Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 149

25 OKTOBER 1985

„Je moet dingen als e e n jaren­ l a n g e studie wel echt wülen. Anders lukt het niet zegt drs. R. A. Klaas Witteveen, 38 j a a r oud e n sinds medio dit j a a r hoofd v a n d e Interne Accountants­ dienst v a n d e VU. Als je op een g o e d moment m a a r weet wat je a a n capaciteiten in huis hebt e n ook nog over e e n flink doorzet­ tingsvermogen beschikt, k a n je in d e maatschappij wel terecht komen op een plek die je vol­ doening kan geven. Hij k a n het weten. Door romantiserende schoolvriendjes uit het circuit v a n d e binnenvaart w a r m ge­ m a a k t voor d e zeevaart tekende hij n a zijn Mulo­B voor zes j a a r bij d e marine. Dat w a s e e n ver­ gissing, merkte hij al snel. Toen b e g o n d e ,,moeilijke weg". Klaas Witteveen ging a a n d e studie e n werd tenslotte regis­ teraccountant. Klaas Witteveen voelt zich lek­ k e n Hij heeft wat bereikt e n zijn job lijkt hem goed te liggen. En bij e e n interne accountants­ dienst is het aantrekkelijker werken d a n bij e e n externe, pri­ v a t e onderneming met klanten her en der. Drie j a a r zat hij op zo'n accountantskantoor, m a a r d a t beviel h e m minder goed. ,,Het werk vond ik te oppervlak­ kig. N iet dat het gelet op het doel, d e controle v a n d e jaarre­ keningen, op zichzelf onvol­ d o e n d e was, dat zeker niet, m a a r omdat d e intensievere re­ latie met d e klant ontbrak. Die is hier op d e VU wel aanwezig. De interne accountant is veel meer bij het bedrijf betrokken, weet er m e e r v a n af. Die grotere diep­ g a n g in d e materie, dat vind ik veel prettiger. Zo k w a m ik in mei 1977 bij d e VU. Overigens ge­ v e n we, behalve dat w e d e jaar­ rekening controleren, ook a d ­ viezen op het gebied v a n d e administratieve organisatie". N a e e n half j a a r bij d e nationale zeemacht h a d hij het wel beke­ ken. Met het beroep v a n radio­ telegrafist, waarvoor hij d a a r in opleiding was, wilde hij zijn le­ v e n niet vullen. „Maar d e proef­ tijd v a n drie m a a n d e n w a s voorbij e n zeeziekte simuleren w a s d e methode niet, omdat dat niet hielp om er onderuit te ko­

Afscheid De VU is e e n bijzondere univer­ siteit e n ik w a s niet bijzonder e n toch wilde ik d a a r zo crraag wer­ ken e n hoe moest dat nu? Het w a s 1967: ,,Kunt u d e grondslag onder­ schrijven?" ,,Dat weet ik niet professor want ik begrijp hem niet." ,,Het punt w a a r het om draait is d e opstanding. Gelooft u in d e opstanding?" „U bedoelt of het echt gebeurd is? Helemaal dood, zoals wij al­ l e m a a l straks en d a a r n a weer h e l e m a a l levend, zoals nie­ m a n d v a n ons? Is dat belangrijk professor?" Tot onze spijt moeten wij U be­ richten . . . G e e n nood. Gewoon wachten tot er een a n d e r e voorzitter komt. Meer abstracte voorzitter zeg m a a r . ,,Opstanding? N ee, dat behoeft u natuurlijk niet materieel te zien mevrouw. Het lijkt mij erg onwaarschijnlijk zelfs, opstan­ ding." Ik hield al meteen v a n d e VU. W a a r men met e e n zo grote di­ versiteit a a n opvattingen in vre­ d e onder é é n d a k kon leven, d a a r moest het prettig werken

D e o m w e g v a n drs. Klaas Witteveen R.A.

Van telegrafist tot registeraccountant men. Je h a d ook nog d e moge­ lijkheid om je op S­5, zeer zwak­ k e psychische stabüiteit, te laten afkeuren, m a a r dat h e b ik m a a r niet geprobeerd. Ik vond het mi­ litaire a p p a r a a t ook e e n keurs­ lijf, w a a r i n ik me niet h a p p y voelde. Ik wUde weg, m a a r dat kon niet. Ik zat op e e n mijnenve­ ger. Dat v a r e n op zee w a s min­ der leuk d a n ik me h a d voorge­ steld." Gestimuleerd door e e n stevige onvrede, besloot hij toen e e n poging te w a g e n om via e e n schriftelijke cursus bij d e Leidse Onderwijsinstellingen het HBS­ diploma te bemachtigen. ,,lk b e n d a a r in het eerste j a a r bij d e marine al m e e begonnen, zo g o e d e n zo k w a a d als dat g a a n kon. Toen ik bij d e vloot k w a m n a de telegrafistenopleiding bleken d e studiemogelijkheden gering, m a a r ik ontdekte ik dat je n a a r d e wal terugkon als je in opleiding ging voor vliegtuigte­ legrafist of beter telegrafist met het brevet onderzeebootbestrij­

ding. D a a r b e n ik ingerold e n zo h a d ik meer studiemogelijkhe­ den." Marineman­tegen­wil­en­ d a n k Witteveen h a d het toen al­ leen m a a r iets minder moeilijk. Soms moest hij een tijdlang ge­ r e g e n d 's nachts d e lucht in e n omdat hij zijn studieschema' voor d e HBS wilde h a n d h a v e n , sliep hij d a n om d e a n d e r e nacht.

Kantje­boord ,,Ik h a d e e n g o e d e discipline e n k r e e g het in vier j a a r voor el­ k a a r . Het s t a a t s e x a m e n w a s trouwens e e n gokje, want ik w a s er niet klaar voor. Eigenlijk h a d ik nog e e n half j a a r voorbe­ reiding nodig, dacht ik, m a a r d a n zou ik d a a r n a weer e e n hele tijd moeten wachten voor d e volgende staatsexamens plaatsvonden, 't W a s kantje­ boord. Ik h a d e e n mondelinge herkansing voor m a a r é é n vak." Hij h a d d e s m a a k te pakken ge­ kregen e n dacht n a over e e n

Foto AVC/VU

zijn. Ep dat bleek w a a r . Het on­ heil k w a m grotendeels v a n bui­ ten. Ik zal het u ditmaal b e s p a ­ ren m a a r ik h e b zeer geleden. Ik b e n d a a r meer rechts door ge­ worden d a n goed is voor e e n m e n s . Des te begrijpelijker om o p dit moment op te s t a p p e n of d e s te begrijpelijker dat m e n mij kwijt wilde? Hoe het ook zij, d e eerste ont­

Marijke Höweler dekking welke m e n n a vertrek doet is dat niemand gelooft dat het vrijwillig zou zijn. Vervolgens dient m e n zich niet a l te zeer op d e eigen hobbies te verheugen. Deze blijken zo leuk te zijn geweest omdat men er g e e n tijd voor h a d . Andere w e d e r w a a r d i g h e d e n : ­ Het is e e n feest te ontdekken dat het op diverse buitenuni­ versitaire plaatsen tot d e goe­ d e zeden behoort dat men in principe eUcaars werk respec­ teert e n zich d a a r ook positief over uitlaat als dat zo uit komt. ­ Het is bevrijdend om actie te mogen ondernemen zonder eerst zeven commissies ge­ consulteerd te hebben. ­ Het is zeer moeilijk om op tijd n a a r b e d te g a a n .

­ Het is e e n vreugde om niet bij voortduring d e k a n s te lopen bestolen te worden en vervol­ gens een uitbrander te krij­ gen. Hels werd ik door d e z.g. proefbestellingen: ,,Ziet u wel, zó makkelijk neemt m e n nu iets uit uw kamer weg, hier is uw tas." ­ Een vreemd effect is ook dat m e n door gebrek a a n inside informatie in d e verleiding komt d e kranten te geloven. ­ Het feit dat m e n opeens zijn eigen secretaresse is, m a a k t dat m e n er zich eens te meer v a n bewust wordt dat het e e n o n d e r g e w a a r d e e r d e functie is. ­ Het is e e n zorg om niet zo bruin te worden dat het a a n ­ stootgevend is voor al die ver­ moeide werkende mensen. ­ Idem voor fit. ­ Het is verbazend moeilijk om niet overal te lang over te g a a n doen. Koffertje pakken. Half uur? N iks hoor: ochtend. ­ Het blijkt dat men in winkels e n m u s e a door d e weeks evenzeer onder d e voet gelo­ p e n wordt als in d e week­ ends. ­ Het „thank God it's Friday" effect is verdwenen, evenals vakantie. ­ Het weer e n d e seizoenen vormen e e n ­ belangrijk

Jan van der Veen beroepsgerichte vervolgoplei­ ding. Arts worden leek hem wel wat, m a a r in d e kranten h a d hij gelezen over e e n minder floris­ s a n t e arbeidsmarkt e n d e realist Witteveen stapte v a n dat idee af. Hoe hij erbij k w a m om voor d a t beroep te kiezen? ,,lk h a d als 'vakantiebroeder' in e e n psychiatrisch ziekenhuis ge­ werkt e n geholpen bij d e verple­ ging. Dat trok me a a n e n in het ziekenhuis zei m e n d a t ik er feel­ ing voor had." Tenslotte opteerde hij voor d e n a a r zijn zeggen zekerder stu­ die economie. Daarvoor ging hij als beursstudent n a a r d e Eras­ musuniversiteit in Rotterdam. ,,Dat w a s omdat je d a a r e e n ziekenhuisvariant in het pakket h a d zitten. Maar vrienden e n kennissen leerden mij d e a a r ­ digheid v a n het vak accountan­ cy k e n n e n e n dat b e n ik nader­ h a n d g a a n doen." Witteveen h a d k a n s gezien in het laatste j a a r v a n zijn marinecontract al vast zijn economiepropedeuse te h a l e n e n dat geeft hem nog steeds e e n fijn gevoel. N iet zon­ der enige trots zegt hij: „Er w a ­ ren m a s s a ' s die er twee j a a r over deden, m a a r het lukte m e in die korte tijd, hoewel het niet zonder h a n g e n of wurgen ging, zeker w a t betreft d e werkcolle­ ges." Als hij terugkijkt wenst hij nie­ m a n d d e moeüijke w e g toe die hij ging. M a a r loopbaanplan­ ning, ach, dat kun je misschien wel voor e e n korte periode doen, voor je hele beroepsleven zal zo'n planning heel v a a k niet overeenstemmen met d e latere

werkelijkheid, meent hij. „Wat het uiteindelijk wordt, dat hangt v a n zóveel factoren af. Er zijn zoveel onzekerheden. Bijvoor­ beeld d e arbeidsmarkt. Of d e voldoening die je in je werk kunt vinden. V a n d a a g d e d a g is het verschrikkelijk dat m e n s e n n a e e n beroepsopleiding werkloos worden. Als je nog ergens m e e moet beginnen, vind ik het ver­ standig e e n opleiding te kiezen w a a r je wel iets voor voelt ­ je moet daarbij flexibel zijn ­ en w a a r je later je brood m e e kunt verdienen." Als w e het over 'carrière maken' hebben, zegt d e heer Witteveen het op zichzelf g e e n slechte zaak te vinden als mensen d a a r o p uit zijn. „ M a a r het ge­ v a a r is dat ze zich laten inkap­ selen door hun werk. Een voc­­ beeld. De vermoten, d e grote m a n n e n v a n d e externe a c ­ countantskantoren, werken h a r d en verdienen veel. Wij h e b b e n als a m b t e n a a r d a n niet zo'n dik belegde boterham al"; zij, m a a r ik h e b tenminste nog e e n gezinsleven. Het Ameri­ k a a n s e idee v a n op Thanksg;­ ving Day ben ik thuis e n voor d e rest zie je me niet, dat zou mijn stijl niet zijn. Hoewel, ik vind wel dat, als je ergens voor werkt, er best wat tegenover m a g staan." Naast zijn werk e n het gezin ­ vier kinderen­ besteedt hij zijn vrije tijd a a n een basisschool, w a a r hij in het bestuur zit, e n als kerkvoogd v a n d e hervormde gemeente. Hij beschouwt die twee bezigheden als sociale hobbies. ,,Daarmee is mijn vrije tijd behoorlijk goed gevuld. Vroeger speelde ik orgel, m a a r dat is er geleidelijk bij ingescho­ ten," zegt hij. Zijn kinderen wü hij helpen d e o m w e g die hij zelf m a a k t e te b e s p a r e n . Zijn oudste, e e n zoon, op d e middelbare school nu, is misschien e e n aardje n a a r zijn vaartje. ,,Ik denk dat het een pure administratieveüing is. Het zou me niets verbazen als die tenslotte ook voor d e accoun­ tancy kiest. Ik denk dat je het m a a r zelden tegen komt dat je zoiets al zo g o e d k u n t zien." A a n zijn gezicht zie ik dat registerac­ countant Witteveen dat niet on­ prettig zou vinden.

op hondenjacht te g a a n . Kortom, het is een avontuur om met jezelf alleen te mogen zijn. Zo komt men er eindelijk achter welk deel v a n het eventuele ongenoegen men het zijne m a g noemen. Tot zover. Voorts groet ik u aUen hartelijk en als ik u één ding toe zou mogen wensen, is het wel d a t u e e n deel v a n d e vele ta­ lenten en voorrechten weDce u hebt, zult mogen gebruiken om het elkaar iets meer n a a r d e zin te maken. Het is tenslotte uw leven dat voorbij gaat. Er volgt redelijkerwijs g e e n opstanding. D a a r w a r e n w e het over eens.B '' ,) Foto AVC/VU

nieuwsitem. Het feit dat men g e e n finan­ ciële garantie heeft, houdt jong en tierig, zo hoort het ook. Er zijn nog nooit zoveel ge­ leerde, interessante mensen vrij v a n werk geweest als nu, men behoeft zich g e e n mo­ ment te vervelen. Het is on­ voorstelbaar deze gesociali­ seerde aristocratie. Ik wacht op het moment dat wij er vroeg in d e morgen op uittrek­ ken om onder hoorngeschal

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen