m a a r het blijft priegelen in de marge: het helpt weinig mensen; de projecten hangen aan elkaar van toevalligheden," zegt Bert. Wat zouden de universiteiten kunnen doen aan het probleem van de werkloosheid zelf? Bert:

„Ik sta niet op het standpunt dat de universiteiten ervoor moeten zorgen dat h u n studenten meer geschikt worden voor de arbeidsmarkt. Ik geloof dat dat wel meevalt. Want ik heb nog nooit gehoord dat het bedrijfsleven of de overheid grote aantallen academici uit het buitenland moest halen." 'Een oplossing voor het probleem ziet hij eerder in het beter verdelen van het werk aan

Bert Caljouw, opbouwwerker in Amstelveen. (Foto Bram, de Hollander) de universiteiten. „De salarissen zijn daar nog altijd zodanig datje met deeltijd-arbeid nog een fatsoenlijk inkomen overhoudt." Het eerste werkproject op Uilenstede is drie weken terug van start gegaan. Met subsidie van de gemeente Amstelveen zijn Anke Giesen en Michel Hamers in het Combinatiegebouw een winkel in tweedehands goederen begonnen. Tegen schappelijke prijzen kan men hier sjoelbakken, bureaus, lampen en wat dies meer zij kopen. De SSH verleent voorlopig de volle medewerking a a n dit project. Ze stelt de ruimte ter beschikking en betaalt de electrici-

teit en telefoon. De t.v.-piraat van Uilenstede verzorgt de nodige publiciteit. Met enkele losse steekwoorden vertelt Michel (30) over zijn motieven voor dit project: „Werkloos, dus tijd over, best wel enthousiast voor deze winkel." Voorlopig levert de winkel niet genoeg op om van rond te komen. Anke (25): „We kijken het eenjaar aan hoe het gaat en dan beslissen we of het de moeite waard is zelfstandig te beginnen." Anke heeft twee jaar terug een hbo-opleiding voor buurthuiswerk afgemaakt. Werk vinden in die sector is bijna onmogelijk, ondanks de werkervaringsprojecten die ze het afgelopen jaar gedaan heeft. „Met die bezuinigingen kom je er helemaal niet tussen. Maar ik blijf wel solliciteren." Michel heeft psychologie a a n de UvA gestudeerd. Hij is n u „uitgestudeerd", zoals hij het noemt. „Ik heb geeneens m'n kandidaats, dus in die branche heb ik weinig te zoeken. Ik zag de studie op een gegeven moment niet meer zitten. Die hele psychologie ging me op het laatst tegenstaan. Alles was gericht op zelfstudie. Je zag soms maanden niemand. Die psychologen gingen me ook de keel uit hangen: de meesten gaan uit van het normale, het gemiddelde. Mensen die afwijken van de norm willen ze weer op het zogenaamde rechte pad brengen." „Ik heb altijd in de sporthal van Uilenstede gewerkt en via het uitzendbureau op Schiphol. Schiphol had me op een bepaald moment niet meer nodig. Nu krijg ik een uitkering. Een baan van 40 u u r is niets voor mij; ik hou van m'n vrijheid." Voelen ze zich n u onderdeel van de veelbesproken lost generation? Anke: „Beetje wel. Er wordt altijd gesproken over kansarme jongeren: mensen van 16, 17 jaar met enkel een lagere opleiding. Voor hen worden meer alternatieven geboden dan voor mensen zoals wij. Zeker als je ouder bent dan 23 jaar val je buiten alle regelingen. Je past niet meer in de doelgroep van het officiële beleid." Studenten op Uilenstede maken zich volgens Anke en Michel weinig zorgen over h u n beroepsperspectieven. „2feker die lui van de tweefasen: die stomen gewoon door in h u n studie," zegt Michel. „Dat zie je ook a a n h u n levenspatroon: om elf, twaalf u u r gaan de lichten uit; er is weinig tijd om spontaan iets gezelligs op de eenheid te organiseren. Het is een andere generatie." W. C.

„Genoeg werk, maar geen banen'* stel: je hebt een goed onderzoeksvoorstel in elkaar getimmerd en uiteindelijk wordt het afgewezen, omdat het te laat is ingediend. Een teleurstellende ervaring die niet voor was gekomen als je m a a r op de hoogte was geweest van de onontbeerlijke praktische informatie. Mede door dit soort ervaringen heeft het Vrouwenoverleg van de subfaculteit CA/NWS voorgesteld alle mogelijke informatie over werkgelegenheid op een centraal p u n t bijeen te brengen. Roelie Lenten is door de subfaculteit, die dit voorstel overnam, met die taak belast. Zij heeft o.m. gegevens verzameld van de diverse organisaties die mensen uitzenden naar het buitenland, van allerlei instanties die onderzoeken subsidiëren en van speciaal op dit vakgebied gerichte vakaturebladen. Haar bevindingen heeft ze vastgelegd in een brochure, die eind van deze maand uitkomt. Na haar inventariserende werkzaamheden heeft zij, in navolging van andere universiteiten, een werkgroep „Antropologen en werkgelegenheid" opgezet, omdat het haar belangrijk leek afgestudeerden die nog geen (permanente) baan hebben gevonden, weer terug te brengen in het informatie-circuit. Ze schreef alle afgestudeerden aan van de jaren '80'83, maar verwachtte geen al te grote opkomst. „Men denkt al

gauw wat moet ik bij zo'n groepje zielige werklozen." Bij de eerste bijeenkomst van de werkgroep, die vorige week plaats vond, zijn drie afgestudeerden en vijf studenten aanwezig. Wat verwachten de deelnemers van de werkgroep? Dineke, werkzaam in een tijdelijke, part-time baan: „Ik hoop hier informatie te krijgen over ervaringen met de arbeidsmarkt. Misschien krijg ik zo ideeën over welke wegen ik kan bewandelen. Het gaat mij beslist niet om een cursus 'leren solliciteren', want daar maak ik me zo kwaad over, datje agressiever zou moeten solliciteren, terwijl er helemaal geen banen zijn." De aanwezige studenten zijn allemaal min of meer aangeland in de laatste fase van h u n studie. Het afstuderen komt dichterbij en daarmee de werkgelegenheidsproblematiek. Zij hebben bij voorgangers gezien hoe moeilijk het kan zijn om werk te vinden en willen er tijdig aandacht a a n besteden. Monica: „Als je weet datje door wilt gaan met onderzoek kan je bij voorbeeld in je scriptie toeschrijven naar een onderzoeksvoorstel." Ook Roelie benadrukt dat het belangrijk is om je al tijdens je studie met deze problematiek bezig te houden. „Als je op de hoogte bent van de mogelijkheden van werk, kan je die meer uitbuiten.

Dan ga je anders nadenken over kontakten die je al tijdens je studie legt. Het zou natuurlijk heel mooi zijn als je je vakkenpakket zo kunt samenstellen dat je meer kans maakt op een baan, maar dat is bijna niet mogelijk. Soms geldt in een bepaalde periode een bepaald vak als voordeel, maar dat is altijd van voorbijgaande aard. Het beste is gewoon die vakken te kiezen die je leuk vindt. Daarna is het zaak heel creatief te zijn in het aanwenden van je kennis en talenten."

Alternatieven.

Welke ervaringen hebben de afgestudeerden opgedaan met de arbeidsmarkt? Ze hebben alle drie ervaren dat er via de geijkte kanalen geen banen worden aangeboden, die aansluiten bij h u n studie. Het nalezen van personeelsadvertenties levert nagenoeg niets op. Daarom moet n a a r alternatieve ingangen gezocht worden. „Er valt voldoende werk te verrichten en er is ook geld beschikbaar, maar er worden geen banen aangeboden," aldus Peter. Hij is twee jaar geleden afgestudeerd, leeft van een bijstandsuitkering aangevuld met wat extra inkomsten uit klussen. Hij vult zijn tijd

Vervolg op pag. 9

Werken met behoud van uitkering: een winkel in tweedehands goederen op

Werkloosheid probleem unii

|;.'« i

De langdurige werklooshei(3 (langer dan een jaar als werkzoekende ingeschreven) is onder academici de laatste jaren sterk gestegen. Vormde deze groep eind '79 nog maar 25 procent van het totaal, nu is dat opgelopen tot bijna 50 procent. Dat zijn vooral pas afgestudeerden. Een „lost generation" zeggen mensen die over deze cijfers bezorgd zijn. De universitaire studie sluit te weinig aan bij de werkwereld, zeggen anderen met een beschuldigend vingertje richting universiteit. Het is waar: de universiteit heeft de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt doorgaans links laten liggen, verknocht als ze is aan het aloude Bildungsideaal. De universiteit leidt naar eer en geweten mensen op, vormt ze in wetenschappelijk opzicht, geeft ze geestelijke bagage mee. Wat daarna met hen gebeurt is geen zaak voor de universiteit; men

„Ik voel me nog student Werkloze academici zijn afkerig om mee te doen aan VU-projecten voor werk met behoud van uitkering, meldde ochtendblad Trouw op 21 november vorig jaar. Die werkloze academici toch! „Dat was een beetje tendentieus bericht," reageert Ida Versteeg die zich a a n de VU belast met de coördinatie van de Voorziening Werkgelegenheid Jongeren - een regeling waarbij werkloze afgestudeerden aan de VU werk kunnen doen waar het reguliere personeel niet aan toe komt. ,,De meeste mensen die op de projecten afkomen zijn erg enthousiast. Een probleem is alleen dat veel werklozen niet afweten van het bestaan van deze projecten. Ik hang posters op bij het Arbeidsbureau en bij de Sociale Dienst, maar niet iedereen komt daar langs," zegt mevr. Versteeg. Voor vijf projecten hebben zich nog geen geschikte kandidaten aangemeld. De VU is in zomer '83 met deze projecten-regeling gestart. Vrijwilligers mogen maximaal één jaar aan zo'n project meewerken teneinde de door de betalende

werkgevers zo geliefde werkervaring op te doen. Een regionale toetsingscommissie beoordeelt of de projecten inderdaad zgn. additionele werkzaamheden inhouden. Momenteel draaien er a a n de VU zo'n 16 goedgekeurde projecten. Het blijkt dat 80 procent van de projectdeelnemers na afloop zich met succes op de arbeidsmarkt hebben begeven. „Een aardig resultaat", vindt mevr. Versteeg. Sommige werkloze academici die a a n de VU onbetaald onderzoek willen doen, maken liever gebruik van de zgn. Gastvrij heidsregeling: minder bureaucratische rompslomp, geen lastige toetsingscommissie, alleen een goedkeuring van de instantie die de sociale uitkering verstrekt en van de werkplek natuurlijk. Eén van hen is Jan Maarten van Steenbergen (26). Hij is in november '83 afgestudeerd in de biologie en doet nu onderzoek naar hormonen bij de afdeling farmacologie bij geneeskunde. De gastvrijheidsverlening is tot stand gekomen in samenwerking met zijn vroegere hoofdvakbegeleider. De

fj

(

M

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen