Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 249

13 DECEMBER 1985 ordt h e t s t e e d s moeilijker

rhrts schoonmaker wilt worden' tandartsen. De ziekenfondsen e n d e zittende tandartsen zagen d e komst v a n steeds meer nieuwe vaklieden op dit gebied echter met eni­ g e zorgen a a n . De oudere tandartsen vreesden d e concurrentie e n d e ziekenfondsen w a r e n b a n g dat e e n toename v a n het a a n t a l tandart­ sen er toe zou leiden dat er steeds meer ingre­ p e n per patiënt zouden worden gepleegd. Dat zou e e n ongewenste stijging v a n kosten kunnen veroorzaken. huren e n d a t gemakkelijk tot e e n praktijk om te bouwen w a s . ,,Ik h e b het grootste deel v a n d e verbouwing zelf g e d a a n om het zo goedkoop mogelijk te hou­ den. Je moet echter allerlei a a n ­ sluitingen laten m a k e n door offi­ ciële installateurs. Dat moet n a ­ melijk gekeurd worden. Dat kost echt h a n d e n vol geld." ,,Dat patientenbestand s a m e n met d e patientenkring die ik on­ dertussen h a d opgebouwd w a ­ ren e e n voldoende basis," ver­ telt hij. Voor het kopen v a n p a ­ tiënten kon hij bij d e bank wel krediet krijgen. ,,Ik neem echter zo min mogelijk op voor eigen gebruik. Je krijgt v a n d e bank d a n aanwijzingen. U heeft zo­ veel geleend e n d a n is het bij zoveel inkomsten verantwoord om nog zoveel v a n het geleende b e d r a g voor privégebruik op te nemen. Dat d o e ik niet. Ik wil zo snel mogelijk uit d e schulden zijn. D a a r n a wordt het ook mo­ gelijk om bij voorbeeld e e n d a g minder te werken." Volgend j a a r studeert zijn vrien­ din ook af. Ze h e b b e n d a n het­ zelfde beroep e n d a t biedt n a ­ tuurlijk ook d e mogelijkheid om beiden deeltijd te werken. Nu helpt ze h e m al wel eens als assistente. ,,Ik h e b g e e n assis­ tente in dienst. Het is heel goed mogelijk om zonder zo iemand te werken. Er zijn echter e e n beperkt a a n t a l klussen w a a r ­ voor je echt met z'n tweeen moet zijn. Ik plan al d a t soort geval­ len op e e n b e p a a l d e middag. Dan helpt mijn vriendin of ie­ m a n d a n d e r s . Dat g a a t best." Bij Dyo Ottens is d e klant ko­ ning. ,,Je zult wel moeten," vind hij. ,,Er komen zo langzamer­ h a n d erg veel tandartsen in Amsterdam. Dus wU iemand per se op zaterdag of 's ochtends om acht uur d a n doe je dat. Je staat

tegenwoordig als tandarts niet meer op e e n voetstuk. Je bent net e e n kruidenier. M ensen ko­ m e n ook steeds vaker binnen e n v r a g e n wat iets g a a t kosten." Hij werkt gemiddeld ook tw^ee a v o n d e n . Uitsluitend om service te kunnen verlenen e n hij b e ­ steedt tijd a a n zijn klanten. ,,Vroeger vonden mensen het misschien n o g wel fijn om snel geholpen te worden," weet hij. ,,Mensen willen nu natuurlijk ook g e e n uur in d e wachtkamer zitten, m a a r ze willen wel d a t er a a n d a c h t a a n besteed wordt. Ik n e e m er d a a r o m de tijd voor." Dat mensen prijsbewust zijn vindt hij terecht. Klanten die voor e e n prikje e e n defect wiUen laten verhelpen e n verder nooit goed onderhoud laten plegen, ziet hij echter liever g a a n d a n komen. Dyo Ottens m a g slechts particu­ liere patiënten behandelen. ,,Het is d a n e e n geluk dat je e e n b e s t a n d hebt kunnen kopen in Amsterdam," zegt hij.,,Alleen in d e grote steden is het mogelijk om e e n praktijk op te bouwen met aUeen particuliere patiën­ ten. Elders zul je echt zieken­ fondspatiënten erbij moeten h e b b e n omdat je praktijk a n ­ ders te klem blijft." Hij staat op d e claimlijst, m a a r veel vertrou­ w e n heeft hij d a a r niet in. ,,Ik sta ongeveer op nummer 180, m a a r sinds ik er anderhalf j a a r gele­ d e n b e n opgekomen, b e n ik nog m a a r twee plaatsen opgescho­ ven." Hij zucht. Erg hoopgevend is d a t niet. ,,Er staat tegenover d a t ik weet d a t ze al bij nummer 150 zijn met het oproepen v a n m e n s e n om praktijken die vrij­ komen te bezichtigen. Veel men­ sen die helemaal b o v e n a a n s t a a n h e b b e n al lang e e n prak­ tijk, m a a r die willen er op blij­ v e n s t a a n om te kijken of er nog

e e n keer e e n hele grote praktijk te koop komt. Wat d a t betreft is die claimlijst zeer onduidelijk." Het instellen v a n d e claimlijst w a s voor h e m e e n forse tegen­ valler. De claimlijst w^erd in ja­ nuari 1983 ingesteld. Daarvoor kon iedereen zich vestigen e n het ziekenfonds medewerker­ s c h a p a a n v r a g e n . Dyo Ottens studeerde in juli 1984 af. Voor Robin Plasman geldt het­ zelfde. Hij studeerde gelijk af met Dyo Ottens. Inmiddels heeft hij het wel aangedurfd om e e n praktijk te kopen. Hij heeft 800 particuliere patiënten. Ook hij is óp d e claimlijst n o g lang niet a a n d e beurt. ,,Wat d e maatschappij (De maatschappij ter bevordering v a n d e geneeskunde. Red.) nu doet k a n feitelijk niet," vindt Ro­ bin Plasman. ,,In n a a m behar­ tigt zij ook d e b e l a n g e n v a n d e werkloze tandartsen, m a a r in d e praktijk stelt ze alleen m a a r eisen e n geeft ze d a a r niets voor terug. M ensen moeten netjes op hun beurt wachten, m a a r er wordt niets voor h e n g e d a a n . " Hij kent zelfs gevallen waarin hij d e maatschappij er v a n ver­ denkt tegen d e b e l a n g e n v a n b e g i n n e n d e tandartsen in te werken. ,,lk weet d a t in Den H a a g niet zo lang geleden twee t<ïndartsen a a n d e m a a t s c h a p ­ pij gingen melden dat zij hun praktijk wilden verkopen," ver­ telt hij. ,,ln plaats v a n d e n a m e n te geven v a n d e bovensten op d e claimlijst, r a a d d e d e m a a t ­ schappij a a n om d e praktijken m a a r te verkopen a a n reeds ge­ vestigde coUegae, a a n g e z i e n het om slechts kleine praktijken ging. De tijden w a r e n toch al zo moeilijk, vond men. Er w a r e n t a n d a r t s e n g e n o e g die nog wel w a t bij wilden verdienen."

Duur Boos maakt hij zich op d e maat­ schappij. Onlangs h e b b e n ze e e n tandarts die e e n wilde praktijk w a s b e g o n n e n e e n boe­ te gegeven v a n zesduizend gul­ den. Uiteindelijk werd het ver­ l a a g d tot duizend gulden, m a a r nu schijnt er weer e e n nieuw geval v a n e e n boete v a n tien­ duizend gulden te zijn. Daar­ m e e vergezeld g a a t d a n d e eis tot sluiting v a n d e wilde praktijk. ' ..-.-.A;;.-., .-.r;;..

..

.;•*>;,' Ui,.. „

,

** • --C!^

.

* -1

^

^

;

. .'f:*'.--

%c?'•'^...•.1*-

Dyo Ottens in zijn praktijk: ,,De verbouwing h e b ik grotendeels zelf g e d a a n . "

Foto Bram de Hollander

Vig ï*'"*? ^'

0t * • '

•V;\ \

J^

-tl

'uM

HPü ^1 "i^­w"

Foto Peter v a n Vliet

O p die manier wordt voor men­ s e n het wachten wel moeilijk gemaakt, vindt hij. M a a r ook individueel gevestig­ d e coUegae kunnen zich wel e e n s heel h a r d opstellen tegen­ over nieuwelingen die langs e e n achterdeur d e markt betre­ den. ,,Een coUega v a n mij komt uit Noordwijk e n heeft zich d a a r n a h a a r studie gevestigd," ver­ telt Robin. ,,Ze h a d e e n huis g e ­ huurd e n w a s e e n wilde praktijk begonnen. In het plaatselijk blaadje h a d ze e e n stukje g e ­ schreven om a a n te kondigen d a t ze er w a s . D a a r o p kreeg ze e e n nijdige brief v a n d e reeds gevestigde tandartsen uit d e buurt. Dat w a s nog niet zo ver­ wonderlijk, m a a r dfe tandartsen schreven ook e e n stukje terug in het plaatselijk blad. Een honge­ rige tandarts zal wel dure vullin­ g e n leggen, w a s d e tendens v a n het verhaal." Verschillende jaargenoten v a n Robin g a v e n d e moed voorlopig m a a r op. Sommingen zochten werk buiten hun vak. Hij kent iemand die croupier m het casi­ no werd. Anderen vertrokken n a a r EEG­landen w a a r nog wel vrije vestiging is toegestaan. ,,Minstens zes mensen die ik ken zitten in Duitsland," vertelt hij. ,,Dat heeft zo zijn voordelen. Duitsland is niet al te ver w e g . Een kennis v a n mij zit wel zo'n t w e e keer m d e m a a n d e e n w e e k e n d in Amsterdam, terwijl hij in Duitsland e e n praktijk heeft. Ook q u a werken is het in Duitsland niet onprettig. Er zit d a a r veel meer in het zieken­ fondspakket, waardoor je als tandarts in staat bent om meer voor je patiënten te doen." Het n a d e e l v a n Duitsland is d a t d e praktijken er groot zijn. Dat brengt weliswaar veel in het laadje, m a a r het betekent ook d a t d e goodwill die betaald moet worden als m e n e e n prak­ tijk v a n e e n coUega overneemt e r g hoog is. GoodwiU wordt betaald voor d e o v e r n a m e v a n d e praktijk. Daarbij behoren soms d e a p p a ­ ratuur e n d e gebouwen, m a a r e e n niet onaanzienlijk deel wordt b e t a a l d voor het overne­ m e n v a n het patientenbestand. ,,De mensen zijn het zich niet bewust," vertelt Robin, ,,maar er wordt met h e n gehandeld. Er wordt gewoon geredeneerd bij d e overname v a n zo'n praktijk: zoveel is e e n particulier patient w a a r d , zoveel e e n ziekenfonds­ patiënt." Voor d e tandarts die zijn prak­ tijk verkoopt is d e goodwill e e n

vorm v a n oudedagsvoorzie­ ning. De meesten h e b b e n er echter wel voor gezorgd d a t zij n o g e e n pensioen hebben. Bij d e artsen is m e n nu bezig dit systeem v a n praktijken verko­ p e n af te schaffen, m a a r bij d e t a n d a r t s e n is d a a r v a n nog g e e n spoor te bekennen. Voor d e jon­ g e tandarts is dit systeem n a d e ­ lig, zeker m e e n tijd v a n econo­ mische recessie. M en moet e e n forse lening afsluiten e n betalen voor een patientenbestand w a a r v a n men met zeker weet of d e patiënten ook i n d e r d a a d nog w^el komen opdraven als d e o u d e dokter w e g gaat.

Hulp Niet aUeen d e maatschappij laat het nogal afweten in zijn hulp a a n jonge tandartsen; d e universiteit doet ook niets voor je. Robin: ,,In e e n v a n d e laatste m a a n d e n h e b je e e n gesprek met d e heer Bast. Ik vind h e m e e n a a r d i g e m a n . M aar veel meer als: wat zijn nu zo je plan­ nen? en: Hoeveelste kom je op d e claimlijst? krijg je niet te ho­ ren. Daar k a n d e heer Bast n a ­ tuurlijk niets a a n doen. Ik wil alleen m a a r a a n g e v e n d a t er g e e n hulp is a a n d e afgestu­ deerden". In het laatste j a a r hing toen Robin Plasman afstu­ d e e r d e e e n akelig sfeertje. ,,Ie­ d e r e e n is a a n het rondkijken e n n i e m a n d wil e e n a n d e r d a a r iets over vertellen. Je bent ten­ slotte elkaars concurrent. Het afstuderen bij tandheelkunde is voor velen e e n g e s p a n n e n zaak. Het k a n zijn d a t je 's och­ tends nog practicum hebt e n d a t het d a a r v a n afhangt of je 's middags je bul krijgt. Daar komt d e stress v a n het zoeken v a n werk bij." Hijzelf h a d d e eerste m a a n d e n g e e n werk. 'Na tevergeefs zijn geluk in Italië geprobeerd te hebben, ging hij in Nederland m a a r e e n baantje zoeken om d e vakantie te betalen. ,,De meeste m e n s e n weten helemaal niet dat er momenteel werkeloos­ heid IS onder tandartsen. Dan sta je bij het uitzendbureau e n d a n zeg je: ik b e n tandarts, m a a r heeft u e e n baantje als schoonmaker voor mij. Dan g e ­ loven ze je met." Hij lacht. Hij heeft nu e e n b a a n . De mensen die het allemaal niet gelukt IS kent hij ook. En d a a r i n verschilt hij v a n d e oudere tand­ artsen, die aUeen m a a r ex­stu­ diegenoten h e b b e n die ook g o e d verdienen e n gaatjes vul­ len.

O

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen