Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 15

13

AD VALVAS — 17 AUGUSTUS 1984

Fortiers, pasjes, palmen en discodeuntjes Het is al van ver te zien, hier moet iets speciaals te doen zijn. Een grote groep teenagers staat keurig in een lange rij te wachten totdat ze naar binnen mag. Hordes wallen-toeristen komen voorbij en kijken verbaasd op, wat er nu weer te doen is. Toch is het pas half elf 's avonds en gaan we niet in de rij staan voor de nieuwste film van Steven Spielberg. De Baghwandiscotheek Zorba the Buddha, gelegen aan de Oudezijds Voorburgwal, is één van de nieuwste attracties voor jongeren in de Hoofdstad. Zorba is een 'vroege' discotheek, die h a a r deuren al opent om 9 u u r en sluit om 1 u u r (in het weekend om 2 uur). De dan nog aanwezige bezoekers mogen nog'een uurtje blijven swingen. Daarna gaat Zorba definitief dicht. Het is daarom niet verwonderlijk dat de leeftijd van de bezoekers zo rond de zeventien jaar schommelt. Al vanaf het moment dat de tieners in de rij gaan staan om binnen te komen, is het 'spel' begonnen. Kijken, kijken en nog eens kijken. De rollen zijn weer eens lekker ouderwets verdeeld: de meisjes kwetteren net iets te hard over allerlei onbenullige zaken en de jongens verkopen h u n stoere macho-praat aan elkaar. Ondertussen zijn we al zover in de rij gevorderd dat we enkele Baghwani zien met h u n rode, uniformachtige, kleding. De tijd dat ze in slordige hippiekleren rondliepen is wel voorbij. Strakke roodkleurige leren rokken zijn op dit moment niet ongewoon. Het gevoel bekruipt me dat ze ons aan het bewaken zijn. Eindelijk aan de deur gekomen staan er vier vrouwelijke Bagwhani, die kalm maar vastberaden de deur bewaken. Nadat er twee mensen uitgingen, mochten wij erin voor vijf gulden entree per persoon. De garderobe is verplicht en gratis terwijl de bezoekers - middels en plakkaat - er nadrukkelijk op wordt gewezen dat het roken van en het handelen in drugs streng verboden is. Wanneer we onze jassen op hebben laten hangen, begint de netheid en de vriendelijkheid ons te overvallen. De wc's en de hal doen denken aan een zwembad, alleen de chloorlucht ontbreekt. Een te vriendelijk Baghwan-meisje zegt tegen ons dat het boven, waar de discotheek zelf gevestigd is, erg warm is en dat het daar niet toegestaan is om een blazertje ergens neer te leggen. „En de garderobe is gratis".

Leo Endedijk en San Fu Maltha m a a r wel redelijk gevarieerd. Behalve het obligate cleane Whamnummer „Wake me u p " worden ook Rufus, Bob Marley, David Bowie, Michael Jackson en Mink Deville gedraaid. Overigens wordt er niet opzienbarend gedanst. De meesten bewegen half ritmisch h u n benen een stapje naar links en dan weer n a a r rechts. De enige mensen die opvallen zijn de Baghwans zelf. Ze dansen vaak alleen en zijn niet wars van emotionele uitspattingen. De Baghwans zorgen er ook weer voor dat sigarettenpeukjes meteen opgeraapt en de lege gla2:en meteen opgehaald worden. Alles in het teken van de netheid. Een pilsje a ƒ2,50 gaat er in de

Van enige drukte is aan de ingang van Flora Palace niets te merken. Het is ook pas half één. Flora is gelegen aan de Amstelstraat, vlak bij het Rembrandtsplein. Ook hier is de entree ƒ 5,per persoon. Na de vorige ervaringen in Zorba Hjkt het net of we in een donker vies hol terecht gekomen zijn. Mensen hangen tegende m u u r en staren je aan. De sfeer is wat gespannen. Nadat we onze jassen a ƒ 1,- weg hebben laten hangen besluiten we de zaal in te gaan. Eerst komen we langs een aparte snack-afdeling waar je allerlei hapjes k u n t eten. Daarna gaan we de oude bioscoopzaal binnen die vrij groot, hoog en donker is. De dansvloer ligt achterin en lijkt een beetje op een arena. Voor deze dansvloer zijn twee terrasjes opgebouwd met daartussenin een middenpad dat n a a r de dansvloer leidt. Het is vrij koel in de zaal en het is heerlijk om te dansen. Op een soort Ferry Maatachtige muziek, waarvan me later niet veel meer is bijgebleven dan bonk bonk bonk, dansen dan ook veel mensen in een ritmische stijl. G«en 'Michael Jacksons' maar toch dansen ze beter dan bij Zorba. Het publiek is zo rond de 20 jaar en vrij gemeierd opgebouwd. Het is een redelijke afspiegeling van de Amsterdamse bevolking, qua sociale klasse en qua huidskleur. Omdat er nogal wat blacklights branden, zijn de meeste bezoekers

a a n het plafond zijn plaatjes naadloos aan elkaar plakt. Er is een stellage gebouwd waardoor de dj zo'n tien meter boven de dansvloer komt te hangen. Daarnaast kunnen de vershillende apparaten, die lichteffecten produceren hierdoor makkelijk bereikt worden. Na al die jungle-geluiden zijn we op een gegeven moment blij dat we weer buiten staan.

Collegekaart Studentenndiscotheek Jansen. Toegang uitsluitend op vertoon van lidmaatschapskaart of dagkaart. Beide te verkrijgen d.m.v. collegekaart. Eén introducée toegestaan. Het bordje naast de deur van discotheek Dansen bij Jansen in de Handboogstraat (vlak bij het Spui) laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Een week n a ons bezoek aan Zorba en Flora staan we voor de dancing, gewapend met een pas na uren zoeken gevonden collegekaart. Het risico geweigerd te worden omdat we er niet studentikoos genoeg uitzien willen we niet lopen. Na een druk op de bel zwaait de deur open en blokkeert een breed geschouderde portier de ingang. „Goedenavond samen, dat is dan twee gulden vijftig per persoon", deelt hij vriendelijk mee. Ietwat verbouwereerd en overdonderd betalen we, krijgen een kaartje en mogen n a a r binnen. Naar een

Klasse-fuif Boven is het inderdaad erg warm, hetgeen de dranklust waarschijnlijk wel zal beïnvloeden. De zaal is vrij groot en langwerpig. De uitgediepte dansvloer ligt in het midden. Nog nooit ben ik in zo'n (ver)lichte disco geweest. Het lijkt wel een beetje op de klassefuif van vroeger, waar ook altijd alle lichten aan moesten blijven omdat de leraar anders niet goed kon zien wat er allemaal uitgespookt werd. Een haag van jongens staat rond de dansvloer. Op deze vloer dansen vrij veel meisjes met elkaar. Ook hier is het 'spel' in volle gang. Blikken worden gewisseld en avances worden schuchter gemaakt. Ondertussen schettert Where is your boyfriend uit de luidsprekers. De muziek die gedraaid wordt is niet echt recent.

Vervolg van pag. 10

grippen uit de marxistische economie en het woordgebruik van de praatgroepcultuur waarmee zaken als bluf en angst op de universiteit onderzocht worden. In zijn aanbevelingen hanteert Wagner een drietal basisprinci-

Swingen in Flora Palace aan de Amstélstraat (foto Bram de Hollander) tropische hitte natuurlijk wel in. Toch wordt er niet abnormaal veel gedronken, in ieder geval niet merkbaar. Van agressiviteit is niets te merken. Maar misschien durft het overwegend blanke upperclass publiek ook niets te doen omdat die rode uniformen als de kleding van een soort ordedienst overkomt. Op een gegeven ogenblik wordt de netheid en vriendelijkheid ons toch te veel en gaan we op zoek n a a r de volgende disco.

in het wit gekleed. Zo rond half 2 begint de zaal vol te stromen. Flora is tot half 5 open, vandaar dat het publiek wat later komt. Ondanks dat de dansvloer vrij groot is, wordt het nu toch echt dringen geblazen. Steeds meer paartjes betreden de arena. Op het terras kunnen we onder het genot van pilsje a ƒ 2,50, genieten van het uitzicht op de wriemelende mensenmassa. Ook kunnen we nu de disc-jockey goed gadeslaan, die linksboven

collegekaart wordt niet gevraagd. Ook niet aan andere bezoekers die n a ons de discotheek binnen druppelen. Terwijl ons altijd verteld is dat Dansen bij Jansen een stringent toelatingsbeleid kent. Na onze jassen bij de garderobe afgegeven te hebben (één gulden) zijn we met onze ontdekkingstocht snel klaar. Dansen bij J a n sen is een kleine, ietwat donkere discotheek met een dansvloer van nog geen zes bij acht meter, geflankeerd door twee verhogingen

pes die er volgens hem toe kunnen bijdragen dat het plezier in de wetenschap blijft bestaan. In de eerste plaats moeten we van het onzinnige respect voor de wetenschap af, en het daaruit voortvloeiende minderwaardigheidscomplex. Wagner zegt geleerd te hebben zijn agressie niet op zichzelf te richten maar op de auteur die hij niet begrijpt, de gecompliceerde passages over te slaan en alleen nog maar de tamelijk begrijpelijke stukken te lezen. In de tweede plaats zet Wagner hoofdarbeid om in handarbeid. Volgens hem moetje van het studeren een ,,normale" bezigheid maken, te vergelijken met een kantoorbaan. De bedoeling daarvan is te voor-

komen dat je elk moment met je gedachten bij je werk zit en de studie een obsessie wordt. In de derde plaats zou je je zelf moeten belonen voor successen. Omdat het vaak zo moeilijk is om te taxeren wat je gedaan hebt, stel je je voor elk dagdeel een kleine taak.

niet pretenderen de „wetenschappelijk aangetoonde" beste studie-methode aan de hand te doen. De adviezen komen voort uit persoonlijke ervaringen en daar kun je je eigen ervaringen tegenover stellen.

Als je die taak volbracht heb beloon je jezelf b.v. met het lezen van een stripboek. Dat zijn enkele van de tips die in „studietijd" worden gegeven. Je k u n t erover diskussiëren of het werkelijk zinvolle studietips ziln. Het voordeel van het boekje van Wagner is wel dat de adviezen

Titels: W.F. Kugemann, sneller succesvoller studeren - Utrecht/Antwerpen, het Spectrum 1970. Van Parreren, Peeck, Velema - effectief studeren - Utrecht/Antwerpen, het Spectrum, 1978. Wolf Wagner - studietijd: word wijser en raak je self niet kwijt - Amsterdam, SUA, 1980.

met zitjes. De hier en daar geplaatste palmen geven de sombere ruimte nog wat vrolijkheid.

Kijken en uitdagen Ondanks het vroege u u r (rond middernacht) is het al aardig vol. Veel studenten op het eerste gezicht en een duidelijke oververtegenwoordiging van de mannelijke sexe. Rond de dansvloer staan groepjes mensen quasi ontspannen te praten, ondertusen de dansende bezoekers goed in de gaten houdend. Het gedrag is 'volwassen', hoewel het spel van kijken en uitdagen wel degelijk gespeeld wordt. Naarmate de dj de wat meer bekende platen gaat draaien raakt de dansvloer dan ook wat voller. Soms doet de hele situatie denken aan het standaard-studentenfeest. Hoewel het beslist niet te warm is en een pilsje slechts twee piek kost besluiten we even n a half twee toch maar op te stappen. De betrekkelijk kleine ruimte en het gestaag in aantal toenemende publiek beginnen ons toch te benauwen. De portier groet ons nog vriendelijk bij vertrek.

Bon Tyl Uilenspiegel in de Korte Leidsedwarsstraat heet ook officieel een studentendiscotheek te zijn. Veel is daarvan overigens niet te merken. Op de deur staat nog wel members only maar van een toelatingsbeleid blijkt ook hier niets. Dansen bij Jansen en Tyl Uilenspiegel zijn de hele week tot 4 u u r 's nachts open (Jansen in het weekend zelfs tot half zes) en mogen daarom alleen leden toelaten, anders raken ze h u n vergunning kwijt. Bij binnenkomst in Tyl krijgen we direct een bon in de handen gedrukt. Al spoedig wordt duidelijk waar die voor dient: in Tyl betaal je de toegang en je consumpties niet contant maar wordt het op die bon geschreven en reken je af voor je vertrekt. Op het eerste gezicht een handig en eenvoudig systeem. Alleen is men wel zo slim geweest niet op de bon te vermelden hoeveel je voor de entree en elk drankje moet betalen. Goed in de gaten houden wat je aan het uitgeven bent is dan ook niet zo eenvoudig. Tyl Uilenspiegel is minstens twee keer zo groot als Dansen bij J a n sen. Net als in Zorba ligt de uitgediepte dansvloer in het midden. Daarom heen allerlei verhogingen met tafels en stoelen. Net toen we binnenkwamen begon de dj aan het disco-gedeelte van de avond want onder luid enthousiasme werden alle glitteren flikkerlichten ontstoken en dreunde een u u r lang een aaneenschakeling van discodeuntjes uit de kolossale luidsprekers. Aangestoken door het dansgewoel stortten wij ons ook in de bewegende massa. Gelukkig schakelde de dJ na verloop van tijd over op wat minder disco-getinte muziek en kon je je wat vrijer bewegen op de dansvloer omdat velen uitgeput een tafeltje opzochten. Na een u u r intensief dansen volgden we bezweet h u n voorbeeld, genietend van een gestaag groeiend aantal pilsjes. De rekening bij het verlaten van Tyl Uilenspiegel rond een u u r of vier viel dan ook niet mee.

HBO meer slappe was De instellingen voor hoger beroepsonderwijs krijgen in het vervolg een aanzienlijk ruimere bestedingsvrijheid. De ministerraad heeft ingestemd met een wijziging van de wet op het HBO van minister Deetman, die een belangrijke stap zet in de richting van de harmonisatie tussen het wetenschappelijk onderwijs en het HBO. Deetman zal het wetsvoorstel voor advies aan de onderwijsraad en de HBO-raad voorleggen. Naar verwachting kan de Kamer rond de jaarwisseling een ontwerp-invoeringswet tegemoet zien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen