Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 96

27 SEPTEMBER 1985

Groepjes mensen drommen druk b a b b e l e n d voor d e pos­ ters. De wetenschappelijke ernst v a n het gesprek ont­ breekt. Dat wekt d e indruk dat het zorgvuldig uitgestalde on­ derzoek eerder aanleiding d a n onderwerp v a n gesprek is. De scherpe geur m het lokaal laat er g e e n twijfel over b e s t a a n in welk gebouw w e zitten. Als ie­ m a n d een sigaret wd opsteken, zet ik m e schrap voor d e knal. Die blijft gelukkig uit. Mijn a a n d a c h t richt zich nu op d e poster voor me: ,,Diterpeen­ aUcaloiden" staat er boven ge­ schreven. Moeilijk uit te spre­ ken, laat s t a a n te begrijpen voor e e n leek. Een derdejaars scheikundestudent, opgeschrikt door mijn vraag, k a n g e e n ver­ heldering geven. Na het lezen v a n d e tekst bbjkt het e e n n a ­ tuurstof te zijn die in b e p a a l d e planten voorkomt. Een vriendelijke medewerker, e e n v a n d e velen die rondlopen om desgewenst d e posters v a n commentaar te voorzien, legt ons eenvoudig e n duidelijk uit w a t er op d e poster staat. Het g a a t om e e n stof die e e n sterke w^erking op het hart e n o p het zenuwgestel heeft. In China wordt deze stof m zelfgemaakte volksmedicijnen gebruikt. In het onderzoek op d e poster wordt getoond h o e m e n d e stof k a n n a m a k e n , legt d e doctor in d e scheikunde ons uit. Deze me­ thode wordt gebruikt om stu­ d e n t e n te leren hoe zij dit soort onderzoek moeten doen. In het biochermelokaal zie ik k a n s e e n oud­student even ter­ zijde te nemen. Hij is zestien j a a r geleden a a n deze schei­ kundefaculteit afgestudeerd e n werkt nu als medewerker bij d e Universiteit v a n Rotterdam. ,,Ik sta nog achter d e laboratorium­ tafel," vertelt hij met e e n vin­ gerwijzmg n a a r d e grote b e ­ stuurslast die o p d e weten­ s c h a p p e r drukt. „Ik wilde n a zoveel jaren e e n s zien wat m e n

Weerzien op het lab Om het elfde lustrum van de scheikundefaculteit te vieren koos de feest­ commissie in plaats van slingers voor een wetenschappelijk meer ver­ antwoorde verfraaiing. De witte, steriele scheikundelokalen werden vo­ rige week vrijdag opgesmukt met zelfgemaakte posters. Studenten en wetenschappers presenteerden op deze wijze hun onderzoek. Om het geheel te bezichtigen, en natuurlijk om de vijfenvijftigste verjaardag van de faculteit te vieren, waren oud­studenten en oud­medewerkers uitgenodigd. Een gezellig weerzien tussen glazen stolpen en scheikun­ dige meesterwerken.

Foto AVC/VU

hier zoal uitvoert. Misschien k a n üc tussen al dit onderzoek n o g iets vinden wat ik k a n ge­ bruiken voor het werk w a a r m e e ik zelf bezig ben." Ondertussen h e b b e n enkele or­ ganisatoren v a n deze voorlich­ tings­ e n ontmoeüngsdag mijn aanwezigheid opgemerkt e n wordt d e voorzitter v a n d e fa­ culteit, professor U. A. Th. Brinkman, a a n mij voorgesteld. Hij k a n mij meer vertellen over het lustrumfeest. ,,We h e b b e n a a n cdle ons b e k e n d e a d r e s s e n

Carolien Stam v a n oud­studenten e e n uitnodi­ ging verstuurd. Wij h o u d e n zelf e e n adressenlijst bij v a n alle af­ gestudeerden en v r a g e n d e m e n s e n hun adreswijzigingen a a n ons door te geven. Gezien d e opkomst, tweehonderdzestig deelnemers, blijkt m e n dat trouw te blijven doen. Sommige m e n s e n komen heel gericht om d e stand v a n het onderzoek op te nemen. De meesten komen

echter voor e e n gezellig weer­ zien met oud­coUega­studenten. Wat wij willen met deze poster­ sessie, is ons onderzoek v a n dit moment presenteren, profileren e n etaleren." En om ook d e VU e e n beetje te eren, heeft m e n a a n alle deelnemers e e n VU­ tasje met informatieve inhoud uitgedeeld. Tussen al het keuvelend m a n ­ volk g a ik naarstig op zoek n a a r e e n schijnbare bijzonder­ heid hier: e e n vrouw. Na enig speurwerk vind ik ergens e e n

mevrouw, die wat verloren bij e e n groepje uitbundig conver­ s e r e n d e m a n n e n staat. Zij blijkt met h a a r m a n te zijn meegeko­ men, h e l e m a a l uit Eindhoven. H a a r m a n werkt al vijfendertig j a a r bij Philips e n is n a a r het lu­ strumfeest gekomen om weer e e n s w a t oude kennissen te ontmoeten. Ze knikt veelbeteke­ n e n d met h a a r hoofd in d e rich­ ting v a n het onverstoord door­ kletsende mannengroepje. Ik geef d e moed niet op e n vind tenslotte mevrouw doctor Afc­ kerman-Faber, die mij met alle plezier te woord wU staan. ,,Ik v e r m a a k m e uitstekend, ik ken iedereen hier," zegt ze uitgela­ ten. En m d e r d a a d , iedereen die langskomt begroet h a a r met dezelfde vriendelijkheid die ze zelf over zich heeft. ,,Hier b e n ik beter bekend onder d e n a a m Faber," lacht ze. „Ik b e n hier in 1937 b e g o n n e n als analiste. In '49 b e n ik g a a n studeren e n d a a r n a h e b ik op deze faculteit als medewerkster m e e g e ­ draaid. In 1981 b e n ik met d e VUT g e g a a n . In het begin w a s het wel e v e n wermen hoor, ik miste d e vertrouwde omgeving wel e e n beetje. M a a r nu vind ik het wel prettig, d e druk is v a n d e ketel. Soms kom ik hier nog wel eens. Mijn m a n werkt hier nog. Ik help h e m af e n toe met zijn onderzoek." Er komt weer e e n oude beken­ d e langs: „Hé hallo, hoe g a a t 't met joü? Je ziet er n o g steeds hetzelfde uit." „Ja, jij ook." „Ik zie je zo nog wel." De g a n g vult zich plotseling met mensen. Als ik d e scheikundelokalen weer binnen kom, s t a a n er n o g slechts enkele scheikundigen e e n poster vaktechnisch te ont­ leden. De meesten zetten hun onderonsjes voort bij d e thee, die nu elders geschonken wordt. Op w e g n a a r buiten kom ik twee studenten tegen, die h u n oog h e b b e n laten vallen o p e e n VU­tasje. De inhoud n e m e n ze m a a r op d e koop toe.

Een slak is kleiner en een mens loopt sneller Het biologisch laboratorium v a n d e VU heeft weinig geheimen m e e r voor ze. Als ze vrij h e b b e n v a n school g a a n ze er g r a a g met hun moeder m e e n a a r toe, w a n t er is veel te beleven zodat je je er nooit hoeft te vervelen. Ze assisteren bij het onderzoek, n e m e n deel a a n recepties en s t a a n op g o e d e voet met d e voormalig hoogleraar, prof. dr J. Lever. Ahanne de Jong (10) e n h a a r zus Marjolein (12) ontvan­ g e n me op d e studeerkamer v a n h u n vader, w a a r e e n groot deel v a n d e ruimte in b e s l a g wordt g e n o m e n door d e d a a r opge­ stelde h a r d w a r e . ,,Die computer heeft mijn v a d e r gekocht," zegt Marjolein, ,,maar ik zit er heel v a a k a a n . Ik doe er Advertentie

DIKS Autoverhuur b.v. Generaal Vetterstraat 55, (aan de Coentunnelweg). Tel. 178505 V. Ostadestraat 278, Amsterdam(Z) Telefoon: 623366. Filiaal: W. de Zwijgerlaan 101. Telefoon: 183767. 400 nieuwe luxe- en bestelwagens waaronder: FORD - OPEL - RENAULT - Bt\/1W en MERCEDES. NIEUWE MERCEDES VRACHTWAGENS tot42m3en9ton. (groot en klein rijbewijs) lage prijzen en studenten 10 procent korting.

KO

Johan de Koning a l l e m a a l F r a n s e computerspel­ letjes op e n natuurkundepro­ grammaatjes." ,,Mijn v a d e r heeft e e n heel dik boek over informatica of zo," vult h a a r zusje a a n , „met alle­ m a a l sommetjes en die moet je m a k e n op d e computer." ,,Haar zus doet het dus voor, die sommen." ,,Ia," geeft ze toe, ,,maar omdat ik aardrijkskunde zo leuk vind, g a a t mijn v a d e r ook e e n pro­ g r a m m a over aardrijkskunde halen." Hun moeder is biologe. „ H a a r b e r o e p is hoe slakken werken," zegt Marjolein. Alianne corri­ geert: „Ze onderzoekt slakken. En ze houdt verhalen, bij voor­ beeld over h o e zo'n slak in el­ k a a r zit e n over d e verschillen met mensen." WeUce dat zijn? ,,Een slak is veel kleiner." ,,En e e n mens loopt veel snel­ ler." ,,En bij e e n slak h e b je geloof ik g e e n verschil tussen m a n e n vrouw." ,,We d o e n op mijn school ook biologie," zegt Marjolein, ,,en het is heel handig dat mijn moe­ der dat kan. Als ik moeüijke ver­ s l a g e n moet m a k e n e n ik s n a p iets niet, d a n k a n ik zo n a a r h a a r toe stappen, want ze weet aUes. Maar het vak biologie zelf ­ ik vind er niet zo veel a a n .

moet ik eerlijk zeggen." Alianne: „Ik vind het ook niet leuk, m a a r ik h e b het eigenlijk n o g niet g e h a d , kun je wel zeg­ g e n . Dus ik weet het eigenlijk n o g niet." ZeU willen ze liever iets a n d e r s w o r d e n d a n biologe. Een oom v a n hun is arts, e n Marjolein, die inmiddels op het VWO zit, hoopt ooit in diens voetspoor te treden. En Alianne? ,,Ik vind het ook wel leuk om in d e verpleging te werken, om kraamzuster te worden of a n ­ d e r s juffrouw. Het m a a k t m e niet zoveel uit. Of winkelier in d e H e m a ­ nee, niet winkelier, ik bedoel zo iemand die achter d e k a s s a zit. Dat vind ik gewoon leuk." „Toen ik op die leeftijd was, wou ik altijd g r a a g juffrouw wor­ den," zegt Marjolein. ,,L ater hoorde ik allemaal dingen over h o e het is om arts te zijn, m a a r mijn t w e e d e keuze is nog steeds juffrouw." ,,Als ik juffrouw wordt, moet het wel op d e lagere school zijn," besluit Aliarme. Als ze op d e VU verblijven, hoe­ v e n ze niet d e hele d a g stU te zitten. Marjolein: „ O p het labo­ ratorium h e b ik wel proeven ge­ d a a n . Eén keer moest ik slakken in het water d o e n e n d a n kijken hoeveel g r a d e n het water is e n hoe snel het hart v a n d e slakken g a a t kloppen. Als het water w a r m e r werd ging het sneller."

„Ik g a ook wel m e e als er e e n leuk feest v a n bij voorbeeld d e NOVIB is. D a n vind ik het heel gezellig, met allemaal v a n die vrouwen. Ja, d a t zijn allemaal vrouwen, Turkse e n Marok­ k a a n s e . En ze schnjven ook boeken, over h o e het in h u n l a n d g a a t e n die lees ik ook." Alianne heeft ook e e n keer proeven met slakken g e d a a n . „Dan moest je eerst d e kop eraf knippen e n die leg je d a n onder e e n microscoop. D a n moet je e e n pincet e n e e n scherp t a n g e ­ tje pakken. Er zitten allemaal ­

Foto Bram d e Hollander

zeg m a a r ­ d r a a d j e s om d e her­ senen h e e n e n die moet je d a n losknippen. Er staat e e n b a k ijs met allemaal potjes e n d a a r moet je d e h e r s e n e n in doen." „Ik g a ook heel v a a k slakken eten geven. Sla. Er zijn hele gro­ te b a k k e n met allemaal slak­ ken. In e e n kelderkamer g a je gewoon sla halen, voor elke b a k twee kroppen. D a n moet je ze eerst w a s s e n en aUe blaadjes los h a l e n e n dat eten ze d a n . Elke week h a l e n ze vijftig slak­ ken uit e e n b a k e n d a a r g a a n ze proeven m e e doen." „ O p d e afdeling v a n mijn moe­ der ken ik e e n heleboel mensen e n d a n g a ik d a n e v e n n a a r die toe e n d a n n a a r die, Tineke, Wim, Mochtan, m e n e e r De Boer e n meneer Joosten." Marjolein: „En professor L ever." Alianne: ,,Die h e b ik v a n d a a g n o g gezien ja. Hij zei: jij bent d e dochter v a n Marijke en ik zei ja." „Ik vind h e m e e n heel a a r d i g e man," zegt Marjolein. „Toen ik klein was, k w a m hij e e n keer aanlopen," herinnert ze zich. „Ik h e b toen e e n tol v a n h e m ge­ had." Tot slot demonstreren d e zusjes m e op d e computer e e n pro­ g r a m m a over vervoegingen v a n F r a n s e werkwoorden. ,,Je m a n g . . . " zegt d e computer. We vullen e e n e in e n hij antwoordt: „bien". Je part.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen