Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 448

Het bordes v a n het VU­hoofdge­ bouw lekte en moest worden ge­ repareerd. De Exposoriumcom­ missie h a d behoefte a a n e e n echte tentoonstellingsruimte. De toegewezen plek belendend a a n het restaurant w a s toch niet je dat. lemand,misschien e e n kunstminnaar bij d e gebouwen­ dienst ­ wie weet Exposorium­ medewerker John Vrieze niet m e e r ­ verbond die twee g e g e ­ v e n s e n dat werd door d e b e ­ stuurderen goed opgepikt. Af­ gelopen n a j a a r k w a m d e door zijn g l a s w a n d e n rondom al als het 'Aquarium' betitelde nieuwe expositieruimte g e r e e d . Als betrof het e e n stuk n i e u w inge­ polderd l a n d voor d e hoofdge­ b o u w h a l . Het bordes w a s er niet o n a a n v a a r d b a a r kleiner door geworden. De l e k k a g e s v a n r e g e n w a t e r m d e kelder er­ onder w a r e n verleden ti]d e n d e kunst kon voortaan a l s het wa­ re op straat worden gebracht. Winst voor eenieder, a l kostte d e 'landvorming' wel e e n p a a r centen. De eerste tentoonstelling k w a m a l kort nadien. In februari pre­ senteerde d e beeldend kunste­ n a a r Geert v a n d e C a m p zijn m pasteltinten geschilderde me­ taalplastieken op d e in het oog lopende plaats.N u is het 'Aqua­ rivim' alweer eventjes leeg e n d a t moet volgens sommige VU­ bewoners niet te lang duren. Zo'n prachtplaats moet toch ei­ genlijk altijd iets te zien geven. John Vrieze vindt dat ook. Maar er zijn nog e e n p a a r probleemp­ jes op te lossen voordat d e gla­ zen kunstkamer officieel ­ sep­ tember? ­ k a n worden geopend. Geert v a n d e C a m p kon zijn werk mtstoUen omdat het v a n m e t a a l was, m a a r e e n tekenaar zou ervoor gepast h e b b e n zijn p a p i e r e n kleinodiën er neer te h a n g e n . Klimatologisch is d e z a a k nog niet in orde. Het is nog koud, kil e n vochtig binnen. John Vrieze: "Er w a s onvoldoende geld voor verwarming e n e e n vochtigheidsregeling bij de bouw. We zijn nu a a n het bekij­ k e n hoe die dingen goed e n toch niet te duur kunnen worden ge­ realiseerd." Zal dat geld er wel

Een aquarium voor kunst

V

',3%<*s­*.'v'.­i4v

Een beeld v a n d e eerste expositie. Metaal­plastieken v a n Geert v a n d e C a m p . komen? Vrieze:" We d e n k e n dat w e er met enkele eenvoudige ingrepen uit kunnen zijn." En hoe zit het met d e verlichting, w a n t somber is het er ook onder d e overkapping? "Ja, ook dat hoort erbij. We h e b b e n d a a r e e n plan voor. De verlichting moet a a n museale omstandig­ h e d e n zijn a a n g e p a s t . Het p a ­ pier v a n tekeningen m a g bij­

voorbeeld niet verkleuren. We zijn ervoor terechtgekomen bij e e n m o d e m soort verlichtings­ systeem dat door e e n Duitse fir­ m a k a n worden geleverd." Het verlanglijstje v a n Vrieze c.s. is d a a r m e e niet op. "We hopen d a t ook wat geld voor enkele gordijnen kunnen krijgen om d e ruimte wat te kunnen aankle­ d e n . Misschien dat d a a r e e n

Jan v a n der Veen fondsje voor g e v o n d e n k a n worden in het VU­budget." Als het allemaal rond komt, heeft d e VU met recht iets om trots op te zijn volgens Vrieze." De tentoonstellingsruimte a n ­ nex a a n het restaurant k a n d a n w o r d e n opgedoekt. De VU is

vergeleken met d e a n d e r e uni­ versiteiten heel professioneel bezig. Leiden zit ook op die toer. Bij kunsthistorische instituten doet m e n hier e n d a a r wel wat, m a a r actuele tentoonstellingen v a n moderne kunst met e e n sig­ naalfunctie e n die ook bezocht worden door niet­VU­mensen, d a t is iets specifieks voor d e VU." John Vrieze zou g r a a g wülen dat het snel g a a t met d e afronding v a n 'de laatste eindjes'. Septem­ ber, begin v a n het nieuwe a c a ­ demisch jaar, is e e n puike m a a n d voor e e n officiële ope­ ning. Daarover is al n a g e d a c h t . Vrieze houdt het niet voor zich: "We willen d a n komen met een 'klapper', dat wü zeggen een zeer b e k e n d e N ederlandse kun­ stenaar, e e n vrouw. Die is nu al bezig daarvoor." Dus: e v e n ge­ duld nog alstublieft. Je v r a a g t je af w a a r o m m e n in­ dertijd voor exposities in d e buurt v a n het restaurant in het hoofdgebouw is beland. Vrieze: Bij d e bouw v a n het hoofdge­ bouw kreeg d e Architecten­ g r o e p '69 ook d e opdracht een tentoonstellingsruimte te ont­ Mverpen. Daarvoor werd a a n ­ vankehjk d e ruimte achter de a u l a gekozen. Die w a s a a n de e n e kant heel geschikt als ruim­ te op zichzelf, m a a r d e excentn­ s c h e ligging vonden we een groot bezwaar. De mensen moesten er echt n a a r toe als ze wat wilden zien. We zijn toen eerst in het restaurant zelf be­ gonnen, m a a r e e n j a a r of acht g e l e d e n zijn we verhyisd n a a r het hoogste niveau in het res­ taurant a a n d e westkant. Eigen­ lijk w a r e n w e n o g niet tevreden. Het w a s e e n verbetering, m a a r toch weer e e n beetje e e n uit­ hoek. A a n d e hal iDij d e VU­ entree h a d d e n w e ook wel ge­ dacht, m a a r dat is niet b e p a a l d e e n ruimte w a a r je rustig kunst kunt g a a n bekijken. Daarom w a s het e e n geniaal idee om e e n expositieruimte v a n glas vlak voor d e hal te maken: een zichtbare e n toch afgescheiden ruimte, m a a r wel e e n die hele­ m a a l 'in d e loop' v a n d e mensen Ugt. We zijn er erg bHj mee."

Een broodje kun je niet afwassen Twee gulden gaf VU­voorlichter H a n s v an Hoeden a a n zijn zoon Alexander (9), alvorens hem op e e n d a g in d e p a a s v a k a n t i e voor d e deur v a n Ad Valvas te dimipen. De afspraak was, dat Alexander e e n ochtendje in het redactielokaal zou spelen e n tussentijds e e n interview zou af­ staan. Hij amuseert zich kostelijk. Voor die twee gulden nuttigt hij, voor zover te achterhalen, vijf cola, tw^ee koffie, e e n slaatje, e e n krentebol, e e n broodje en e e n mensapuddinkje. Dit vereist wel enige soepelheid. Zo treft hij in e e n mensakrat e e n flesje cola e n e e n broodje a a n e n komt d a a r triomfantelijk m e e binnengewandeld. Van d e cola is nog m a a r e e n klein beetje gedronken e n het broodje is zeUs nog heel! Ben je daar niet v ies v an? ,,Nee hoor, w a n t er zat e e n rietje in d e cola, dus er is niet a a n d e fles gedronken. Gelukkig maar, a n d e r s h a d ik e e n rietje moeten g a a n halen." En dat broodje, daar heeft mis­ schien iemand met w.c.­ v ingers aangezeten. D a a r moet hij even over n a d e n ­ ken. „Ik k a n 't in elk geval niet af g a a n wassen." Hij heeft gelijk. De familie Van der

m

Hoeden

heeft iets met d e VU. Alexan­ d e r s v a d e r werkt er („Bij Voor­ lichting. Tsja, wat d o e n ze d a a r . Zij knippen v a n alles uit e n plak­ k e n dat op in e e n knipkrant. En die g a a t d a n d e VU rond. Hij heeft nog bij Albert Heijn ge­ werkt, m a a r d a a r is hij vanaf gegaan"), zijn oom werkt er, e n zijn zus Marjolein begint er bin­ nenkort a a n e e n opleiding tot verpleegkundige. En hijzelf: „Ik vind het hier best leuk, m a g ik wel zeggen. Het is hier erg ge­ zellig. Je kunt n a a r d e hoogste verdieping g a a n e n over d e VU uitkijken. En je kunt hier lekker eten. Toetjes e n zo. Ik zou hier wel elke d a g wiUen zijn." O p school noemen ze h e m ,.Alexander professortje". „Dat is, omdat ik overal mijn neus tussen steek en zeg 'Zo moet het'." Echte ­vriendjes heeft hij niet op school, vertelt hij. N eem n o u Steven. „Ooit h a d ik om e e n uur of half twee met h e m afge­ sproken. Ik wachten. Ik n a a r h e m toe. Komt zijn moeder a a n d e deur. Ik ­vraag 'Komt Steven?' Zegt zij: 'Nee, Steven heeft g e e n zin in spelen v a n d a a g ' . Dat is toch niet normaal? En ik m a a r •wachten." Ben jij het liev elingetje v an de jul? ,,Nou, ik h e b e e n meester, e n d e meester is g e e n lievelingetje

A a d Meijer

Alexander v a n der Hoeden Foto Kees Keuch, AVCA^U

v a n mij. Meester Braun is streng, joh! M a a r ik h e b h e m mijn bandjes v a n Fons Jansen geleend, dus misschien wordt het nog wat." Zijn moeder geeft op school N e­ d e r l a n d s e les a a n Turkse e n a n d e r e buiterJandse kleuters. „Nee, g e e n hogere klassen. D a a r is ze niet geschikt voor." De hobby's. Alexander is dol op volleybal. Althans, dat ver­ moedt hij. Binnenkort g a a t hij op e e n club. Verder, e n d a a r i n is hij

echt fanatiek, knutselt hij veel met papier. Pas n o g heeft hij e e n c a m e r a v a n papier ge­ maakt. Deze m a a n d is er op school e e n toneelavond: ,,Dan moet ik storm bij het journaal doen. 'Er is e e n grote storm ge­ arriveerd,' moet ik d a n zeggen, e n d a n vliegt er opeens e e n ca­ m e r a voorbij met e e n m a n er a c h t e r a a n . En misschien vliegt­ ie n o g wel e e n keer terug ook. Nou, dat wordt wat, hoor." Eigenlijk ­wilde hij ook n o g e e n gitaar maken, m a a r dat heeft hij vergeten. Hij tekent h e m uit. Het blijkt e e n soort discomeubel in d e vorm v a n e e n gitaar te zijn, met e e n geluidsinstallatie, kleu­ ren­tv e n personal computer erin. „Ik b e d e n k het allemaal zelf. Het is niet moeilijk. Het kost dUeen wel veel papier, m a a r dat is niet zo'n probleem, want dat neemt mijn v a d e r v a n d e VU mee." Dit laatste ontglipt Alexander even, m a a r g e d u r e n d e d e rest v a n het gesprek is hij voortdu­ rend op zijn qui­v iv e, dat hij zijn v a d e r niet in discrediet brengt. Als dat dreigt te gebeuren, springt hij op e n roept luidkeels dat d a t niet in d e krant m a g . Al ontwerpt hij gitaren, zeU be­

speelt Alexander g e e n instru­ ment. D a a r heeft hij zijn vader voor. ,,Hij heeft e e n orgel. Geen discoknopjes e n zo. Gewoon e e n n o r m a a l orgel, m a a r d a n op elektriciteit. Hij speelt er flink v a a k op, zeker op zondag. N ee, d a n zingen w e er niet bij. Soms krijg ik er wel d e zenuwen van. Dan wü ik t.v. kijken e n d a n is hij weer bezig. Hij speelt heel be­ k e n d e ­wijsjes e n die hoor ik iedere zondag. Je wordt er hele­ m a a l gek van, joh." Hij d r a a g t zijn v a d e r overigens wel e e n w a r m hart toe. Voor diens v e r j a a r d a g heeft hij hem ik­doe­de­boodschappen­knip­ kaarten g e g e v e n . ,,N et zoals ze hier op d e VU h e b b e n voor d e koffie, m a a r d a n e e n stuk mooi­ er, want ik h e b ze zelf gemaakt. Ik h e b h e m e e n stuk of acht k a a r t e n met ­vijf knippen gege­ ven. Als d e k a a r t e n vol zijn, kan mijn v a d e r ze weggooien of houden, voor zijn plezier. Maar d a n d o e ik g e e n boodschappen meer." Zijn broer Bastiaan h a d voor het karweitje „autowas­ sen" dezelfde oplossing gevon­ den. Alexander m a a k t e e n eind a a n het interview, w a n t d e cola begint op zijn b l a a s te werken. Een d a g later belt hij op, of het al e e n beetje ­wil vlotten met het 'stukje. En w a n n e e r hij weer m a g komen. i

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen