Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 44

30 AUGUSTUS 1985

Fotograaf Kees Keuch klaagt niet, m a a r ik zie hoe hij te lijden heeft onder het gewicht v a n zijn foto­apparatuur. L aten w e wijs­ b e g e e r t e m a a r over slaan, b e ­ slmt ik, als logikus is oudewater eigenlijk toch mislukt. Tijdens zijn onderzoek n a a r d e v r a a g of vrouwen kunnen schaken, ging hij er met d e d a m e s vandoor. Mijn compagnon kijkt opge­ lucht, w e s l a a n e e n a n d e r e richting in. Hoe kon Chriet Oudewater in korte tijd zoveel bekendheid verkrijgen? Waarschijnlijk komt het doordat het weekblad d e G r o e n e Amsterdammer d e af­ gelopen zomer om d e komkom­ mertijd te overbruggen, weke­ lijks v a n zijn kennis gebruik heeft gemaakt. Elke aflevering v a n d e Grote Groene Zomerse­ rie werd vergezeld v a n e e n foto v a n d e 42­jarige VU­raedewer­ ker en d o o r g a a n s gaf hij in en­ kele korte bewoordingen zijn vi­ sie op het onderwerp dat die w^eek a a n bod kwam. Vrijwel niets ging zijn veelzijdigheid te boven. Als eco­bioloog beves­ tigde hij het b e s t a a n v a n het monster v a n L och Ness, ofte wel het z o g e n a a m d e tuUimon­ strum, en op juridische gronden bepleitte hij d e eenheid v a n Eu­ ropa. Als politicoloog b e v a l O u d e w a ­ ter Anne Vondeling a a n als op­ volger v a n Den Uyl. We slepen ons n a a r het p a n d a a n d e Ko­ ningslaan, w a a r d e beoefena­ ren v a n deze discipline zijn ge­ huisvest, m a a r dat blijkt er to­ t a a l vervallen en verlaten bij te s t a a n . We v r a g e n ons af of het d e opvolging v a n Den Uyl nog vyel m e e zal m a k e n e n willen ook hier a l w e e r vertrekken als we stemmen horen. W e treffen d e politicologen, die juist in ernstig d e b a t verkeren, met vijfendertig m e n s e n in het enige vertrek dat nog in e e n re­ delijke staat verkeert, het toüet. Als ik v r a a g of doctorandus Ou­ d e w a t e r ook aanwezig is wordt het even sü e n vervolgens ont­

Drs. Chriet Oudewater Als verkeersdeskundige verklaarde hij links en rechs tot verouderde be­ grippen. Houdt dit wellicht verband met de moeilijke traceerbaarheid van zijn persoon? Bij zijn vakgroep ­ we gokken op planologie ­ laat men ons niet binnen. Wegens bezuinigingen staat het licht op rood. Het begin van een moeizame speurtocht naar de bebaarde geleerde die al wekenlang het gezicht van de VU naar de buitenwereld toe be­ paalt, drs. Chriet Oudewater.

Foto AVC/VU

staat er e e n minutenlang ge­ wring e n gemompel. N a d a t d e hele mensenkluit zich driemaal voUdig heeft omgewenteld, ver­ klaart m e n eenstemmig: „Twee dingen. Hij is e v e n weg, wilt u misschien e e n b o o d s c h a p ach­ terlaten?" W e besluiten aldus e n g a a n het ondertussen bij Nederlands op d e Boelelaan proberen.,, V r a a g het d e wind, mijn kind," luidt

Johan de Koning d a a r het antwoord op mijn v r a a g . Voordat ik d a a r evenwel d e k a n s toe krijg begint iemand e e n uitvoerig betoog over reci­ p i è n t e n g e d r a g e n fictionaliteit, dat ons in ieder geval d e gele­ genheid geeft om e v e n uit te rusten, m a a r ons niet op het

spoor v a n Chriet Oudewater brengt. Uiteindelijk verklaart e e n woordvoerder: ,,Men heeft h e m onlangs n o g ontmoet in d e z o g e n a a m d e Friesche wafel­ k r a a m o p d e wereldtentoonstel­ ling te Parijs, m a a r over zijn te­ genwoordig verblijf l a a t ik mij niet uit." Onze laatste k a n s is Godge­ leerdheid, op d e veertiende etage, w a a r Oudewater werk­

z a a m schijnt te zijn als nieuw­ testamentikus. De tent blijkt er aanmerkelijk te zijn vermoder­ niseerd. In het k a d e r v a n d e corpusgerichte woordanalyse s t a a n er overal computers te ratelen e n te bliepen, op d e grond liggen uitdraaien met in­ gewikkelde berekeningen te slingeren. „ O u d e w a t e r zit in d e compu­ ter," weet e e n technisch m e d e ­ werker ons te vertellen. En in­ d e r d a a d , als w e zijn n a a m via e e n toetsenbord invoeren, ver­ schijnt er e e n tekst op het beel­ scherm. ,,Ik b e n e v e n n a a r het bruin café," luidt deze, „ S e e you, e n vergeet niet: Hebreeën 13 gedeeld door 8, Chriet." We prijzen Oudewater om d e standvastigheid v a n zijn geloof, n e m e n afscheid, e n spoeden ons met d e snelste lift n a a r d e b e g a n e grond, w a a r zich bij d e m e n s a het bruin café bevindt. De bekendste geleerde v a n onze universiteit zit er gewoon in e e n hoekje a a n d e bar, a c h ­ ter e e n stevig glas wijn. Met d e rug v a n zijn h a n d veegt hij b e ­ leefd zijn b a a r d af e n vervol­ g e n s stelt hij zich voor als vino­ loog. Hij blijkt zich op het mo­ ment te verdiepen in het enige werkelijke onderwerp v a n d e komkommertijd, het s c h a n d a a l rond d e Oostenrijkse wijnen. „Dit onderzoek betreft e e n ern­ stige zaak," vertelt hij ons, „ e n het maatschappelijk b e l a n g eist d a t d e w e t e n s c h a p zo spoedig mogelijk concrete resultaten op d e plank legt. OmwUle v a n d e tijdsdruk h e b ik m e d a a r o m in het k a d e r v a n dit onderzoek moeten beperken tot d e zoge­ n a a m d e Rusterwijnen e n ik k a n u zeggen, deze hier h a n g t in het glas e n zwemt op d e tong. De v r a a g is echter: verliest d e wijn a a n kracht als ze e e n m a a l in­ gevroreren is geweest e n zijn er wellicht schadelijke gevolgen voor d e menselijke gezondheid a a n te wijzen? Op dit moment k a n m e n d a n nog slechts het volgende met zekerheid vast­ stellen: Rust never sleeps."

'Hengel, hengel, hé, ik heb een vis' ,,Moet d e kachel a a n ? " v r a a g t Niels Voorbach terwijl hij m e n a a r d e b a n k leidt. Aangezien het prachtig weer is besluiten w e h e m m a a r uit te laten. Niels is drie j a a r oud. Zijn vader, Hans, werkt als onderwijskundi­ g e a a n d e VU. Hij klimt op het a a n r e c h t om iets lekkers voor bij d e koffie te pakken. Niels e n ik h e b b e n elkaar voor het eerst ontmoet in het kantoor­ tje v a n het kinderdagverblijf 't Olifantje. We w a r e n er allebei o p visite bij d e hoofdleidster, Dorine Kalingfreks. Hij stak e e n l a n g v e r h a a l af over e e n avon­ tuur dat hij met zijn v a d e r h a d beleefd: ,,We gingen in d e bots­ autootjes e n toen gingen w e ­ bots! ­ tegen d e a n d e r e mensen a a n . Ik mocht rijden (Niels maakt een gebaar waaruit blijkt dat zijn arm en nauwelijks lang genoeg waren om het brede stuur vast te houden) e n p a p a zat achter mij. Er zaten g e e n p e d a l e n a a n d e botsauto." Hij vond het best als ik n o g e e n s bij h e m langs zou komen op zijn woonboot om hem beter te leren kennen. Ik hoopte zeer dat hij m e iets concreets te vertellen zou hebben, want ik h a d ook a l e e n seniele geleerde voor d e a c h t e r p a g i n a gemterviewd e n é é n diverterend v e r h a a l is meer d a n genoeg.

ü

Johan de Koning E e n cassetterecorder noemt hij e e n radio e n het ding wekt d e nodige belangstelling bij d e driejarige, zodat het op d e woonboot a l snel gezellig wordt. Zodra hij d e toetsen ervan e v e n met rust laat, stel ik mijn eerste vraag. Wat is je lievelingsspeelgoed, Niels? ,,Mijn blokfluit." Waarom vind je die zo m ooi? ,,Ik vind h e m niet mooi. Nee hoor, w a n t hij klinkt e e n beetje anders." Hoezo anders? ,,Weet ik niet. Je moet zo door die g a a t j e s . . . (gebaart m et zijn vingers voor zijn m ond)" Je m oetje vingers op de gaatjes houden? ,,Waarom? Nee toch? Je moet blazen. Ik houd nooit mijn vin­ gers op d e gaatjes." Niels loopt w e g om e e n a n d e r speelgoed v a n zijn g a d i n g te pakken, e e n plastic boot, be­ m a n d met smurfen, die a a n d e a n d e r e kant v a n d e kamer in e e n blokken sluis staat g e p a r ­ keerd. Terwijl hij h e m onder luid gegil over d e vloer n a a r mij toe vaart, verklaart zijn v a d e r ­ die ook thuis is ­ onder ons: „Hij speelt nooit blokfluit." ,,Hier komt e e n kleine boot,"

zegt Niels terwijl hij aanlegt. ,,Hans heeft h e m gemaakt, sa­ m e n met mij." Heb je hem weleens in het vira­ ter gegooid? „Nee, natuurlijk niet, d a n zinkt hij. Een speelgoedboot blijft toch niet drijven? Nee toch? En het w^ater is heel diep hoor. Wü je n o g koffie?" Zelf neemt Niels n o g e e n beker chocomel.,,Hen­ gel, hengel, h é ik h e b e e n vis," zegt hij terwijl hij er bedacht­ z a a m in roert. Thuis, in Nederland op d e

Foto Bram de Hollander

woonboot, heeft Niels het n a a r zijn zin. Het buitenland is echter niet a a n h e m besteed. ,,Joego­ slavië," liegt hij, als ik v r a a g w a a r hij o p vakantie is geweest, Hoe vond je het in Italië? „Warm. Te warm." Heb je er m isschien toch iets leuks m eege m aakt? „We zijn n a a r rails t o e g e g a a n . We gingen n a a r d e trein kijken. Er w a s e e n zachte trein e n e e n h a r d e trein, die ging héél hard." Daarna ben je naar Frankrijk toegegaan? „Ja." Hoe vond je het daar? ,,Ook te warm. W e zijn er niet gebleven." Waar zijn julie dan naartoe ge­ gaan? „We zijn n a a r het spoorlijntje hier wezen kijken. Er is hier vlakbij e e n spoorlijntje, er komt e e n tram over. En ik b e n ook nog bij o m a geweest. Heb jij ook e e n oma? De mijne heet o m a Jopie. Ze heeft snoepjes, die heeft ze a a n mij g e g e v e n e n dat w a s heel lekker. We gingen ook met d e rondvaartboot. D a n ging het touw los e n d a n gingen w e varen. We stuurden met e e n wiel. Het w a s in d e stad e n d a a r w a s ook e e n toeter." Blies die hard? „Ja, m a a r dat w a s niet zo leuk (zucht). P a p a , zet Emie e n Bert e e n s op." P a p a : ,,Vertel eerst m a a r e e n s w a t w e n o g meer

voor platen hebben." Niels (haalt diep adem ): ,,Moo­ zaaart." De beide ouders v a n Niels wer­ ken. Met zijn vader, die n a a r e i g e n ' z e g g e n onderzoek n a a r d e opleiding v a n leraren voor het voortgezet onderwijs doet, g a a t Niels wel e e n s m e e . Wat doet papa? „Schrijven e n opbellen." Zijn eigen kinderdroom is b r a n d w e e r m a n te worden. Hij heeft e e n boek w a a r i n staat hoe twee kinderen ( w a a r v a n er é é n niet k a n lopen omdat ze uit e e n boom gevaUen is) b r a n d w e e r ­ m a n worden, m a a r Niels beseft d a t dat fictie is: „Ik k a n toch niet b r a n d w e e r m a n worden als ik e e n echt kindje ben?" Niels merkt dat d e pixiereporter l a n g z a m e r h a n d door zijn vra­ g e n h e e n raakt e n stelt voor om vanaf het balkon te g a a n vis­ sen. A a n e e n l a n g stok heeft hij e e n rode plastic vis g e h a n g e n , die Moenie heet. Even later vind ik m e h a n g e n d boven het water ­ „het water is heel diep hoor," herinner ik m e ­ om vis e n hen­ gel er voor d e krijsende Niels weer uit te halen. Vanaf het bal­ kon verleent zijn v a d e r me enig tegenwicht. „Hij is e e n beetje druk v a n ­ d a a g , " zegt die m e als ik weer veilig a a n boord sta. „Mischien laten w e h e m ook wel te vrij hoor."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen