Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 296

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 296

9 minuten leestijd

AD VALVAS — 1 FEBRUAR11985

12

De eenheid van samen op Uilenstede Wie kent Uilenstede nou niet? Het studen­ tengetto, geliefd bij degenen die er wonen, verguisd door ieder ander, student of niet, ligt hermetisch afgesloten door een sloot, een hoofdweg en een kantorencomplex tussen de bewoonde Buitenveldertse en Amstelveense wereld. Uilenstede is een dorp apart, met een eigen winkel, eigen spitsuren en een eigen levenswijze. Om de Uilenstede­sfeer weer eens te proeven (na­ tuurlijk heb ik er zelf óók gewoond), nodig ik mezelf bij eenheid 52 voor het eten uit. Voor menig (omwonend) U ilenstedebewo­ ner is eenheid 52 geen onbekende. De be­ woners daar laten van zich horen, niet al­ leen als eenheidsteam bij sportevenemen­ ten." De buren komen wel eens kijken wel­ ke platen we draaien en dan vinden ze ze niet eens m o o i . . . " Als ik de kubusvormige oud­U ilenstede­ bouw binnenstap val ik met m'n neus in een enorme pan aardappelen. Het is vier u u r in de middag en Frank staat het eten voor de eenheidsmaaltijd van vanavond voor te bereiden. De keuken is opvallend kaal. In het midden, voor het grote open raam, staat een vrij kleine ronde tafel met daaromheen enkele bouwvallige stoelen. Aan de half wit, half zwart geschilderde muren valt mijn oog op een ingelijste kleu­ renfoto die naast een kruisbeeld prijkt. „Dat was een weekje Parijs van een paar eenheidsgenoten," antwoordt Frank op mijn vraag. „We hebben hier een spcmrkasclub, die van het gespaarde geld een keer in het jaar een reisje maakt." Hij wijst n a a r een aan de wand bungelende spaar­ doos en naar een lijst op het prikbord, die vermeldt hoe groot de betalingsachter­ stand van de leden is. „Wat een troep", laat ik me ontvallen als ik door het keukenraam in het „voortuin­ tje" kijk. „Och, dat is nog van de zomer," lacht Frank achteloos. Onder de sneeuw ontdek ik iets wat op de resten van een barbecue en een spiritusfles lijkt. De keu­ kens op Uilenstede zijn berucht als broed­ plaats voor ongewenste huisdieren. Als ik keurend rondkijk moet ik bekennen dat ik wel eens viezere keukens heb gezien. De hoge stapels bierkratten naast de ijskast (de lege) en onder de keukenkastjes (de vol­ le) kunnen zich nauwelijks aan mijn blik onttrekken. „Heb je onze bierlijst al ge­ zien?" betrapt Hugo me, die ondertussen nieuwsgierig is komen binnenlopen. Een vraag die mij, niet zonder enige trots, nog vaker die avond gesteld zal worden. , Hugo en Frank, over en weer met h u n zeer vlotte babbel tegen elkaar opbiedend, be­ ginnen mij voor te lichten over het eenheidsleven. „We doen veel samen. Overdag is er altijd wel iemand die voor een paar mensen koffie zet. 's Avonds gaan we spel­ letjes doen of samen t.v. kijken, alléén bij de mensen die een kleurenbak op h u n ka­ mer hebben natuurlijk. Zelfs de douche, de w.c, de tandpasta en mijn after shave moeten we delen. Het zijn lang niet altijd dezelfde mensen die alles samen doen, dat hangt er vanaf of je net zin of tijd hebt." Simon komt binnen om te vragen of er nog iemand iets van „de Streef" nodig heeft. Simon is geen student, maar werkt via uit­ zendbureaus en volgt een avondstudie. De kamer op de eenheid heeft hij gekregen door een jongerenproject van studenten­ huisvesting. Een gedeelte van de kamers wordt onder werkende en niet­werkende jongeren verdeeld. Hij is hier heel tevre­ den. „Ik vind het hartstikke leuk dat we zoveel samen doen. De gezelligheid is voor mij heel erg belangrijk. Je hebt niet zoveel privacy, maar dat stoort mij niet."

Rollenspel Als Eugene de keuken betreedt om een van de drie kranten en de zojuist gearriveerde leesmap in te kijken, wordt meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om mij de hiërarchische st rukt uur op de eenheid uit te leggen. „Eugene is er een van de boven­ verdieping . . . allemaal theologen. Op de

/^övertentie

1KUPERUS/BV AUTOVERHUUR V. d. Madeweg 1, Amsterdam, telefoon 924755 naast metrostation Duivendrecht Middenweg 175, Amsterdam, telefoon 938790 STUDENTEN 20% KORTING

bovenverdieping wonen de arbeiders, wij zijn het politbureau," vertelt een beneden­ verdieper en een speelse woordenstrijd tus­ sen de twee partijen brandt los. Hoewel je beslist niet k u n t spreken van twee tegen­ over elkaar staande groepen, geeft de mij voorgespeelde hiërarchie toch een bepaal­ de rolverdeling op de eenheid weer. Op de bovenverdieping wonen de rustigere, cons­ ciëntieuze studenten (waarvan trouwens m a a r twee theologiestudenten). De bene­ denverdieping herbergt de leiders, de men­ sen met het hoogste woord, die de boven­ verdiepers regelmatig proberen op te jut­ ten, wat hen overigens lang niet altijd lukt. Het is een spelletje waarin iedereen zijn rol lijkt te weten en die ook zonder pro­ blemen volgens de regels speelt. Myriam, een van de vier meisjes op de zes­ tien­koppige eenheid, woont op de tussen­ verdieping. Zij heeft haar toch niet al te grote Uilenstedekamertje efficiënt en knus ingericht. Myriam woont nu twee jaar op de eenheid. „Ik heb eerst een halfjaar bij een hospita in Noord gewoond, maar ik was daar zó alleen, ik voelde me doodonge­ lukkig. Ik had ook niet het gevoel dat de

ciale cont role en daar baal ik wel eens van hoor, gaat Myriam wat bedachtzamer ver­ der. „Soms wil ik wel alleen wonen, geen lawaai,>en eigen douche en een eigen keu­ ken waar je lekker zelf je gang k u n t gaan. Maar daar zitten ook weer veel nadelen aan vast. Je moet op een eenheid gewoon niet te grote verwachtingen van elkaar hebben, dan valt er goed samen te leven." Ik loop wat rond op de eenheid en mag een p a a r kamers bezichtigen. In Mugo's kamer op de begane­grond nodigen de twee luie stoelen je uit om in neer te vallen en lekker ontspannen naar een van de meer dan driehonderd l.p.'s te luisteen. De'geweldige stereo­installatie en de inmense kleuren­ t.v. zijn de blikvangers in het kamertje. Eugene woont op de bovenste etage. Zijn kamer straalt een woon­ en werksfeer uit; een zitruimte naast de onvermijdelijke in­ stallatie en een studiehoek (waar de psy­ chologieboeken open liggen), afgescheiden door een boekenkast. Iedereen op de eenheid studeert op zijn ka­ mer, hoewel ik de indruk krijg dat de werk­ prestaties dalen naarmate men in lagere sferen komt. „Je wordt best snel afgeleid

zet er koffie?", stemt het op nadat de strijd om de vanille­ en om de chocoladevla ge­ streden is. Niemand heeft zin. F r a n k haalt een geeltje te voorschijn, een twee­liter­ thermoskan wordt van stof en aanslag ontdaan en de koffie wordt aan de over­ k a n t in de kantine van de sporthal ge­ haald. En voor wie dacht dat studenten een beetje geëmancipeerd warend de meis­ jes ruimen alles op en wassen netjes af met een vanzelfsprekendheid alsof het van­ daag h u n corvee­dag is. Terwijl de heren nog luidkeels zitten te keuvelen, komt Grerrit de keuken binnen­ lopen. „Dat is de slimste van ons," over­ stemt Hugo iedereen. Gerrit gaat, verlegen onder de aanprijzingen van de rest, zitten. Als hij even later bepakt en bezakt het weekend over n a a r zijn ouders vertrekt, wordt mij nogmaals op het h a r t gedrukt dat hij écht héél slim is. „Hij studeert van 's morgens negen tot 's avonds zes aan één stuk door." „Jullie schijnen daar wel res­ pekt voor te hebben," merk ik op. „Zeker, het is ontzettend knap dat hij zo gediscipli­ neerd is. Bovendien is hij heel sympa­ thiek." Job staat ondertussen, onder het genot van een uit de­krat­binnen­handbereik getrokken flesje pils, het eten voor de bo­ venverdieping klaar te maken. Ik ruik chi­ li en inderdaad staat een half u u r later de wellicht meest verorberde studentenprak op tafel. Het is al acht u u r geworden en de

(Foto Bram de Hollander)

spullen op mijn kamer echt van mijzelf waren. Toen ik hier in het begin kwam, was ik een van de eerste meisjes en ik was heel verlegen. Ik durfde bijna niet de keu­ ken in, waar al die jongens steeds zaten en het hoogste woord voerden. Nu vind ik het hier hartstikke leuk. Ik heb het idee dat sinds er meisjes op de eenheid zijn geko­ men, het stoere jongenssf eertje veranderd is. Bij ons, bij lichamelijke opvoeding, noem je dat co-educat ie; jongens en meisjes krijgen gezamelijk gymnastiek en leren van eikaars eigenaardigheden. Ik heb bij­ voorbeeld vanmiddag een taart gemaakt. J a n hielp mij met het opspuiten van de taart, dat vond­ie hartstikke leuk."

Sociale controle „Er heerst op zo'n eenheid wel een grote so-

op zo'n eenheid," vertelt Eugene, „er is al­ tijd wel iets te doen. Soms is het wel eens te erg. Die jongen hier tegenover is vanmor­ gen een week naar zijn ouders vertrokken om daar hard te studeren."

Eetgroepjes Klokslag zes u u r is het eten klaar en kan de eerste groep aan tafel, de benedenver­ diepers wel te verstaan. Met z'n zestienen op vier pitten koken geeft grote proble­ men. De bovenverdieping en de beneden­ verdieping hebben ieder een eigen kook­ groep. Om beurten kookt iemand voor zijn groep, dat is efficient én gezellig. De eenheidsmaaltijd verloopt tot mijn ver­ bazing vrij rustig. Het menu wordt aan kritische proeven onderworpen, maar uit­ eindelijk toch unaniem goedgekeurd. „Wie

drie bovenverdiepers hebben flink honger gekregen, getuige de korte tijd die ze nodig hebben om de grote pan te legen. Na het eten zitten ze nog op h u n gemak een beetje met elkaar te kletsen, waarna ze n a a r bo­ ven vertrekken om op Job's kamer nog een kop koffie te drinken. Het is rustig geworden op de eenheid. Eu­ gene staat in de keuken de bovenverdie­ pers­afwas te doen. „Het ziet er toch best schoon uit hier," moedig ik hem oprecht aan. „Ja," lacht hij, „maar muisen hebben we hier wél. Die komen af op de kruimels en de etenswaren die hier rondslingeren. Die keukenkastjes zijn een waar paradijs voor die beesten. Maar ze zitten ook op de kamers, vooral bij de meisjes." Als ik wegga doet poes „Gompie" mij uitgeleide met een dooie muis in zijn bek. „Heeft­ie net ge­ vangen," zegt Job trots. Carolien St am

ZjiNVRöLiW IS 6-EEN rWE€VeXD)Ë NER

Galgala '^ ' ^ WAfli^oM Lf\cHr Hjj :

m

VERDlENF VOOK TWEE

i

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 augustus 1984

Ad Valvas | 544 Pagina's

Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 296

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 augustus 1984

Ad Valvas | 544 Pagina's