Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 228

29 NOVEMBER 1985

,,Het begon allemaal met e e n bezoek a a n d e VU v a n e e n Au­ stralische professor, die mijn vriend uitnodigde om bij h e m te komen werken. Ik wüde toen natuurlijk m e e e n h e b d e moge­ lijkheden onderzocht om e e n beurs te krijgen voor Australië. Uiteindelijk h e b ik die gekre­ gen, m a a r ik b e n wel bijna twee j a a r bezig geweest om al­ les te regelen." ,,Ik wilde d a a r plantenziekte­ kunde (phytopathologie) g a a n studeren en klopte d a a r o m a a n bij het Phytopathologisch Insti­ tuut WiUie Commelin Scholten in Baarn. De contacten verlie­ p e n in het begin nogal stroef. Niemand bleek iets te weten over studeren in het buitenland e n p a s toen ik zelf al v a n alles geregeld had, begon Baarn ook medewerking te verlenen." Hanny kreeg het voor elkaar om d e beurs te bemachtigen en vertrok in maart 1984 n a a r Perth in West­Australië. Het eerste wat h a a r a a n d e univer­ siteit opviel w a s het internatio­ n a l e karakter en de manier w a a r o p men er met studenten omgaat. Ze vergelijkt: ,,Er studeren d a a r m e n s e n uit d e hele wereld, dus het feit dat je uit het buitenland komt is niets bijzonders. Austra­ liërs staan, meer d a n d e men­ s e n hier, open voor buitenlan­ ders en ze h e b b e n uitgebreide omgangsregels. Je komt dus niet als e e n vreemde eend in d e bijt, m a a r wordt bij iedereen geïntroduceerd e n je toekomsti­ g e collega's komen ook alle­ m a a l een praatje met je ma­ ken." ,,Het grote verschil met mijn er­ varing in Nederland is, dat je d a a r als student een volwaar­ dig lid v a n d e onderzoeksgroep bent. Iedereen heeft zijn eigen partje onderzoek e n wordt d a a r i n g e w a a r d e e r d . In Neder­ l a n d b e n je toch v a a k m a a r e e n doctoraalstudentje, dat in e e n lopend onderzoek ingesluisd wordt. De Australische manier v a n doen bevalt me d a n veel beter." Behalve in wetenschap stak H a n n y ook veel tijd in het ver­ volmaken v a n h a a r stemgeluid. Ze beweert dat ze in Australiè te heeft leren zingen en vertelt in geuren e n kleuren hoe dat ging. ,,Ik zat in Amsterdam al op een koor, het VU­Kamerkoor. Ruim voordat ik wegging w a s ik d a a r v a n af g e g a a n e n ik h a d dus e e n tijdje heel weinig gezon­ gen. Toen ik een p a a r weken in Perth w a s e n e e n beetje ge­ wend, wüde ik weer g a a n zin­ gen. Ik zag een auditie in een b l a d voor een operette, die zou worden uitgevoerd door e e n semi­professionele operettever­ eniging, d e Gilbert SuUivan Society of Western Australia. Dat leek me wel leuk, want d e koren die ik tot d a n toe bekeken h a d bevielen me niet goed of ze

Advertentie

DIKS Autoverhuur b.v. Generaal Vetterstraat 55, (aan de Coentunnelweg). Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam(Z). Telefoon: 623366. Filiaal: W. de Zwijgerlaan 101. Telefoon: 183767. 400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder: FORD - OPEL - RENAULT - Bt^flW en MERCEDES. NIEUWE MERCEDES VRACHTWAGENS tot42m3en9ton. (groot en klein rijbewijs) lage prijzen en studenten 10 procent korting.

kSSl

Q

Studeren, zingen en spelen in Australië Ze is een v a n d e twee studenten, die vorig j a a r e e n beurs kregen om in Australië te stu­ deren. Vol vlijt wijdde ze zich a a n onderzoek v a n plantenziekten, m a a r d e leukste herinne­ ringen heeft ze a a n d e operette. Bij d e Gilbert Sullivan Society leerde Hanny Van Lanke­ ren deze kunstvorm kennen en w a a r d e r e n , hoewel ze kanttekeningen plaatst bij met n a m e d e rol v a n d e vrouw. Hanny blijkt e e n bloemrijk vertelster als ze het over Australië heeft. Expressief als een voUeerd actrice vertelt ze h a a r verhaal en w e lachen veel tussendoor.

Foto Bram de Hollander

h a d d e n absoluut g e e n plaats voor e e n sopraan." ,,Bij die operettevereniging b e n ik g a a n auditeren, heel span­ nend, met e e n lied v a n Brecht, e n n a e e n p a a r d a g e n kreeg ik het bericht dat ik m'et w a s a a n ­ genomen. Dat h a d ik wel e e n beetje verwacht, m a a r het w a s toch e e n teleurstelling, natuur­ lijk." H a n n y wilde toch persé zingen e n besloot n a het d e b a c l e v a n d e eerste auditie e e n lang ge­ koesterde wens te vervullen e n zangles te nemen. ,,Dat h a d ik in Amsterdam ook altijd gewUd m a a r ik kon het nooit betalen. In Australië zat ik gelukkig wat ruimer in het geld. Eindelijk kon ik me privé­zang­ les permitteren. Bij e e n concert hoorde ik e e n jonge vrouw prachtig zingen e n toen b e n ik in d e pauze n a a r h a a r toe ge­ stapt om te v r a g e n of zij mij e e n zangleraar kon aanbevelen, bij wie zij les had." Zo kwam Hanny terecht bij een v a n de bekendste z a n g p e d a g o ­ g e n v a n Perth, Molly McCurk. Vrolijk vertelt ze: ,,Bij onze eer­ ste kennismaking dachten w e niet dat we elkaar zouden lig­ g e n en ook niet dat het wat zou worden met zingen. Ik geloof niet dat zij zo onder d e indruk w a s v a n mijn stemgeluid e n ik vond h a a r eigenlijk m a a r e e n oude tang." Ze begint h a r d te lachen want n a d e eerste ken­ nismakingsperikelen bleken Hanny en MoUy uitstekend met elkaar overweg te kunnen. Hanny, weer serieus: ,,MO UY

heeft mij leren zingen en afge­ zien d a a r v a n is ze ook e e n schat v a n een mens en e e n h e e l bijzondere vrouw, heel zelfstandig. Naast h a a r gezin heeft ze h a a r eigen zangcarriè­ r e g e m a a k t e n dat is in Austra­ lië veel moeüijker voor e e n vrouw d a n in Nederland. Als het om man­vrouw­verhoudin­ g e n gaat, lopen d e mensen d a a r toch wel achter. Er is g e e n s p r a k e v a n gelijkheid v a n be­ handeling voor m a n n e n en vrouwen. Maar het is MoUy ge­ lukt om als vrouw toch h a a r ei­ g e n leven te leiden zoals zij dat wü."

,,In tegenstelling tot d e meeste Australiërs, die wel heel harte­ lijk zijn, m a a r erg formeel, toon­ d e zij wél emoties. Wat z a n g betreft h a a l d e ze d a a r m e e din­ g e n n a a r boven in mij, die ik nooit h a d vermoed. Ze wist als het w a r e d e stem uit mij te h a ­ len, alle remmen los te maken. Ik moest wel v a n d e grond af a a n opnieuw beginnen en dat w a s een tijdlang heel erg, w a n t het zingen leek ook nergens meer op. Ik forceerde mijn stem, mijn ademhaling w a s niet goed, ik d e e d echt alles ver­ keerd." MoUy bracht h a a r lessen niet technisch m a a r met beelden. ,,Doe alsof je een muur a a n het verven bent, smeer m a a r lekker uit," zei ze als ik bij voorbeeld legato moest zingen. Je moet d e n k e n a a n d e ideeën die bij d e muziek horen. Bij mij werkte dat heel goed, MoUy bracht mij elke d a g a a n het studeren, en toen ging ik heel snel vooruit."

Reina P a s m a ,,Gelukkig verhuisden w e in die tijd ook v a n ons kleine flatje n a a r e e n prachtige vrijstaande viUa, met een enorme tuin, die w e via d e universiteit kregen a a n g e b o d e n . Het oefenen ging toen veel beter. Zo'n flatje is n a ­ tuurlijk heel gehorig e n d a a r moet jij d a n j e zangoefeningen g a a n doen. Nou, je schaamt je dood! En d a a r moet je over­ heen, om je er niets v a n a a n te trekken dat e e n a n d e r je kan horen. Je moet gewoon voor je­ zelf zingen. Dat ging in het nieuwe huis veel makkelijker." Na e e n half j a a r w a s er weer e e n auditie v a n d e Gübert SuUivan Society, w a a r Hanny inmiddels in het beginnerskoor­ tje w a s g a a n zingen. Deze keer ging het auditeren stukken be­ ter e n ze werd a a n g e n o m e n voor het operettekoor. Hanny k a n eindeloos verteUen over h a a r tijd bij d e operette, w a a r ze behalve heel veel lol ook wel wat moeilijkheden on­ dervond. ,,Het w a s wel even vreemd. Die mensen v a n d e vereniging k e n d e n elkaar al ja­ ren, h a d d e n hun eigen grapjes en loUetjes. Ik k w a m d a a r nieuw e n uit het buitenland, voelde m e dus wel e e n buiten­ staander. Pas toen w e behalve zingen ook gingen acteren, dus dat je tijdens het zingen door el­ k a a r rent e n danst, v e r a n d e r d e d e sfeer en voelde ik me weer thuis." „Die combinatie vond ik trou­ w e n s heel leuk. Je moest voort­ durend geschokt, en veront­ w a a r d i g d e n hevig r e a g e r e n . Er w a s ook ontzettend veel tekst te zingen en heel snel. In het begin h a d ik d a a r veel moeite mee, m a a r n a e e n tijdje bleek ik h e l e m a a l niet zo slecht te zijn, want ik h a d tenminste 'brit­ tish english' geleerd. Die Au­ straliërs h e b b e n e e n verschrik­ keUjk accent en slikken bijna aUe medeklinkers in. Als je d a n zingt is het echt niet meer te verstaan." „Mijn eigen rol op het toneel w a s erg bescheiden. Ik w a s in Australië altijd d e langste en dat betekent dat je een beetje a c h t e r a a n op het podium wordt gezet. Ik h a d wel e e n s het ge­ voel d a t ik d a a r e e n beetje het decor stond te vullen en dat w a s ook enigszins het geval. Er zijn e e n p a a r oude getrouwe verenigingsleden die aUe leuke roUen mogen doen en d a a r ­ n a a s t is er ook weinig actie weggelegd voor vrouwen in deze operette." ,,In 'HMS Pinafore, or the Lass that Loved a Saüor' speelt het koor 'The First Lord's Sisters a n d his Cousins a n d his Ants', d e familieleden v a n d e admi­ r a a l v a n d e Engelse vloot. Wij Hepen dus altijd achter hem a a n te giechelen en te kwebbe­ len e n ons vreselijk a a n te stel­ len. Afschuwelijk g e d r a g n a ­ tuurUjk." ,,Dat vind ik trouwens een beet­ je e e n probleem v a n vrouwzijn en zingen, vooral als sopraan. Met n a m e in dit soort operettes zijn d e sopranen altijd d e meis­ jes die weinig te zeggen heb­ b e n en vooral mooi s t a a n te wezen op het podium. Het zijn d e passieve roUen. Wat dat a a n g a a t trekken d e roUen voor alten mij veel meer. Dat zijn

meer d e karakterroUen, d e hek­ sen of d e lelijkerds of d e boze zusters. De alten vind ik d e mooiste vrouwenroUen, die p a s ­ sen, denk ik, ook beter bij mij. Over het a l g e m e e n n e e m ik g a u w het heft in h a n d e n e n g a dingen regelen. Ik h e b uitge­ sproken meningen eii b e n d a a r i n ook erg eigenwijs. Toch vind ik het af e n toe ook wel heerlijk om a a n het traditionele vrouwbeeld te voldoen en prachtig opgedoft over d e büh­ n e te p a r a d e r e n . Het is mis­ schien e e n a n d e r deel v a n je­ zelf dat d a n tot uiting komt." Hoe d a n ook, eigenwijs als ze is probeerde Hanny e e n eigen in­ b r e n g a a n h a a r rol toe te voe­ g e n m a a r d a t werd niet steeds in d a n k afgenomen. Gieche­ lend vertelt ze, terwijl d e foto's tevoorschijn komen: ,,Kijk ik stond d a a r m a a r achter op dat podium, ook als er beweging w a s in d e groep." En i n d e r d a a d ontwaren w e op d e foto e e n h a a s t o n h e r k e n b a a r ge­ schminkte, in e e n roze g e w a a d met queue gehulde Hanny ach­ terin het gezelschap op het to­ neel. ,,Na e e n tijdje h a d ik dat bewegingloze wel gezien e n d a n wüde ik weer e e n beetje lo­ pen. Soms ging ik wel eens v a n mijn plaats af en dat mocht d a n helemaal niet. De toneelregis­ seur vond het m a a r vreemd dat zo'n groentje als ik zelf v a n al­ les verzon e n deed. Dat zijn ze d a a r h e l e m a a l niet gewend, vooral niet v a n vrouwen." Na l a n g e n intensief repeteren k w a m voor het gezelschap d a n eindelijk d e première. D a a r n a volgden nog vijf voorsteUingen voor voUe zalen. Hanny geniet nog na: ,,Het leuke in AustraUë is, dat d e zalen altijd uitver­ kocht zijn. De kaartjes zijn er niet gesubsidieerd, zoals hier, e n dus best door. Maar d e men­ sen in Perth h e b b e n het over het a l g e m e e n erg goed en ze komen altijd als er iets te bele­ ven is." ,,Zo'n bomvoUe z a a l geeft je toch wel e e n heerUjk gevoel. Bij het VU­Kamerkoor, w a a r m e e w e veelal moderne Nederland­ se muziek uitvoerden, stonden w e v a a k te zingen voor zalen die voor nog g e e n kwart gevuld w a r e n . En nu stond ik ineens voor e e n 500­koppig publiek. Ook d e glamour rond zo'n voor­ stelling geeft een grandioze kick, hoor. Al die prachtige cos­ tuums, d e belichting, d e m a k e ­ up. AUes ziet er fantastisch uit e n met zijn aUen moet je d e a v o n d tot e e n succes maken. Het m a a k t d a n niet uit of je e e n grote rol hebt of e e n kleintje." Een echte tournee m a a k t e het gezelschap niet. Na d e uitver­ kochte zalen v a n Perth volgde n o g e e n opvoering buiten d e stad. Hanny's enthousiasme is nog steeds niet te stuiten: „De laatste opvoering w a s in e e n dorp een p a a r honderd kUome­ ter buiten Perth. Hoewel dat in AustraUè g e e n grote afstand is, als je lekker wüt w a n d e l e n g a je ook makkelijk zover weg, ble­ ven we het hele weekend in het dorp. De mensen h a d d e n zich vreselijk voor ons uitgesloofd, s l a a p p l a a t s e n geregeld, m a a l ­ tijden georganiseerd. Het is in zo'n gat e e n heel festijn als er e e n gezelschap komt spelen. Van heinde e n verre w a r e n d e mensen gekomen om ons in e e n piepklein dorpstheatertje op te zien treden en iedereen w a s razend enthousiast. Het is hartstikke goed om zoiets e e n s m e e te maken." ,,Ik wU niet zeggen dat operette nou helemaal mijn g e n r e is, m a a r d e combinatie v a n zang, toneel e n mooie costuums is toch wel heel aantrekkelijk."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen