Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 468

25 APRIL 1986 Tnriig^iiiigpPFïïgriTmni Dromen van de revolutie vranneeris de tijd eens rijp engagement met het lot der zwakke vanuit een stoel en met een pijp. Een vers uit het „jubileumlied d a t volgens zijn collega's h e m ten voeten uit typeert. O p d e v r a a g wat hij onder revolutie verstaat," ants70ordt hij „O pko­ m e n voor d e minst b e d e e l d e n in d e samenlevmg." Studenten behoren volgens Bob ook tot die groep. „Ontspanning e n vor­ ming zijn noodzakelijke dingen v a n het leven," vindt Bob Lykle­ m a . „Dat soort activiteiten g e ­ v e n e e n stuk ontwikkeling a a n je persoonlijkheid. De mogelijk­ heid d a a r t o e is voor studenten belangrijk e n het is d e t a a k v a n d e universiteit d e voorzieningen d a a r v o o r a a n d e studenten te verschaffen." Zijn betrokkenheid met het lot v a n d e student wortelt in d e roerige jaren zestig. Als ik het democratiseringsproces op d e universiteit in d e jaren zestig aanroer, g a a t Bob Lyklema op zijn praatstoel zitten. Stond hij d e journalist tot nu toe nog w a t verlegen e n onzeker te woord, nu begmt hij vol overgave over 'die goeie ouwe tijd' te vertel­ len.

Bob Lyklemc^ b e h e e r t het geld bij s t u d e n t e n v o o r z i e n i n g e n

'Studenten hebben mij links gemaakt' In de tweeëntwintig jaar dat hij bij het Bureau Studentenvoorzieningen van de VU werkt heeft Bob Lyklema roerige tijden meegemaakt. Tijdens de democratiseringsstrijd van de jaren zestig heeft hij weliswaar niet op de barricades gestaan, maar hij stond er weLgchter. Zijn betrokkenheid bij het wel en wee van de student gaat veel verder dan de financiële ad­ ministratie van studentenvoorzieningen. Bob Lyklema is vijfentwintig jaar in overheidsdienst. Pas toen zijn collega's hem verrasten met een feest, kwam hij er achter dat hij jubilaris was.

„Ik zot er in die jaren heel dicht bij. We w a r e n gevestigd in d e SRVU­barak. Dat w a s het actie­ centrum e n d e mensen die d a a r zaten d e d e n net zo h a r d m e e a a n d e voorbereiding v a n d e acties. Dat w a s heel hartver­ w a r m e n d . Af e n toe h a d ik het wel b e n a u w d e n vroeg m e af of ik dat wel allemaal kon maken. M a a r d e stnjd voor meer in­ s p r a a k v a n studenten w a s e e n g o e d e zaak e n ik werkte d a a r ­ om mee." Foto Kees Keuch AVCWU

Niemand weet wat er nu gaat gebeuren ,,De jaren zestig w a r e n turbu­ lente tijden," g a a t Bob Lyklema verder. „Het k w a m nogal als e e n storm over m e heen. M a a r je werd zelfbewuster g e m a a k t e n je ging m e e d e n k e n met d e studentenbeweging. Ik k w a m tot d e ontdekking dat ik niet passief tegenover die vernieu­ wingsdrang kon blijven staan, ook niet als personeelslid. Dat gaf voor mezelf best wel s p a n ­ ningen, je bent tenslotte in dienst v a n d e universiteit. Je g a a t je afvragen in hoeverre je bij d e acties betiokken m a g worden. Maar w e sympathi­ s e e r d e n e n steunden d e stu­ dentenacties. Als ik door e e n b a r r i c a d e h e e n wüde, kon dat ook. Ik h a d gewoon t o e g a n g bij d e bezettingen. Door d e univer­ siteit b e n ik nooit op mijn vin­ gers getikt in die tijd. Wel merk­ te ik, als ik d e heer Hoogenkamp tegen kwam, dat hij het niet leuk vond." ,,Die studentenbeweging v a n toen heeft bij mij ook e e n per­ soonlijk proces op g a n g ge­ bracht." Bob Lyklema zoekt ge­ concentreerd n a a r woorden. ,,Je g a a t bewuster n a d e n k e n over wat er in d e maatschappij a a n d e h a n d is, hoe w e moeten samenleven en samenwerken. Je werd g e d w o n g e n n a te den­

ken over w a a r je nu eigenlijk m e e bezig w a s . Ik w a s bezig met het registreren v a n finan­ ciële gegevens. Dat w a s mijn v a k e n dat d e e d ik plichtsge­ trouw. Het werd mij echter dui­ delijk dat ik niet alleen cijfers o p e e n rijtje zette, m a a r dat a a n d e h a n d v a n die cijfers beleid w e r d gemaakt. De cijfers g e v e n e e n beeld, a a n d e h a n d w a a r ­ v a n je keuzes kunt maken. Ik h e b met mijn cijfers altijd heel dicht bij d e m e n s e n gestaan." Tijdens ons gesprek haalt Bob Lyklema plotseling e e n krante­ knipsel tevoorschijn. Het blijkt d e advertentie te zijn w a a r o p hij in 1963 solliciteerde als boekhouder bij d e VU. „Je wilt natuurlijk weten hoe ik hier be­ g o n n e n ben," v r a a g t hij zonder mijn antwoord af te wachten. ,,Ik h e b 't n o g even opgezocht. Ze vroegen e e n boekhouder met verenigingservaring. Je moest met m e n s e n om kunnen g a a n , want ik k w a m terecht bij d e Civitasraad. Die h a d toen­ dertijd d e collectieve studenten­ voorzieningen onder h a a r b e ­ heer. Dat k w a m toen eigenlijk n e e r op d e coördinatie v a n d e activiteiten v a n studentenvere­ nigingen. De administratieve organisatie w a s nogal romme­ lig toen ik er kwam. We h e b b e n d a a r e e n grote achterstand in moeten halen. We zaten in die tijd nog a a n d e Keizersgracht, in het achterhuis. AUes w a s n o g heel kleinschalig, niet zo for­ meel e n het w a s d a a r erg ge­ zellig. Iedereen k e n d e elkaar." Aanvankelijk viel d e boekhou­ ding v a n d e Civitasraad onder d e centrale adminisfratie v a n d e VU. Daar gingen d e cijfers n a a r toe e n w e r d e n d e beslis­ singen genomen. Totdat Bob Lyldema e e n kleine coup pleeg­

d e . „Langzamerhand gingen w e zelf jaarrekeningen maken. Ik dacht: die organisatie v a n d e voorzieningen kurmen w e zelf ook ter h a n d nemen. We gin­ g e n steeds zelfstandiger wer­ k e n e n d a t werd a a n v a a r d . Zo h e b b e n w e d e studentenvoor­ zieningen tot e e n zelfstandig b u r e a u kunnen maken." Het Bureau Studentenvoorzie­ ningen heeft nooit e e n plaats gekregen binnen het uitgebrei­ d e a p p a r a a t v a n d e studenten­ administratie in het hoofdge­ bouw. Nu n o g is het b u r e a u g e ­ vestigd in het combinatiege­ bouw o p Uilenstede, dicht bij h a a r voedingsbodem: d e stu­ denten. „We zijn altijd e e n beetje a p a r t gezet," vertelt Bob Lyklema. „Misschien wilde d e studentenadministratie zich niet d e drukte v a n in­ e n uiüopende studenten in huis halen. Je kunt e e n beetje het gevoel h e b b e n e e n stiefkind te zijn, m a a r het voordeel is d a t je lekker zelf­ standig kunt werken." In d e afgelopen twintig j a a r heeft Bob Lyklema meegewerkt a a n d e structurele opbouw v a n d e studentenvoorzieningen. Met d e groei v a n d e universiteit w e r d e n ook d e voorzieningen laitgebreid. O p het ogenblik heeft Bob zo'n 1,4 miljoen crul­ d e n te verdelen. Het rijk d r a a g t ruim 550 duizend gulden bij. De rest komt v a n d e eigen bijdra­ g e n v a n studenten, bijvoor­ beeld in d e vorm v a n contribu­ ties e n d e a l g e m e n e studenen­ bijdrage. Maar d e studenten­ voorzieningen dreigen d e hel­ ling w a a r o p ze parkeren, af te glijden. O p het onderwijsminis­ terie ligt d e beruchte notitie, die d e rijksbijdrage voor vrijwel dUe studentenvoorzieningen ..­V ^­«J'W.Tiyt'.Tr­».

E

opheft. De behandeling v a n d e notitie wordt steeds m a a r uitge­ steld e n is tot op h e d e n n o g niet in d e kamer gekomen. „Ja, n i e m a n d weet wat er nu g a a t gebeuren," verzucht Bob Lyklema. „In februari zijn er lu­ dieke acties gevoerd tegen die notitie. Het belangrijkste effect d a a r v a n w a s denk ik, dat er meer bekendheid werd g e g e ­ v e n a a n wat studentenvoorzie­ ningen zijn e n h o e belangrijk ze zijn. Het politieke effect is moei­ lijk te peüen. Je komt in d e pu­ ^ bliciteit, dat wel. Dat heeft mis­ schien toch enige invloed op d e politieke partijen." „De studentenvoorzieningen zijn niet zomaar op te heffen." Bob springt nu in d e bres voor zijn troetelkind, dat toevallig ook zijn werk is. „We h e b b e n in al die jaren a a n d e voorzienin­ g e n e e n structuur g e g e v e n die niet meer v a n d e universiteit is w e g te denken. Dot kun je niet opeens laten verdwijnen e n dat wil m e n op d e VU ook niet. Uit gesprekken e n discussies h e b ik b e g r e p e n dot d e universiteits­ r a a d e n het college v a n bestuur die voorzieningen toch erg be­ langrijk vinden." „ M a a r h o e d a n ook, wü je met d e a a n k o m e n d e bezuinigingen d e studentenvoorzieningen in stand houden, d a n moet je toch m a a t r e g e l e n nemen. Dat bete­ kent in ieder geval dat d e con­ tributies omhoog moeten. O ok zullen verschUlende onderdelen kritisch bekeken moeten wor­ denJfiermee zijn w e o p het ogenblik druk bezig." Als d e p l a n n e n zoals ze er nu liggen d o o r g a a n , haalt Bob Lyklema in ieder geval zijn der­ tigjarig jubüeum niet meer. Dat g a a t h e m n a a a n het hart. Bob

mm

„iajS­lSiiSi?""'jïüiï

m mÊiÊk

p r a a t over het Bureau Studen­ tenvoorzieningen als over e e n levenswerk, w a a r m e e hij sa­ m e n is opgegroeid e n w a a r a a n hij zijn persoonlijke ontwikke­ ling heeft te d a n k e n . „Ik h e b er mijn hart e n ziel a a n g e g e v e n . Mijn werk is e e n uitdaging voor mezelf. Het is zo vernieuwend, steeds nieuwe contacten met a n d e r e studenten. Dat is soms bedreigend. Elke vernieuwing komt op je af, dat moet je ver­ werken. M a a r je groeit ervan." Voor Bob Lyklema houdt het werk niet om vijf uur 's middags op. Het is volgens h e m belang­ rijk om o p e n te s t a a n voor ont­ moetingen met studenten, ook buiten d e kantooruren om. Hij m a a k t n o g wel e e n s tijd vrij om d e contacten met studenten w a r m te houden. Bob schetst in zijn v e r h a a l over deze contac­ ten e e n jaositief beeld v a n d e student. Een beeld dat l a n g niet door iedereen wordt gedeeld. Vooral het w e r k e n d e deel v a n d e mensheid bestempelt stu­ denten g r a a g als 'lui e n werk­ schuw'. Ze zouden buiten d e maatschappij s t a a n e n slechts teren op d e belastingcenten v a n het ijverige volksdeel. Bob Lyklema veert geprikkeld o p bij deze typering v a n d e gemiddel­ d e student. ,,Je ziet v a a k dat ook d e m e n s e n o p d e VU n e g a ­ tief over studenten praten. Dat vind ik onzin. Ik denk dot ze d a n niet echt in contact komen met studenten. Ze weten ook absoluut niet w a t het betekent om student te zijn. Wij zitten als Bureau Studentenvoorzienin­ g e n juist heel dicht bij d e stu­ denten. Ze lopen in e n uit e n w e werken uitstekend met ze sa­ men." Bobs medeleven met het lot v a n het universiteitsvolkje k a n d e student misschien weer w a t rustiger d o e n slapen. Er zijn toch nog m e n s e n die zich zorgen m a k e n over hun wel e n w e e . Bob Lyklema is e r v a n overtuigd dat studenten e e n slecht b e d e e l d e groepering in onze maatschappij zijn, die steun nodig heeft. A a n het eind v a n ons gesprek leest Bob mij voor uit e e n tekst v a n studen­ tenpastor Huub O osterhuis. Be­ w o g e n citeert hij d e regels over het proces v a n het mens­wor­ den. „Dat is w a t mij diep raakt. Mijn werk hier op d e VU, mijn contacten met d e m e n s e n e n al­ les w a t ik hier h e b m e e g e m a a k t is b e p a l e n d geweest voor mijn mens­zijn," besluit Bob Lykle­ ma.

Advertentie

The liiiuulottlic World! ^r

Alleen bij de K­Shoe Shop 10% korting op vertoon van college­ kaart

,SHOES

^l^hoeShop Beethovenstraat 100-102, Heihgeweg 5-7, AMSTERDAM '^ML^^^^^

.^la^^feisd

Wim

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen