Ad Valvas 1985 - 1986 - pagina 72

13 SEPTEMBER 1985 m^ M. Nijens (PKV) neemt afscheid v a n d e r a a d met e e n tamelijk cryptisch verhaal over d e trein­ reis v a n Ruud en Gijs. De PKV­ f ractie zit glunderend te luiste­ ren n a a r zoveel en zo mooi ver­ pakte kritiek. De gezichten v a n d e VUSO­ en JOVD­Amster­ dam­VU­raadsleden s t a a n cy­ nisch. Zij houden kennelijk niet v a n zoveel abstractie, gooien liever direct met modder n a a r elkaar. R. Brakel (JOVD­Amsterdam­ VU) begint e n houdt e e n be­ toog, dat wel jong, dynamisch e n brutaal zal moeten zijn. Hel­ der zet hij d e overeenkomsten e n verschillen tussen d e studen­ tenfracties uiteen: ,,De raadsle­ d e n v a n d e JOVD­Amsterdam­ VU e n d e VUSO zien er onge­ veer gelijk uit. Jasje, dasje, si­ garen, m a a r onder d e jasjes v a n d e VUSO schuilen d e echte keurige, nette heren, terwijl on­ der d e dasjes v a n d e JOVD­ Amsterdam­VU eigenlijk g e ­ woon tuig v a n d e richel zit. En d a t is d a n ook meteen d e reden w a a r o m d e JOVD­Amsterdam­ VU altijd veel beter k a n op­ schieten met d e PKV d a n met d e VUSO." Behalve d e VUSO e n d e PKV zijn vooral d e voorzitters v a n d e UR e n het college v a n bestuur (CvB), d e heren Vlijm en Brink­ m a n , mikpunt v a n Brakels kri­ tiek. Vlijm is volgens het schei­ d e n d e raadslid ,,in staat om binnen vijf minuten e e n simpele z a a k om te vormen tot e e n vol­ strekt onbegrijpelijke", terwijl Brinkman,,rookgordijnen" zou optrekken, zodat je ,,op het e n e moment e e n mening hebt en die h e b je het volgende mo­ ment nog wel, m a a r d a n is het je niet meer geheel duidelijk w a a r o v e r je die mening ook al weer had." Zo g a a t dat bij d e JOVD­Am­ sterdam­VU, m a a r Brakel wil niet d e beroerdste zijn, biedt Vlijm e e n fles wijn a a n e n be­ dankt iedereen voor d e ,,en­

De laatste b e t o g e n . . . Om drie uur scholen de leden van de universiteitsraad samen in het au­ ditorium. In hun keurige kleding drommen ze rond de koffiewagen. Ze hebben elkaar veel te vertellen, zo na de vakantie, en het bekende ge­ roezemoes zwelt a a n in de ruimte. Iemand laat een kopje koffie vallen. Geboen over kleding en excuses volgen. „Het spijt me ontzettend. Moet je nog ergens naar toe vanavond?" Gelukkig wordt niemand boos en het gerumoer duurt voort. 5, Om tien over drie opent UR­voorzitter Vlijm de vergadering, die voor het 5 grootste gedeelte gewijd zal zijn a a n het af­ en aantreden van oude en i, nieuwe raadsleden. Gretig maken de aftredende leden gebruik van de gelegenheid het woord te voeren.

' 1

\ '(

[

3W

1 1

'

i'^f ­

*

^

*~^'*""

Maar w e zullen dit stand punt enigszins wijzigen. De DAK­ fractie zal het college van d eca­ nen voortaan accepteren als een gegevenheid ."

i

1

;

^

<

(

r.j w^

m-'—

M

\ •

^^______

Ml thousiaste tegenwerking" die hij het hele j a a r heeft m o g e n ondervinden. Na d e voorstelling v a n d e libe­ ralen m a g P. Quak (VUSO) het woord voeren. Hij zegt een,,bij­ zonder bijzonder jaar" achter d e rug te hebben, waarin hij veel geleerd heeft. ,,I n het be­

d e r a a d niet gezorgd. Anders onze coUega: JOVD . . . Amster­ d a m . . . VU enzo. Maar dat b e n ik in g e d a c h t e n a l het 'Boer Koekoek­effekt' g a a n noemen." De volgende spreker, E. Boeker (DAK) doet het wat rustiger a a n d a n zijn voorgangers v a n 3tu­ dentenzijde e n blijft met zijn be­ toogtrant in d e p a s met d e ver­ tegenwoordigers, v a n d e Onaf­ hankelijke TAS e n d e groep Verenigingsleden. Boeker neemt afscheid v a n d e r a a d om zitting te n e m e n in het college v a n d e c a n e n . ,,Dat is enigszins e e n bittere pil voor iemand uit d e DAK­fractie," zegt hij, ,,want d e DAK­fractie heeft altijd in haar programma opgenomen dat het college van d ecanen moest worden afgeschaft, in ie­ der geval in zijn huidige vorm.

Reina Pasma gin dorst ik in deze r a a d a m p e r mijn mond o p e n te d o e n uit angst iets doms of onsamen­ h a n g e n d s te zeggen. Nu doe ik dat nog wel, m a a r ik b e n er ten­

minste niet b a n g meer voor. Dat is toch enige vooruitgang, nietwaar?!" Trots meldt hij in het afgelopen j a a r zeUs e e n p a a r „vijandjes" te h e b b e n ge­ maakt. Dat getuigt v a n karak­ ter, heeft hij horen zeggen. Q u a k blijft realist in zijn woor­ den: „Voor veel ophef h e b ik in

Na deze toch enigszins opzien­ barende mededeling neemt W. J. v.d. Steen (Onafhankelijk We­ tenschappelijk Personeel) d e gelegenheid te baat om de me­ dewerksters van het secretari­ aat e e n presentje a a n te bied en voor het vele werk dat ze heb­ ben verzet. Werk, dat voor e e n groot gedeelte bestaat uit het produceren v a n e e n giganti­ sche papiermassa, waarvan volgens e e n schatting van het lid van het college v a n bestuur De Jager helaas slechts 10 a 20% ter zake d oend e is. De raadsvoorzitter Vlijm, d ie vaker met het afscheid sbijltje heeft gehakt, heeft e e n mooi ci­ taat als afsluiting gevond en. Het gebod van rabbi Mord e­ chai v a n Lechiwitz: „U zult God niet voor gek zetten e n u zult u zelf niet voor gek zetten e n u zult d e m e n s e n niet voor gek zetten."

'Zo'n kaftje maakt het dan ineens een boek' Jos Oliv ier studeerde vijf j a a r geleden nog theologie a a n d e Vrije Universiteit. De studie ver­ liep echter in een steeds trager tempo en het werd nodig er wat geld bij te verdienen. Voor Oli­ vier w a s het mogelijk om als werkstudent in d e VU­boekhan­ del te komen. „Het werk w a s leuk. I k ben er blijven hangen," zegt hij nu. Anderhalf jaar geleden zakte hij een verdieping e n ging wer­ k e n bij d e VU­uitgeverij die on­ der d e boekhandel gevestigd is. ,,De uitgeverij b e s t a a t zo'n j a a r of vijf," vertelt Jos Olivier. ,,Het is heel eenvoudig begonnen. Frans Grijzenhout gaf zo af e n toe een proefschrift uit. Op e e n g e g e v e n moment merkte hij echter dat er een gat in d e markt zat. De gerenommeerde uitge­ verijen zitten niet meer zo te springen om proefschriften uit te geven. De VU is een groot be­ drijf, w a a r heel wat weten­ schappelijk werk wordt ge­ d a a n . Dat wU je toch niet zo­ m a a r in een bureaula laten ver­ dwijnen." Nu worden er zo'n veertig titels per jaar uitgegeven. Dat is n a ­ tuurlijk g e e n klus meer voor é é n m a n alleen. I k zag dat hij in het werk verzoop. Toen b e n ik g a a n v r a g e n of ik mee mocht helpen. D a a r is over g e p r a a t e n uitein­ delijk w a s het goed. Frans doet het technisch deel e n ik doe d e verkoopbevordering. Daar zijn w e allebei d e hele week m e e bezig. D a a r n a a s t zijn er nog al­ l e m a a l mensen om h e e n die

13

Karin van Lierop v a n alles d o e n a a n d e uitgeve­ rij­". Met enige trots vertelt hij dat juist d e eerste Engelstalige ca­ talogus v a n d e VU­uitgeverij g e r e e d is gekomen. ,,We zitten echt in d e lift. Sinds twee j a a r h e b b e n w e een vertegenwoor­ diger rondlopen. Onze boeken zijn te bestellen bij het Centraal Boekhuis. Onze spullen zijn dus in het hele l a n d voor iedereen gemakkelijk te koop. Dat lijkt m e voor onze auteurs ook e e n a a r ­ dig gevoel." ,,Nu g a a n w e ons dus ook op het buitenland richten. We zijn nu aangesloten bij e e n distributie­ centrum in België. Die Engelsta­ lige catalogus is g e e n overbodi­ g e luxe. Ongeveer e e n kwart v a n d e uitgaven is in het Engels. Een a a n t a l d a a r v a n zullen ze­ ker ook in het buitenland afzet ' vinden." Jos Olivier w a s niet bij voorbaat v a n plan om uitgever te worden. Hij heeft er d a n ook nauwelijks e e n opleiding voor genoten. ,,Het is een kwestie v a n vallen e n opstaan," vindt hij. „Je moet gewoon over iemands schouder meekijken e n je moet niet b a n g zijn om iets te vragen. Op die manier leer je het vak. Wij zijn e e n soort intermediairs. Een drukker heeft liever te m a ­ ken met iemand die verstand heeft v a n boeken. Dat h e b b e n wij. Een auteur beschikt meestal

niet over die kennis. Die bieden wij dus a a n . Het contact met auteurs verloopt meestal erg goed, vertelt hij. ,,Wij g e v e n veel proefschriften uit e n voor d e meeste mensen is dat het eerste boek dat v a n h e n verschijnt. Het is v a a k e e n beet­ je of ze e e n kind krijgen. Sommi­ g e mensen komen bij voorbeeld d e eerste opzet bespreken e n b r e n g e n d a n hun vrouw mee. Maar er zijn grote onderlinge verschülen. Er zijn er die zo'n beetje iedere d a g beUen en er zijn m e n s e n die b r e n g e n h u n p a k papier e n die bellen zes we­ ken later of het klaar is. D a n

Foto AVC/VU

komen ze het h a l e n e n g e v e n g e e n kik. Uit niets blijkt enige emotie. Ze lopen er zo m e e weg." ,,Het grootste plezier h e b je n a ­ tuurlijk als e e n boek goed loopt. We h e b b e n e e n boek over Win­ terswijk uitgegeven. D a a r v a n h e b b e n w e het laatste exem­ plaar v a n d e eerste oplage uit­ gereikt a a n d e burgemeester v a n Winterswijk. Die oplage vloog d e deur uit. Soms g a a n mensen ook alleen o p d e titel af. We h a d d e n e e n boek. Conflictoplossing bij echt­ paren. Dat w a s e e n erg theore­ tisch werk, m a a r er belden alle­ m a a l mensen die zelf proble­ men h a d d e n en die d a c h t e n dat ze a a n d e h a n d v a n het boekje er wel uit konden komen. Dat ging dus niet. Wat ik d a a r m e e zeggen wU is dat d e buitenkant v a n e e n boek er e e n hoop toe doet. Je doet om iets e e n mooie kaft e n het veran­ dert v a n e e n syllabus in e e n boek. Flapteksten, titel, alle­ m a a l vreselijk belangrijk, w a n t m e n s e n die iets in d e boekhan­ del zien liggen kijken n a a r d e buitenkant e n beslissen d a n of dat iets voor h e n is of niet. Wij willen daarbij natuurlijk d e prijs redelijk houden. Het heeft g e e n zin om v a n e e n collegedic­ taat v a n 7 gulden 50 e e n boek­ werk v a n 56 gulden te maken. Maar w e proberen wel d e dis­ sertaties uit d e grauwe, grijze sfeer v a n wetenschappelijke boeken te halen. We d o e n e e n

tekening of foto o p d e kaft e n zo. D a n wordt het allemaal e e n stuk aantrekkelijker. Ons voordeel is dat w e e e n be­ drijf in zijn kinderjaren zijn dat gevestigd is in e e n bedrijf dat al heel wat jaren m e e g a a t . Daar­ door kunnen w e binnen het ge­ bouw v a n allerlei faculteiten ge­ bruik maken. Neem d e tekstver­ werkers, die b e s p a r e n heel wat geld, terwijl ze tegelijkertijd je d e gelegenheid geven om een mooi stukje tekst af te leveren. Als ik, vanuit mijn ervaring mensen e e n tip zou moeten ge­ ven d a n zou die luiden: Wan­ neer je er over denkt e e n manu­ script a a n te bieden, g a d a n op tijd praten met je uitgever. Die k a n je allerlei dingen vertellen over d e wijze w a a r o p het het beste k a n worden uitgetypt." ,,Er komen hier n o g steeds veel m e n s e n met e e n p a k papier on­ der h u n a r m het kantoor binnen e n die vertellen d a n dat zij over acht w e k e n g a a n promoveren. D a n wordt d e tijdslimiet wel heel kort. Ze vergeten namelijk dat het boek vier weken voor d e promotie bij d e pedel moet lig­ gen. Ze kunnen d a n wel zeggen dat wij het toch in drie weken kunnen drukken, m a a r dat is wel erg krap. Als er d a n een foutje wordt g e m a a k t d a n zitten tijdens d e promotie al je ooms e n tantes met e e n boek dat uit zijn b a n d valt bij voorbeeld. Dat is vervelend voor d e promoven­ dus. Het is ook heel vervelend voor ons."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen