Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 154

25 OKTOBER 1985

'Ik g a nu eerst eens mijn persoonlijke interessen verdiepen'

De weg van de carrière af? Koos: Mensen g a a n niet op d e eerste plaats studeren omdat ze carrière willen maken. De meesten d e n k e n n a hun VWO: ik k a n n a a r d e universiteit. W a a r o m zou ik dat d a n niet doen? Zo is het bij mij ook onge­ v e e r g e g a a n . Ik b e n niet g a a n studeren om landschapsarchi­ tect te worden. Bij ons thuis heeft iedereen HBS of VWO ge­ d a a n e n is d a a r n a g a a n stude­ ren: mijn ouders e n mijn broers e n zus, iedereen. Ik koos landschapsarchitectuur, omdat dat e e n leuk vak leek. Het is creatief en je bent meer in d e buitenlucht d a n e e n gewone architect. Wat ik n a mijn studie zou g a a n doen, d a a r dacht ik niet zo a a n . Dat leek v a n latere zorg.

Karin van Lierop w e n s nooit druk uitgeoefend om te g a a n studeren of zo. Die druk die ik voelde k w a m uit mij zelf. Toen ik stopte h e b b e n ze wel kritische v r a g e n gesteld over mijn p l a n n e n om e e n j a a r n a a r het buitenland te g a a n , m a a r ze h e b b e n niet geprobeerd om mij o p a n d e r e ideeën te brengen. N a d a t ik gestopt was, besloot ik e e n j a a r op reis te gaan'. In het voorjaar b e n ik vertrokken. Ik wilde n a a r het zuiden. De keuze v a n e e n land w a s eigenlijk ta­ melijk willekeurig. Ik k e n d e g e e n v a n die gebieden. Uitein­ delijk werd het Italië. Ik vond in

Verona werk in e e n jeugdher­ berg. Ik begon als hulpje bij d e bouw. De jeugdherberg w a s op dat moment nog niet geopend. Hij w a s gehuisvest in e e n prachtige villa die n o g gedeeltelijk^ver­ bouwd moest worden. Een m a a n d later ging d e z a a k open. Ik h e b d e receptie h e l e m a a l ge­ organiseerd. Dat is heel intens werk, zowel op het persoonlijke vlak als op organisatorisch ge­ bied. Eigenlijk w a s d e staf v a n d e jeugdherberg e e n soort com­ muniteit. Onder d e m e n s e n heerst het idee dat wij er voor moesten zorgen dat d e herberg e e n goed ontvangsthuis w a s . W e wilden d e gasten iets geven. Het w a s e e n idealistische hou­

De studie is er echter op gericht om je zo snel mogelijk tot e e n b e p a a l d type landschapsarchi­ tect te maken. Je moet in dat eerste j a a r e e n hoop vakken d o e n die niet zo heel veel met je eigenlijke hoofdvak te doen h e b b e n . Het viel me b a r tegen. Zodra ik dat merkte h e b ik ge­ probeerd om iets a n d e r s te g a a n doen. Ik b e n e e n bijvak stedebouw g a a n lopen in Delft, ik dacht a a n d e kunstacademie, h e b het idee g e h a d dat ik mis­ schien in e e n bedrijfje zou kun­ n e n g a a n werken en d a n 's a v o n d s een cursus zeefdrukken kon g a a n volgen. Van alles h e b ik gedacht. Van gewoon stop­ p e n met studeren w a s g e e n sprake. In mijn hoofd kon dat gewoon niet. Als je ergens m e e stopt, moet je iets a n d e r s g a a n doen, dacht ik. Uiteindelijk ben ik toch gewoon gestopt. Dat w a s e e n opluchting. Het w a s alsof je eindelijk uit d e trein gestapt w a s . Ik h a d dat op het VWO ook a l gevoeld. Je rolt m a a r door en je hebt eigenlijk g e e n vat op je eigen leven. T oen kreeg ik dat dus wel. Van d e e n e op d e a n ­ d e r e d a g moest ik elk uur zelf indelen. Mijn ouders h e b b e n heel posi­ tief gereageerd. Ze h e b b e n trou­ Jaarlijks g a a n e e n groot a a n t a l academici werken bij e e n multi­ national. Shell, Philips en Unile­ ver h e b b e n een niet aflatende behoefte a a n hoogopgeleiden. O n d a n k s d e recessie worden academici nog steeds verrast met grote advertenties in d e za­ t e r d a g s e kranten, die hun ver­ zoeken bij deze bedrijven te sol­ liciteren. De multinationals heb­ b e n iets te bieden m e n e n zijzelf; g e e n b a a n , m a a r een loop­ baan.

Foto Bram d e Hollander

ding. Op organisatorisch g e ­ bied w e r d e n d e dingen v a a k w a t onhandig a a n g e p a k t . Het verblijf in d e jeugdherberg reken ik als e e n heel g o e d e er­ varing. A a n het einde v a n het seizoen b e n ik voor e e n m a a n d terug n a a r Nederland g e g a a n . Hier kon ik e e n beetje afstand n e m e n v a n alles wat ik in Vero­ n a h a d meegemaakt. Ik h e b toen besloten voor d e winter­ m a a n d e n niet meer terug te g a a n . T enslotte h a d ik mezelf é é n j a a r g e g e v e n om rond te reizen e n ik vond d a t ik moest proberen ook n o g in e e n a n d e r e plaats te leven g e d u r e n d e die tijd. In november b e n ik toen n a a r Kreta g e g a a n . Liftend b e n ik v a n d e e n e kant v a n het eiland n a a r het a n d e r e g e g a a n . In het zuiden vond ik e e n gebied w a a r op hellingen in k a s s e n b a n a n e n worden geteeld. Heel vreemd. Dat is e e n v a n d e weinige plaat­ sen in Europa w a a r b a n a n e n groeien. Ik vond werk bij e e n bedrijfje dat d e k a s s e n r e p a ­ r e e r d e e n woonde in e e n tame­ lijk primitief hutje. Als het regen­ de, lekte het d a k e n loste d e lemen vloer op. Eigenlijk h a d ik n o g n a a r Israël e n Afrika gewild. Maar op Kreta k w a m e n er vrienden uit Verona langs e n toen kreeg ik toch wel e e n beetje heimwee. Bovendien h a d rond die tijd e e n beetje e e n idee wat ik bij terugkeer in Ne­ derland wilde g a a n doen. Ik h e b me in Amsterdam geves­ tigd. Dat w a s ik al langer v a n plan. Eigenlijk wilde ik e e n b a a n voor halve d a g e n zoeken en voor d e rest veel tijd over­ houden voor cursussen e n vrienden. Een j a a r geleden dacht ik nog: ik moet iets doen. Dat kon e e n studie zijn of e e n s t a g e of e e n b a a n . Nu wil ik dingen d o e n die mij liggen. Dat hoeft niet langer zo eenduidig te zijn als e e n studie. Ik b e n niet langer b a n g voor onduidelijk­ heid. O p dit moment leef ik v a n e e n uitkering. Eigenlijk wilde ik dat

Shell ziet ook de afgestudeerden van de eerste fase graag komen

De problemen van morgen worden uw werkgebied Medio oktober werd door d e stu­ dentenorganisatie ISO een symposium gehouden over d e v r a a g : Kan d e universiteit men­ sen zó opleiden dat zij e e n goe­ d e kans m a k e n op d e arbeids­ markt? Ir. P. V. v a n Schaik v a n SHELL d e e d d a a r uit d e doeken w a t een groot bedrijf v a n jonge academici verwacht. SheU k a n d e academici nog steeds goed gebruiken. Dat valt althans op te m a k e n uit het g l a d d e praatje v a n d e heer Van Schaik. T ermen als 'Achter d e horizon...' 'U houdt zich bezig met d e problemen v a n morgen' e n 'Zo bouwen a a n e e n nieuwe wereld' w e r d e n niet geschuwd. Het toespraakje, dat leek op een reclametekst w a s met e e n we­ tenschappelijk sausje overgo­ ten. Van Schaik toonde d e a a n ­

wezigen met behulp v a n e e n overhead projector grafieken e n lijsten. De laatste bevatten overigens veelal synoniemen inplaats v a n e e n verzameling diverse eigenschappen of fei­ ten. Als er é é n ding duidelijk werd uit deze explicatie, d a n w a s het wel dat é é n beeld v a n d e ge­ middelde academicus die men bij e e n multinational g r a a g ziet komen, niet te geven valt. Wie d e lezing v a n zijn propagandis­ tische fratsen ontdeed, kon nog iets meer informatie oppakken. ,, Aanvankelijk zult u vooral bin­ n e n uw eigen vakgebied bezig zijn als u bij SheU of e e n a n d e r groot bedrijf komt werken", meldde Van Schaik. ,,Na ver­ loop v a n tijd zuUen a n d e r e on­ derdelen v a n uw fimctie, zoals leidinggeven meer op d e voor­

grond treden en ziüt u relatief minder tijd besteden a a n het v a k dat u op d e universiteit ge­ leerd hebt." De studiekennis is het begin, volgens Van Schaik moet m e n echter niet aUeen om zien n a a r die e n e vacature, m a a r n a a r e e n carrière e n die duurt langer d a n die e n e b a a n . ,,U zult wer­ ken tot, p a k weg, het j a a r 2020. Dat zal e e n a n d e r e wereld zijn", hield d e ingenieur zijn publiek voor. Volgens Van Schaik heeft het bedrijfsleven d a a r o m niet op d e eerste plaats zeer gespeciali­ seerd opgeleide mensen nodig, m a a r vooral academici die e e n b r e d e basis hebben, zowel in h u n vak als w a a r het a l g e m e n e kennis betreft. Dit laatste heeft m e n nodig om met a n d e r e n bin­ n e n e n buiten ?ijn bedrijf om te

niet, m a a r er zat weinig a n d e r s op. Ik kon gewoon g e e n leuke b a a n vinden. Iedereen h a d m e daarvoor gewaarschuwd, m a a r ik dacht: ze zeiden ook dat ik biimen d e kortst mogelijke tijd weer terug zou zijn uit het bui­ tenland e n dat ik d d a r nooit werk zou vinden. Ik vond het wel. V^aarom zou het in Amster­ d a m d a n niet lukken? In september g a ik e e n cursus volgen op d e streekschool. Je kunt d a n klusjesman worden. Ik g a tweeëneenhalve d a g naar school e n behoudt mijn uitke­ ring. Een studie die al mijn a a n ­ dacht e n energie zou opeisen wü ik niet meer. Naast d e oplei­ ding die ik nu g a doen, blijf ik a n d e r e bezigheden houden. Over twee j a a r wü ik weer op reis g a a n . D a n g a ik n a a r La­ tijns Amerika. T oen ik plannen m a a k t e om deze cursus te g a a n doen, h e b ik dat mezelf in het vooruitzicht gesteld. O p reis doe je veel ervaring op. Of ik d a a r n a wéér e e n nieuwe reis zal ondernemen? Ik weet het niet. O p e e n g e g e v e n mo­ ment zal je toch wel ergens vast g a a n wonen. Nu h e b ik nog wei­ nig verplichtingen, m a a r als je op e e n g e g e v e n moment d e ver­ antwoordelijkheid voor a n d e r e m e n s e n krijgt, d a n zul je toch niet zomaar weer je koffers pak­ ken. Ik wü ook niet iemand wor­ d e n die rusteloos is, die n e r g e n s meer thuishoort. Dat reizen k a n ook gevaarlijk zijn. Ik b e n nu bewust bezig mijn per­ soonlijke interessen te verdie­ p e n e n zoveel mogelijk ervarin­ g e n op te doen. Ik b e n er v a n overtuigd dat Us nog e e n s ,,car­ rière" zal maken. AUen wü ik mij nu nog niet v a s ü e g g e n op é é n of ander. Liever werk ik gewoon door a a n mijn interessen e n laat Ü£ het a a n k o m e n op onverwach­ te k a n s e n d a n dat ik me nu al voor honderd procent v a s ü e g op iets dat mij niet voor honderd procent Ligt.

kunnen g a a n e n om ontwikke­ lingen op e e n breed scala v a n v e r w a n t e vakgebieden te kun­ n e n volgen. Met verontrusting sprak Van Schaik over d e geringe talen­ kennis v a n veel jonge academi­ ci. In d e afnemende belangstel­ ling v a n het studium generale z a g hij e e n verminderde be­ langstelling v a n d e studenten voor d e wereld om h e n heen. Hij w^aarschuwde tegen deze vere­ niging. Over d e tweefasenstructuur m a a k t e d e SheU­man zich min­ der zorgen. De nieuwe student kan, voor zover men dat nu k a n overzien, goed m e e komen. Het is hoogstens e e n probleem dat hij nog wat jong is, vertelde Van Schaik. Wie even nadenkt weet d a t er nog slechts enkele tiental­ len afgestudeerden zijn en die komen voor het grootste deel v a n experimentele opleidingen. Zou het vlugge geruststeUend oordeel v a n het bedrijfsleven over d e tweefasenstructuur soms iets te m a k e n h e b b e n met d e verminderde kosten? Of is d a t e e n verkeerde ontcijfering v a n Van Schaiks retoriek?

CKarin yaiy.Msjop)

­ ­.

.

­

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen