Ad Valvas 1984 - 1985 - pagina 176

AD VALVAS — 9 NOVEMBER 1984

12

Een grijs leven Als zuigeling lag ik niet in een stijfselkissie, maar de wieg was ook niet met franje behangen. Radio kwam pas toen ik twaalf was en televisie diep in de zestiger jaren; een auto kwam er nooit. Op vakantie gingen we bij opa en opoe. Toen ik ging studeren, hadden mijn ouders door dit soort zuinigheid zoveel geld gespaard, dat ik net niet voor een beurs in aanmerking kwam. De academische studie werd dus door soberheid gekenmerkt. De studentenpredik a n t zei dat je de boeken moest kopen, die je lekker vindt en de studentendecaan zei dat buitenlandse reizen erg goed voor je zijn. Sindsdien wantrouw ik studentenpredikanten, die gemakkelijke praters. De decaan is net dood.

dus die maakt n u zijn grootste buitenlandse reis; kosteloos. In de zomer bleek mijn situatie het pijnlijkst: iedereen vloog uit en kwam na maanden gebruind terug en ik durfde dat van het geld van mijn Ouders niet te doen. Ik bleef in de studentenflat zitten en deed studies, waar ik anders geen tijd voor gehad zou hebben. Eind augustus keerden mijn vrienden terug, maar wat hadden ze eigenlijk opgestoken? Stukken uitheemse kroegtaai, opgedaan in vreemde herbergen; meer niet. Mijn vrienden spaarden voor zulke reizen door te werken in de tandpastafabriek. Ik durfde dat niet, omdat zulks de studie vertraagt; eert uw vader en moeder! Je kon ook onbevoegd leraar worden, met het risico datje nooit afstudeerde. (Je hebt hetzelfde probleem aan de universiteiten: de geboren docenten promoveren nooit.) Van die onbevoegden heb ik nog veel last gehad, toen ik klaar was met de studie. Ze zaten overal en de schoolleidingen wilden ze houden, omdat ze bevielen en orde konden houden. Ze

móesten adverteren en mi] ontvangen, maar meenden het niet. Ik heb geklaagd bij de Inspecteur in Arnhem en kreeg een bleek briefje terug. Eén keer zat ik met een andere sollicitante in de wachtkamer in Charlois. Ze was onbevoegd, maar oud-leerling en kreeg de baan. Ik draaide maandenlang de steun in. Later kon ik beginnen aan de universiteit met een laag loon. Vakantie op de Veluwe, zwart-wit televisie en spaarzaamheid waren weer geboden. Zuinigheid gaat je na al die jaren ook wel in het bloed zitten: wie met dubbeltjes opgevoed wordt, kan kwartjes alleen maar in de spaarpot doen. Er zullen wel kinderen komen en Deetman zal het collegegeld wel blijven verhogen. Ik zie n u al aankomen, dat ik dat zelf moet gaan betalen en stel me er nu al op in. Sparen voor later dus. De cyclus begint opnieuw. Tot welke sociale klasse hoor ik eigenlijk? Zou dit nou die vage massa van CDA-stemmers zijn? BRACCHUS

Unilever Chemieprijs Slechts één keer in mijn leven heb ik het genoegen gehad een prijs te winnen. Toen ik twaalf jaar was won ik tijdens een zomerkamp een bronzen medaille met verspringen, waarschijnlijk omdat mijn benen langer waren dan de meeste van mijn leeftijdgenoten en ik dus van nature een grotere afstand kon overbruggen. In de wetenschap ben ik nooit zover gekomen, hoewel daar toch veel prijzen zijn te verdienen, ledere zichzelf respecterende multinational beloont uitzonderlijke prestaties tegenwoordig met een prijs. De Nobelprijs is de hoogste onderscheiding en deze kan het nog steeds zonder sponsoring. Als een Nederlander deze wint, zijn we allemaal blij omdat we als Nederlanders dan blijkbaar nog steeds mee kunnen komen in de vaart der volkeren. Afgelopen week was de uitreiking van de Unilever-chemieprijs. De voedsel en wasmiddelengigant is niet karig: iedere subfaculteit of afdeling scheikunde in het land mag voor deze onderscheiding jaarlijks iemand voordragen, die iets uitzonderlijk goeds heeft gepresteerd. De VU hanteert als criterium voor uitzending n a a r Vlaardingen de cijfers voor het kandidaatsexamen. Via deze objectieve maatstaf wordt vastgesteld wie de beste is en de legpenning en envelop met een inhoud van vierduizend gulden mag ophalen op het research-lab van Unilever. Voor de mensen uit afgelegen universiteitsteden begint de dag al vroeg, want om tien u u r staat de koffie klaar voor de winnaars, vergezeld door eventuele partner, ouders en twee stafleden (liefst hoogleraren) van zijn of haar subfaculteit. De aanwezige medewerkers van Unilever verspreiden zich keurig over de diverse groepjes, hiermee gestalte gevend aan één van de doelstellingen van de prijs: contacten onderhouden met de universitaire wereld. Als de bel gaat begeeft het gezelschap zich n a a r de aula. Op het podium liggen de penningen, waarop een stilistische afbeelding van het researchlab, te wachten op h u n toekomstige eigenaars. Een bijzonder fraai bloemstuk van ongeveer twee meter hoogte maakt duidelijk dat men hier kosten noch moeite heeft gespaard om er een feestelijke zaak van te maken. Er wordt een inleiding gehouden door de voorzitter van de directie van het lab, professor Beek over de verandering van voedselgewoonten. Een bijzonder leuk verhaal en voor iedereen, ook de niet-chemici goed te volgen. Wist u bijvoorbeeld dat mensen in Holland en Friesland van zure slasaus houden en in Zeeland van zoete? Of dat stamppot voornamelijk in het westen van het land wordt gegeten en balkenbry in het oosten? De rode draad door het verhaal van Beek is de driedeling, honger, trek en smaak. Met veel kunst en vliegwerk wordt deze trits de gehele dag in allerlei beeldspraak vastgehouden. Juist als ik me begin af te vragen, waarom Unilever al deze kennis heeft verzameld, geeft Beek zelf het antwoord: „Introductie van een nieuw produkt kan slechts succesvol zijn als het aansluit bij de tradities in een bepaald ge-

bied." Om de trek op te wekken van de prijswinnaars (naar een baan bij Unilever?) houdt dr. Verrips een lezing over ontwikkelingen in de biotechnologie bij Unilever. De smaakmaker van de dag is ir. Veldhuis, lid van de raad van bestuur, hij mag de prijzen uitreiken, maar waarschuwde vóórdat het plechtige moment daar was, de aanwezigen dat de tweede fase-opleidingen

eerst op de Unilever Beleggingsbank zal zetten. Niet omdat de prijs van dit bedrijf afkomstig is, maar omdat toevalligerwijze h a a r vader bü een Unilever-vestiging werkt. De prijsuitreiking gaat verder en één voor één worden de winnaars n a a r voren geroepen. Voor de partners en de moeders zijn er bossen gerbera's in vele kleuren. Uit de

denten van de toenmalige Gemeente Universiteit in Amsterdam in de subfaculteitsraad voor om niet meer mee te werken a a n deze 'propaganda voor het grootkapitaal'. Maar de staf heeft dit weten te verhoeden en ook de UvA stuurt nog steeds jaarlijks een delegatie naar de Rijnmond. In deze tijd mogen persoonlijke prestaties weer zonder schaamte in het openbaar worden beloond. Tijdens het koud buffet, waarmee traditiegetrouw het officiële programma wordt afgesloten keuvel ik genoeglijk met mensen van het bedrijf over persoonlijke prestaties, de organisatie van de research bij Unilever en de tweef asen-

Ir. K. H. Veldhuis overhandigt de Unilever Chemieprijs aan mevrouwM. Nijenhuis. (Schaart fotograüe) er moeten komen, omdat anders Unilever over vijfjaar zijn onderzoekers in het buitenland zal moeten zoeken. Marga Nijenhuis is de vierde die de prijs in ontvangst mag nemen. Zij is dit keer de enige vrouw en afkomstig van de VU. Ze haalde onlangs cum laude het kandidaatsexamen; maar hoe kan dat ook anders voor . iemand die met vijf negens en twee tienen slaagde op het gymnasium. Ik ben benieuwd wat een student met vierduizend gulden zal doen en vraag haar er naar. Ze vertelt dat ze het nog niet weet en het geld

toelichting die Velthuis geeft blijkt dat de ene student nog beter is dan de ander en hij doet moeite om iedereen te classificeren volgens het balkenbry/stamppot schema van Beek. Deze verzameling bollebozen biykt een gemêleerd gezelschap te zijn. Iedereen ziet er keurig uit, sommigen zijn volgens de laatste mode gekleed. Dit jaar wordt de prijs voor de achtentwintigste keer uitgereikt en heeft alle stormen die over de universiteiten zijn gekomen overleefd. Even heeft de traditie gewankeld. In de woelige jaren '70 stelden stu-

structuur. Marga die naast me zit is zichtbaar ontspannen, ze vertelt dat ze 's ochtends toch wel zenuwachtig was geweest. Gelukkig voor haar blijkt de inhoud van de envelop te kloppen. Ik moet rennen om de trein te halen die wordt bevolkt door schooljeugd, op weg n a a r huis. Ik vraag me af hoeveel van de jongelui een prijs als deze zullen behalen. Afgaande op h u n gesprekken en h u n gedrag denk ik dat de meesten niet verder zullen komen dan een bronzen medaille tijdens een zomerkamp. (M.d.H.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen