Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 104

AD VALVAS — 28 SEPTEMBER 1984

12

De mythe van de studentenfiets Laatst heb ik in één middag alle nummers van Ad Valvas van de afgelopen vier jaar doorgebladerd op het verschijn­ sel „fiets". Hoevaak, in welke kontekst, zit er een bepaalde lijn in . . . , zulk soort vragen speelden daarbij in mijn achterhoofd. Dit omdat naar mijn mening er welUcht niets is dat meer in aanmerking komt het imago van de VU glans te geven dan de fietsen in de zogeheten buiten­ stalhng voor het hoofdgebouw. I k vroeg me derhalve af of dit buitenkansje om aan positieve image­building te doen de laatste jaren in de kolommen van Ad Valvas is aange­ grepen. Dit onderzoek wilde ik eigenlijk al veel eerder doen, maar een directe aanleiding was er steeds maar niet. Nu ligt zij echter daar in de gedaante van student Wim S. zijn ingezonden brief in Ad Valvas van 17 augustus jongstle­ den. Daarin beschrift Wim S. zijn zoektocht n a a r zijn al enige tijd vermiste fiets, deelt hij mede dat hij vervolgens raakte opgesloten in de f ietsenkelder en dat toen niemand hem wilde redden.

Bas Jan van Stam Het kwantitatieve deel van het onderzoek leverde op dat de fiets in die vier jaar zo'n 25 keer in Ad Valvas ter sprake of in beeld gekomen is. Opvallend is dat deze 25 gevallen een duidelijke lijn vertonen. Het voorval met student Wim S. heeft ten aanzien van deze lijn een paradigmatie­ se betekenis. De belangrijkste kenmerken van de functie van de fiets in Ad Valvas komen in dit ene geval gebun­ deld samen. Eén van de meest in het oog springende kenmerken van de beeldvorming rond de fiets in Ad Valvas is namelijk dat

bijna zonder uitzondering de fiets in gezelschap van de student optreedt. Fietsen hebben iets met studenten. Neem bijvoorbeeld de advertenties van ban­ ken die bedoeld zijn om „de " student anno 1980­1984 direct aan te spreken. De fiets schijnt daartoe het ge­ ëigende middel te zijn. Laatst nog een bakfiets (A.V. 17­08­84). Maar toen betrof het ook een student die door zijn hospita van zijn kamer gezet was en n u met zijn schamele inboedel in de bakfiets geladen doel­ loos rondjes reed over een groot klinkerplein. Hij wist wel een nieuwe kamer, maar kon onmo­ gelijk de vereiste borg­ som betalen. Die bank zei toen: „Kom dan ook (Foto AVC/VÜ) bü ons langs, jóh! Wij lossen dit wel even voor je op. Daar zijn wij im­ mers voor?" Een vanzelfsprekende triestheid is het tweede kenmerk. Zo triest als het is dat student Wim S. niet gered werd en die bakfietsstudent „dus" geen geld had, zo triest is ook de kontekst waarin de fiets met studenten op andere mo­ menten opdraaft. Studenten bezitten altijd gammele.

roestige en vreemd beschilderde fietsen, de zogeheten „goedkope karretjes". Deze worden weliswaar gestolen, m a a r dat is geen probleem. Dit stelen wordt „lenen" ge­ noemd. Het echte stelen gebeurt alleen met fietsen van het personeel. „Men steelt voor de handel en het zijn vooral de dure fietsen die echt gestolen worden. Het perso­ neel beschikt meestal over die categorie fietsen" (A.V. 5­ 09­80). Met andere woorden: zodra het personeel gaat fietsen zijn er problemen. De „volautomatische magneet­ kaartjes", waarmee de toegang en uitgang van de fietsen­ kelder bewaakt wordt, zijn er dan ook alleen voor het personeel. Een jaar later (28­08­81) konstateert Ad Valvas dat „door de bewaakte fietsenstalling het aantal fietsen­ diefstallen is teruggelopen." Problemen met studenten­ huisvesting? Hups, een foto erbij van een stel „goedkope karretjes" tegen een kale m u u r en iedereen wordt geacht te begrijpen dat er weer iets triests aan de hand is met de categorie studenten (20­11­81 en 17­08­84). Een foto van een tegen een pisbak geparkeerde fiets kan ook (28­08­81). ­ Verslechterende beroepsperspectieven voor afgestu­ deerde studenten? Hopla, daar werden maar liefst zes fietsen van stal gehaald en tegen de pui van het Arbeids­ bureau neergezet (A.V. 16­10­81). ­ Minder aanmeldingen studentenflats? Goed nieuws zou ik zeggen. Nee hoor, foto met fiets dus (28­08­81). De fiets drukt niet alleen de trieste armoe en de lege perspectiefloosheid van het studentenbestaan uit; de fiets dient er tevens toe het aloude beeld van de onverantwoor­ delijke, gemakzuchtige, slordige en alleen­maar­aan­ zichzelf­denkende student te bevestigen. Op 16 oktober i981 maakt Ad Valvas namelijk melding van een mari­ niers­achtige actie van de portiers. Zij veegden toen het bordes schoon van aldaar door „a­socialen" neergezette fietsen. Dit n a a r aanleiding van „een blinde man, die een kwartier lang de weg probeerde te vinden, maar voortdu­ rend een fiets op zijn weg vond". Wat een ellende! Terwijl het toch zo mooi kan zijn, de fiets. Daarover een volgende keer.

Fatale man met mannequins Het is al eind september maar Amsterdam blijft doorgaan met het vieren van festivals alsof het seizoen nooit ophoudt. Eerst het festival of fools, dan het Uitmarkt­gebeuren, het festival of Broken Dreams, dat van Food en Amsterdam Modestad en ten slotte het Spiegeltentfestival. Modestad lijkt me leuk en ik zie mezelf midden op de Dam zitten in een bloedhete tent. Neem een pilsje en neem het bonte gebeuren in me op. Beautiful People van alle leeftijden maar vooral onder de twintig zie ik om me heen. Modieus geklede jongens in oversized geruite pakken met gekleurd leren dasje en leuke sieraden. Vooral de geometrisch gevormde oorsieraden. Meisjes in fel gekleurde glinsterende rokjes en joyeuze lintjes om het hoofd. Uit de luidsprekers zwelt de titelsong van de film Goldfinger aan. Shirley Bassy is er niet, haar uitstraling wel. Op het podium verschijnen de eerste mannequins. De combinatie wit­zwart, in moderne interieurs al jaren in trek, is ook in de mode nog altijd populair. Leer is ook erg trendy. „Variaties in leer," heet het tweede nummer. Ik zie meisjes in korte zwartleren rokjes, fraaie zwarte hoeden en wit/zwarte sjaal. En dan natuurlijk de teruggekeerde ruitjes­mode. I k had m'n blauwgekleurde ruitbroek van een jaar of twaalf terug nog niet weggedaan of Frank Govers of hoe heten die ontwerpers komt er weer mee aanzetten. Dit keer wel 'oversized' dus ruim om het lijf. Wat de ontwerper echter niet heeft belet om de broek te voorzien van lekker ouwerwetse bretellen. De boulevard­kleuren worden volgend jaar groen en blauw, een kleurencombinatie die het steeds meer gaat maken. „Doorzichtig/ondoorzichtig" heet het volgende nummer. Het „ondoorzichtig" blijkt hier te domineren; ik mis bij dit n u m m e r de boys. De zomermode voor volgend jaar begint nogal onzomers ­ men heeft erg veel aan en het wit­grijs­zwart overheerst, kennelijk heeft men lessen getrokken uit het weerverloop van het afgelopen jaar. Dit nummer is nog niet afgelopen of plotseling treedt de jonge zwarte god in sparking white naar voren; Michael Jackson, althans zijn imitator

Advertentie

voor dit moment. Flitsend danst hij over het podium, vergezeld van een tiental vrouwen. Na dit nummer heb ik het wel gezien en ga n a a r de expositie „Kleding aan de wand" in de Nieuwe Kerk, over de visie van hedendaagse schilders op kleding, het verschil tussen modieuze kleding en een schilderij is, dat de eerste bestaat bij de gratie van een massa­publiek terwijl de schilderkunst dat niet nodig zou hebben of de huidige crisis moest dat nodig maken. Ik denk even aan het grote couture gala met champagne en kaviaar dat diezelfde week van de tent op de Dam n a a r Krasnapolsky wordt verplaatst omdat een tent niet chique genoeg is en concludeer, dat 'n bepaald soort mode het blijkbaar eerder van een elite­publiek moet hebben. Niet iedereen heeft geld voor fraaie variaties in leer of suède. Ik zie meer in „doe­het­zelf­mode", de mode die je maakt door ouwe kleren uit de kast opnieuw te combineren. Er zijn genoeg tweedehands­kledingzaakjes, die minder­ bemiddelden daarbij graag helpen. Ook saai ogende kantoormensen kunnen het komend seizoen modieus gekleed gaan zonder daarvoor één cent uit te hoeven geven. De klassieke herenkleding is namelijk weer helemaal terug. Keurige blazers maar dan a a n de ruime kant, even ruim gesneden broeken, zyde sjaals en vooral lange jassen met forse revers zijn weer helemaal en vogue. In het „fantasierijke" kleurenpalet van bruin en grijs. De echte modevolger echter zal zich van de grijze kantooremployé onderscheiden door met dezelfe ingrediënten een heel ander beeld te vormen. Een te korte of te wijde broek bijvoorbeeld. Of zo'n enorme dasspeld. Op het ogenblik is het in de mannenmode vooral de Fransman Jean Paul Gaultier, die grensverleggend bezig is. Hij noemt z'n laatste mannencoUectie „l'homme fatal" en kleedt de m a n in gebloemd fluweel en felgeborduurd satijn terwijl hij hem behangt met parels en diamanten, zo weet ik uit de extra mode­editie van Het Parool. Gaultier bombardeert de m a n tot het nieuwe sexsymbool middels ontbrekende rugpanden waaronder gespierde mannenlijven bloot komen. Zijn eerste

V. d. Madeweg 1, Amsterdam, telefoon 924755 naast metrostation Duivendrectnt Middenweg 175, Amsterdam, telefoon 938790 STUDENTEN 20% KORTING

al redelijk actueel. En terecht: het oog wil ook wat. Vermeldenswaard is tenslotte, dat een zekere René Gerretsen meer n a a r mentaliteitsverandering in de mannenmode streeft. Een ontwerper die veel minder bezig is met het vorm­ vemieuwen. „Ik wil dat mijn pakken als T­shirts worden gedragen en behandeld. Niet meer als kostuums," zegt hij. Om dat te bereiken laat hij alles ongevoerd, verwerkt de binnenzakken in het beleg, laat de schoudervullingen los in ingenieus geconstrueerde „sloopjes" en vervangt ritsen door knopen. Mannen kunnen immers toch niet naaien. „Zinnige" basiskleding noemt hij dat. Hoe je deze kleding combineert laat hij over a a n de creatieve fantasie van de man, die best eens geprikkeld mag worden. (J.K.)

(Foto Bram de Hollander)

zi^z.0... DPiT IA/^S y WEEK VOOR. OlT

ttcllgèiiïi.

(KUPERUS/BV1 AUTOVERHUUR

parfum, zo beloofde hij, zal er één voor mannen zijn. Onze eigen Dorien Witteveen heeft het ook goed voor met de Nederlandse man. Zü slaagde dit jaar in Parijs op kleurige oversized jongenskledij. Ook h a a r uitgangspunt is het klassieke herenkostuum. Traditionele oude­ mannenstoffen, bretels en vlijmscherpe vouwen combineert ze met parels en sieraden, ze voegt er eigen dessins aan toe en gooit de maten door elkaar: alles te wijd of te kort. Dubbele puntige kragen in zacht groen en oranje of blouses met blote schouderpartijen. Bijpassend punkkapsel en make up moeten het verschil tussen man en vrouw helpen vervagen. Een voorlopig nog als grap bedoelde mode maar als ik verder zo om me heen kijk toch

f

*•

«K/

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen