Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 399

AD VALVAS — 29 MAART 1985

3

Stijlfeest van het 105-jarig lAN

„Soms heb je het idee dat het maar een spel is" Het gaat goed met de grootste vereniging voor studenten aan de VU, die dit jaar haar 105-jarig lustrum zal vieren, het Institutio Amicitiae Nostrae, bekender als het lAN. De buitenwacht koestert natuurlijk haar oude vooroordelen omtrent corporale trekjes, die als uitzonderingen zouden worden afgedaan, maar ondertussen groeit het aantal leden. De vereniging houdt ieder jaar een stijlbal. Ditmaal vond het plaats op een pleziervaartuig in de nacht van 22 op 23 maart. Ad Valvas scheepte in op de Kasteel Staverden, die voor de gelegenheid werd omgedoopt in de Lovéboat, om eens nader kennis te maken met de vereniging: „Waar gaat het om, als ik vragen mag?" Als kapitein Wim van Hutten 's avonds uit zijn bed komt, staat er ineens een jongen met een witte pet op achter hem, die vraagt waar de reis naartoe gaat. Hij schrikt en roept uit: „Dat moet u mij niet vragen, als ik het goed zie heb ik hier niets meer te vertellen!" De jongen wijst op de gouden strepen op zijn manchetten en vraagt op welke rang die dan duiden. In werkelijkheid is hij de praeses of voorzitter van het lAN, Peter Leys, die zich evenals de overige mannelijke bestuursleden voor de gelegenheid in scheepstenue heeft uitgedost. Volgens de kapitein zijn het slechts pakjes van adelborsten, waar wat strepen opgenaaid zijn. Aan het begin van de tocht, die ons over het noordzeekanaal tot a a n de sluizen van IJmuiden zal voeren, nemen we eerst een kijkje boven in de stuurhut. Terwijl we langs de stilstaande kranen van de ADM-werf varen praat de bemanning met Pijn in het h a r t over de ondergang ervan: „Het komt doordat men geen acht u u r meer werkt. Toen men voor de werf de zaak ging uitbaggeren, kwam er alleen elektriciteitsdraad naar boven. Ze kregen namelijk betaald n a a r de hoeveelheid draad die ze soldeerden."

„Mensen vinden het weer leuk om iets aan hun uiterlijk te doen". (Foto Bram de Hollander) Beneden is de stemming vrolijker. Er wordt roulette en black jack gespeeld en er wordt gedanst, met name gejived, op de muziek van een jazzbandje. De heren dragen smokings, die men al voor zo'n veertig gulden kan huren in de Van Hallstraat, nummer 637. Voor de dames zijn cocktailjurken voorgeschreven, maar hieraan heeft men zich niet al te nauw gehouden. Tien jaar terug, toen het overigens slechter ging met de studentenverenigingen, droeg de praeses van het lAN het haar nog op de schouders. Vijfjaar terug, toen lJ3Ê..ïêïS3iiyiI_]ï9?ïderÖJaar_be::.

fundamenteel met elkaar oneens. En dat wil dan ook niet zeggen, ook al sta je daar keihard te oreren en elkaar over alles wat je fout gedaan hebt heel hard de waarheid aan te zeggen, dat je dan niet n a die vergadering in het Tweede Kamer-restaurant met elkaar een biertje k u n t gaan drinken. Je leert formeel en informeel van elkaar te scheiden." De praeses vult aan: „Is er geen aanleiding, dan wordt die wel verzonnen. Bijvoorbeeld: 'De kleur van uw das staat me niet aan.' En dan wordt het zo gespeeld: 'U gaat eerst n a a r huis een andere das halen, want zo kunnen we niet doorpraten.' Dan wordt er gekeken wie het sterkst is. De jongen zegt: 'Dat doe ik niet.' Nou, dan speelt de andere partij het zo hard dat er een motie van wantrouwen komt."

dan elders. Het is verboden om de eerstejaars fysiek te bejegenen. Gebeurt dit toch, dan kan men zich beroepen bij de Groencommissie die op dat moment op de vereniging het heft in handen heeft. Het zijn overigens niet allen VUstudenten, die zich tot het lAN aangetrokken voelen. Ongeveer een kwart van de leden komt van de Universiteit van Amsterdam. Desalniettemin is het bestuur erop uit de banden met de V ü te verstevigen, om meer van de contacten met bijvoorbeeld het Vormingscentrum te kunnen profiteren. Eén van de studenten van de UvA zegt dat het vooral de pluriformiteit is, die hem in de vereniging aantrekt: „Nu zie je dat niet, doordat iedereen in een geh u u r d pakkie rondloopt, maar je zou eens door de week op een ge-

een feestje niet alleen n a a r huis willen en die je erin trachten te luizen. Want als je ze wegbrengt op je fiets en dan onderweg eens een stukje met ze wil k l u n e n . . . „nee hoor". Even later zegt hij dat we het verhaal kregen dat we wilden, we zijn namelijk bevooroordeeld: „Wat ik jullie wil zeggen is dat er hier mensen rondlopen die jullie in de maling proberen te nemen. Het gaat eigenlijk om veel belangrijker zaken dan een beetje praten over vrouwen." Na enig nadenken weet hij een voorbeeld: racisme. Is het spel dat ons langzamerhand parten is gaan spelen of is het spel soms wat ondoorzichtig doordat „mensen" een karikatuur van zichzelf leveren? De jongen komt nog eenmaal terug om ons voor te stellen aan de vriendin met wie hy een vaste

Johan de Koning Carolien Stam stond, werd er niet eens een galabal gehouden. Dit jaar zal dit ter gelegenheid van het 105-jarig bestaan wel gebeuren en daarbij gaat ook het gewone jaarlijkse styibal waar we ons nu op bevinden door. „Mensen vinden het weer leuk om iets aan h u n uiterlijk te doen," zegt de praeses.

Sponsors

De vereniging kan zich niet alleen verheugen in een groeiend aantal leden (nu: 594), maar ook is dankzij een actief beleid het aantal sponsors toegenomen. Het getal van het lustrum dat in het najaar zal worden gevierd is niet zo heel erg rond. Het bedrag dat men er voor wil verzamelen is dat wel: ƒ 100.000. Wat hier allemaal op de vereniging en op de VU zal worden gedaan blijft voorlopig nog geheim. Prof. Drenth liet volgens het bestuur echter reeds weten dat hij er een week voor vrij zal nemen. Drie heren op de Lovéboat springen uit de toon. Met h u n leren en suède jacks lijken ze eerder thuis te horen in het gezelschap van Bruce Springsteen ('On the river'). Als we de collegekaart van één van hen onder ogen krijgen zien we dat er slechts een spel gespeeld wordt, want op de foto zien we hem gewoon met pullover en boordje. Het „spel" blijkt een sleutelwoord te zijn tot begrip van veel wat er onder de lAN-leden plaatsvindt. Het belangrijkst is het bestuurlijke spel. Zo bezit de vereniging tal van commissies waarbinnen men zijn bestuurlijke kwaliteiten kan ontwikkelen. Eén daarvan is de Straf- en Geschillencommissie die boetes oplegt aan leden die zich bij voorbeeld te buiten gaan aan het stukgooien van glazen of het gebruik van een woord als „gleuf" tegen een vrouw. Dit laatste gebeurt volgens het bestuur niet vaker dan elders; één van de vrouwelijke leden heeft het zelfs nog nooit gehoord. Nog belangrijker binnen de s t r u c t u u r van het LAN zijn de oratorische verenigingen of disputen. Sommige ervan leiden een vrij zelfstandig bestaan en zien de vereniging slechts als een overkoepelende organisatie. Deze disputen dienen officieel een drieledig doel: het stimuleren van de vriendschap („amicitiae"), de culturele interesse en de welsprekendheid („eloquentie"). Boven alle andere activiteiten, zoals zeilweekenden en filmavonden, organiseren deze disputen vergaderingen. Deze worden gehouden volgens de regels van de Tweede Kamer en zo leert men parlementair vergaderen. Eén van de bestuursleden vertelt: „Je gaat elkaar niet voor rotte vis uitmaken, want dat kan niet volgens de regels van de Tweede Kamer. Maar

Voor men 's nachts om drie uur de Lovéboat verlaat wordt er nog een lied aangeheven. (Foto Bram de Hollander)

Roomsoesjes

De disputen verschillen qua karakter (, jasje-dasje" tot „spijkerbroek") en de meerderheid ervan is ongemengd. Als we a a n een meisje vragen, waarom ze niet op een gemengd zit, antwoord ze gevat: „Jongens zijn n u eenmaal niet zo lekker; roomsoesjes, die zijn pas lekker." Binnen de struct u u r van de vereniging hebben vrouwen een gelijke positie als de mannen, in het bestuur zijn dit jaar mannen en vrouwen ook gelijkelijk vertegenwoordigd. Het vignet vertoonde vroeger twee geuzen, nu is één van hen een vrouw geworden. Jaarlijks gaan de eerstejaars of novieten by de verschillende disputen langs om kennis te maken. Daarbij worden ze verbaal getest en soms ook wel „afgezeken". De praeses: „Men is dan vaak nog bang dat wat je zegt tegen je gebruikt zal worden en dat gebeurt ook." Men wil zien wat voor vlees men in de kuip heeft. Een spelletje dat daarbij volgens de praeses heel bruikbaar is, is „De achterkant van het gelijk": „Iemand moet dan beargumenteren wat hij zou doen als hij bijvoorbeeld de keuze had tussen het laten afmaken van zijn hondje en iets anders wat heel erg is." Deze kennismakingstijd wordt - zij het niet officieel - de „groentijd" genoemd. Om in de disputen te worden opgenomen, worden de „foeten" uiteindelijk ontgroend. Daarmee zijn ze dan gelijk geboren voor de vereniging, of „geëmancipeerd". Vanouds heerst er volgens het bestuur onder VU-studenten een andere mening over ontgroenen

wone sociëteitsavond moeten komen." We vertellen hem van de versteviging van de banden met de VU. „Wie zegt dat? O, die taart die de abactis uithangt," zegt hij doelend op de vrouwelijke vicepraeses. Is het lAN trouwens nog christelijk? Volgens het bestuur valt het wel mee: „Het speelt, in de meest letterlijke zin. Op het moment dat een commissie een bepaald saldo heeft, dan is er iemand die zegt dat het geld n a a r Ethiopië moet, want naastenliefde en zo." Een jongen vertelt ons dat alleen het dispuut Leonidas een gereformeerde grondslag heeft. De praeses van dit dispuut ontkent het achteraf. Leonidas is volgens hem beter getypeerd als het "Martini- en Marlboroughdispuut".

Foeten

Over de ontgroening vertelt een jongen welgemutst: „By ons moeten de foeten, f-o-e-t-e-n, door de stront zakken, we halen gewoon een kruiwagen mest en dat gooien we dan neer. J a iedereen moet in dezelfde stront, want stront is n u eenmaal toch vies. Maar ja, iedereen heeft het meegemaakt, dus niemand vindt het eigenlijk erg." Het wordt inmiddels later en het leggen van contacten verloopt steeds gemakkelijker. Een wat bredere jongen voegt zich aan ons tafeltje: „Waar gaat het om, als ik vragen mag?" Hij brengt de welsprekendheid in praktijk tijdens een uitvoerige conférence over de „barprostitutie die hier heerst". Het gaat over vrouwen of „gleuven" („Het is toch gewoon een feit datje aanhaalt? Vrouwen hebben n u eenmaal een gleuf.") die na

relatie zegt te hebben. „Hij kan best aardig zijn hoor," zegt ze. Het bestuur schuift ons ondertussen iemand anders toe, de voorzitter van het eerstejaar, Marck Karelse, die ons wel aan wat tekst kan helpen. Hij is één van de velen die volgens familietradities bij het lAN belanden. Het voorstellen aan de disputen vond hij wel eng en hij voelde zich dom in vergelijking tot de leden van de disputen. Je wordt volgens hem door de ouderejaars niet altijd als een gelijke behandeld, maar: „Soms heb je het idee dat het maar een spel is, maar ik ken het spel nog niet." Terwijl we de veilige haven weer naderen, praten we nog wat na met de praeses van een vereniging waar vooral gepraat wordt. Hij vertelt ons dat hij onderweg nog even aan het roer heeft mogen staan. Achter ons sneuvelt een bierglas, het eerste overigens, voor zover wij konden aantekenen. We kijken benieuwd n a a r de praeses, die even in dubio lijkt te staan, maar vanavond heeft hy n u eenmaal de kapiteinspet op en niet die van een politieagent.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen