Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 340
AD VALVAS — 22 FEBRUAR11985
16
„Beetje 'n fotograaf is altijd bezig*' De audio-visuele kunst zit weggestopt in de kelders van het transitorium. Op de foto- en video-afdeling werken drie fotografen aan zeer uiteenlopende projekten, in opdracht van diverse faculteiten. Alleen faculteiten die zeer specialistisch fotowerk vragen, zoals tandheelkunde, geneeskunde en biologie, hebben hun eigen fotografen in dienst. Ik praat met Peter Wolters, één van de fotografen aan het Audiovisueel Centrum. Een vlotte, prater van tegen de veertig, gemakkelijk gekleed, zoals gebruikelijk in dit beroep. Hij is sinds 1977 in dienst van de VU. Daarvoor werkte hij tien jaar in de reclamefotografie. Een veeleisende branche, waar je keihard moet werken, maar een prima leerschool. De hoge eisen die in de reclame aan hem gesteld werden, vond hij wel stimulerend, maar „uiteindelijk ging het steeds om flesjes cosmetica in een mooie opstelling en dat werd vervelend". ,,De winnende foto van de World Press, j a . . . ik schrok natuurlijk, iedereen schrikt als hij zo'n foto ziet, het doet je wat. Ik vind het wel heel afgezaagd worden dat altijd dat soort foto's wint. Het is altijd een schokkend moment. Het dramatische ligt zo voor het grijpen op dat soort foto's. Ik zelf heb me nooit zo met harde reportages bezig gehouden, hoewel, één keer heb ik weleens een trouwreportage gemaakt van vrienden..." „Ik heb me vreselijk geërgerd aan de bekendmaking van de uitslag op het Journaal. Er wordt een hele hoop verteld over de mensen die op de foto staan - een of andere atlete die gevallen is - maar er wordt helemaal niet verteld wie de fotograaf is. Dat vind ik storend. Als je een fototentoonstelling hebt dan is in de eerste plaats de maker belangrijk, vind ik en dat onderwerp dat kennen we allemaal wel, dat er een mevrouw is, die tijdens de Olympische Spelen pech gehad heeft. Voor de fotograaf is het belangrijk dat zijn naam valt, net als het belangrijk is dat in een krant de naam eronder staat. Dan valt het op als je goede foto's maakt. Free-lancers hebben daar baat bij. Voor mij, als VU-fotograaf is het niet interessant en zou het ook niet juist zijn." „Wij zijn hier op een soort centrale dienst, die voor alle faculteiten beschikbaar is. Er is dus geen sprake van een echte specialisatie in een bepaalde richting. Het werk is heel gevarieerd en onderwerpen komen ook heel onverwachts: wat zullen we vandaag n u weer krijgen, denk je dan. We werken hier met drie man, er is een globale taakverdeling, maar vaak loopt het door elkaar. Er is het repro-achtige werk, het maken van dia's uit boeken van schilderijen en opgravingen voor colleges kunstgeschiedenis. Dat gaat om tienduizenden dia's. Een ander doet reportages, zoals voor Ad Valvas, het VU-magazine of van een promotie, als daar vraag naar is. Ik houd me vooral bezig met het maken van banddia-pro-gramma's." Er volgt een verbaasde, zelfs lichtelijk geïrriteerde blik als ik niet blijk te weten wat dat inhoudt. „Het is een dia-serie die je in een programmavorm giet, door er een geluidsband aan te hangen. Die geluidsband geeft je een soort electronische signalen, waardoor automatisch de juiste dia op het juiste moment verschijnt - dus een praatje met een plaatje aan elkaar gekoppeld."
Voorlichting
Op de VU wordt zijn werk vooral gebruikt voor voorlichting, bijvoorbeeld bij de stu-
Advertentie
dentenwerving. Met een dia-serie gaan ze n a a r middelbare scholen om te proberen de scholieren enthousiast te maken voor het studeren aan de VU. „In gezamenlijk overleg maak je zoiets. Je gaat kijken wat er binnen een bepaalde faculteit gebeurt, hoe zo'n studie in elkaar zit, wat de hoofdrichtingen zijn en de toekomstverwachtingen voor mensen die afgestudeerd zijn." De fotograaf is opvallend enthousiast als hij praat over de dia-serie die hij gemaakt heeft voor de criminoloog prof. Bianchi. „Een hele creatieve man. We hebben bijvoorbeeld een projekt gemaakt over de Bijlmerbajes, over hoe mensen zich voelen temidden van die overweldigende architect u u r daar. Dus: hele kleine mensjes in immens grote gebouwen, aangedikt met een verhaal over gevangenen die willen ontsnappen en die uiteindelijk van het dak vallen. Deze serie is door de IKON op de televisie uitgezonden." „Vorig jaar hebben we 'de overmeestering' gemaakt over hoe iemand zich voelt tijdens een arrestatie. Het ging zuiver over het fenomeen arresteren, dus we hebben ons niet bezig gehouden met de schuldvraag. De man die is opgepakt wordt, in Bianchi's woorden, als een postpakket behandeld. Dat gevoel hebben wij proberen
j ' . fAi-^'^
Galgala
KLOONT
LfltEM WE frEEN OHlNEES-
„Wat is het voor iemand, daar gaat het om, dat probeer je vast te leggen en dat maakt het fotograferen zo boeiend. Je bent voortdurend bezig met mensen, die hebben vaak iets interessants te vertellen. Je zit een tijd-
je bij zo'n interview en dan luister je mee. Laatst moest ik die jongen fotograferen die een eed aflegde bij zijn promotie. Ik vond die jongen interessant en dan probeer ik er een leuk portretje van te maken, zodat hü er een beetje sympathiek op staat. Ja, dat speelt zeker mee bij het fotograferen. Ik heb nog nooit mee gemaakt dat iemand weigerde om gefotografeerd te worden, sommigen doen wel eens moeilijk, zo van „moet dat nou"? De meesten kijken toch wel even of h u n haar goed zit of halen ten minste h u n h a n d erdoor!"
Veel buiten VU
Het is een misverstand te denken dat een VU-fotograaf zijn dagen uitsluitend slijt in het VU-gebouw. „We werken veel buiten de VU. Zo'n arrestatie kun je niet op de VU situeren. Dat gebeurt op een typisch Amsterdamse locatie, maar wel op een onbekende plek, zodat de mensen niet direkt a a n heroïne denken. Je moet natuurlijk
BESLlHlNG- Ui^N MyW CflRRiERE, UIT D E KRfiWT VERNAM IC, M T DE HEER H- SC/INDT coRSTlUT KRoON DOCENT ir flflN üw t e r r E f ? ^ ^ •pflcüLrEir.
V J E L N U , Dir
WiL ll<^j NU
V. d. Madeweg 1, Amsterdam, telefoon 924755 naast metrostation Duivendrecht Middenweg 175, Amsterdam, telefoon 938790
/pEE-rMflNl \ r
oppassen voor reakties als: „Daar heb je weer zo'n dealer, die gepakt wordt." Ook voor kunstgeschiedenis gaan we veel n a a r buiten, allerlei gemeentehuizen fotograferen bijvoorbeeld. Of je moet in de St Bavo te Haarlem de complete schatkamer fotograferen! Het gaat dan om honderden foto's van hele bijzondere zilveren voorwerpen. Daar sta je echt dagenlang aan te werken. De eerste vijf foto's vind ik altijd erg leuk... Maar het is echt een uitdaging om alle details, waar het tenslotte om gaat, zo scherp en duidelijk mogelijk weer te geven." Ik vraag hem of hij in zijn vrije tijd veel
/PETErMfll^ V
fotografeert, maar zo'n vraag blijk je aan een echte fotograaf niet te moeten stellen. „Als je een beetje goede fotograaf bent, die van zijn vak houdt, ben je er altijd mee bezig. Dat fotograferen beperk je niet alleen tot de uren dat je je aan een baas verhuurt. Het fotograferen begint vaak als hobby. Ik denk niet dat je op je veertiende zegt: nou ga ik eens fotograaf worden. Je hebt een cameraatje gekregen en zo rol je er vanzelf in. De meeste fotografen maken van h u n hobby uiteindelijk h u n vak. Peter heeft bewust gekozen voor een parttime baan zodat hij voldoende tiJd overhoudt voor „eigen werk". „Ik maak zeefdrukken. Mooie gezeefdrukte landschappen. Het begint als een stuk fotografie, waarna het langzaam een zeefdruk gaat worden. Er zit tekenwerk in en er zitten een hoop fotografische tussenstappen in. Nee, ik heb hier niets hangen, dat hou ik strikt gescheiden. Of ik wel eens gewone foto's maak? Ach, alleen als ik met vakantie ben!" L.S.
DE
ELE(ieNHE/b zicH vosRDiiEr, M e r TERij4-WERKE;Mt>E Kfe^cHT NI E r \/0oR MJN KEKEMIKKJNEMEW.
AUTOVERHUUR
STUDENTEN 20% KORTING
Peter Wolters, fotograaf AVC
•fes
vast te leggen in de dia-serie: de arrestant als objekt." „Voor de opnames hebben we gebruik gemaakt van studenten criminologie. Het voordeel van dia's is, dat je opname voor opname maakt. Dus je k u n t mensen, het klinkt misschien gek, als poppen neerzetten, precies in de houding die je wilt hebben. Je maakt een opname, volgende houding, je maakt weer een opname, enzovoorts. En als je het daarna vloeiend aan elkaar zet, dan lijkt het zelfs alsof daar beweging in zit." „De manier waarop dat allemaal tot stand komt, vind ik heel boeiend. Iemand komt met twee velletjes A-4, waarop een idee staat. Daar ga je dan s t r u k t u u r aan geven, een verhaal van maken, dat ding moet natuurlijk een kop en een staart krijgen. Nou, daar ben je dan heel veel en lang over aan het praten en dan komen er langzaam visuele ideeën n a a r boven, die in een vorm gegoten moeten worden." Voor iemand met oog voor „mooie plaat-
mti t>E uvfl
KUPEBUS/BV
„
jes" heeft het werken aan de VU zijn beperkingen. „Te vaak staat bij de universiteit het f unktionele voorop. Dan gaat het erom dat alles op de foto staat, de compositie vinden ze niet zo belangrijk. Dat is het andere uiterste van de reclamefotografie. Ik probeer die aandacht voor het mooie er een beetje in te brengen. Bij veel opdrachten speelt het reclame en verkoop-aspekt immers ook een rol, zoals bij studievoorlichting." „Uiteindelijk is bij iedere opdracht de vormgeving belangrijk. Je probeert toch in een portret altijd wat van de m a n zelf of van de sfeer in-zijn kamer erbij te pakken. Op de VU vergt dat nogal wat fantasie van de fotograaf. Je komt hier niet om die grijze muren heen, die staan er altijd op. J e moet zoeken n a a r afwisseling, je maakt eens een tegenlichtopname of je zet er een plant bij. Sommige medewerkers zijn heel slecht behuisd, die zitten in donkere hokjes, tussen allerlei apparaten. Zo iemand neem ik dan mee n a a r buiten."
/DEErMflt^j\
DflftRoM zfli IK HEM wrsLf\f>^^, U KUNr HEM 0/^N op UW EldEN \/ER^NTi;aaRDE(.JKHe/£> WEE,!?. flftNNEMEN. bE ZE^EM \lf\H HBT PflRiEMENir rtEBr <j,
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 17 augustus 1984
Ad Valvas | 544 Pagina's