Ad Valvas 1986 - 1987 - pagina 456

"Toen ik acht j a a r oud w a s vluchtte mijn v a d e r n a a r het buitenland. Hij heeft altijd ge­ w^eigerd partijlid te worden e n d a t werd h e m niet in d a n k af­ genomen. Als hoogleraar n a ­ tuurkunde v a n d e universiteit v a n Boekarest werd hij wel va­ ker uitgezonden voor interna­ tionale congressen. D a a r n a be­ sloot mijn moeder tijdens e e n tournee in het buitenland ook m a a r te blijven, terwijl ik met mijn broertje e n grootouders achterbleef. De procedure om ons ook ' n a a r buiten' te krijgen heeft tweeëneenhalf j a a r ge­ duurd. Mijn ouders zijn n a een periode in Zweden te h e b b e n g e w o o n d n a a r Nederland ver­ huisd, w a a r w e met elkaar her­ enigd werden. Alleen mijn o m a woont nu n o g in Roemenië, m a a r zij komt elk j a a r bij ons overwinteren. Voedsel e n ener­ giebronnen zijn zeer s c h a a r s e n d a t betekent vooral voor oude m e n s e n e e n onleefbare toe­ stand, In principe m a g ieder­ e e n voor e e n vakantie om d e twee j a a r ' n a a r buiten'. Maar het komt er in d e praktijk op n e e r d a t bijvoorbeeld studenten d a t wel kunnen vergeten. Ze zijn natuurlijk d o o d s b a n g dat je blijft. Ik geloof dat bijna alle jongeren wel w e g willen, m a a r het is zo'n bureaucratische rompslomp voordat alles gere­ geld is. Ik weet niet hoeveel m e n s e n het daadwerkelijk pro­ beren."

Roemeense studente informatica lova Silva Gravila: 'Nog steeds vooroordeel dat meisjes niet goed zijn in bètavakken'

'Het is echt verslavend, die machine' Op haar tiende emigreerde ze vanuit Roemenië naar Nederland. Als dochter van een bekend concertpianiste werd ze geacht in haar moeders voetsporen te treden. Zij koos echter een andere weg en verliet haar luxe en besloten mu­ ziekleventje om zich met veel enthousiasme^op de studie informatica te storten. loa Silva Gavrila is net eenentwintig geworden en bewijst dat zij zich als meis­ je wel degelijk kan handhaven binnen het overwegend door mannen be­ heerste informaticabolwerk op de VU. Dit ondanks opmerkingen van coUega­ studenten als: "Loop je hier nou nog rond, heb je het nog steeds niet opgege­ ven?"

"Roemenië overtreft vrijwel alle Oosteuropese l a n d e n als het g a a t om d e schaarste a a n be­ schikbare noodzakelijke basis­ voorzieningen, ook Polen. Er is vrijwel niets te krijgen e n je staat uren in d e rij om eten te kopen." Drie j a a r geleden stond e r in d e Volkskrant (2 juni 1984) e e n artikeltje over d e strikte b e ­ volkingspolitiek die er in Roe­ menie wordt gevoerd. Vrouwen zouden op hun werk geregeld gynaecologisch worden onder­ zocht om zodoende eventuele z w a n g e r s c h a p p e n te constate­ ren en vervolgens te b e w a k e n . O p abortus s t a a n d e hoogste stiaffen, zowel voor d e vrouw als voor d e arts. Van iedere vrouw wordt verwacht dat ze minstens vier kinderen b a a r t om d e staat v a n voldoende ar­ beidskrachten te voorzien. loa bevestigt d e schrijnende situa­ tie door te wijzen op het grote tekort a a n ziekenhuisbedden om vrouwen te laten bevallen. "Het gekke is dat er v a n C e a u ­ sescu zelfs wordt gezegd dat hij e e n hervormingsgezind m a n is omdat hij onafhankelijk v a n d e Sovjetunie wil opereren. Maar hij heeft gewoon een eigen dic­ tatuur gecreëerd. Tien j a a r ge­ l e d e n lukte het nog wel om uit Roemenië w e g te komen, m a a r tegenwoordig is het veel moei­ lijker. Wat dat betreft h e b b e n w^e geluk g e h a d , denk ik." "Twee j a a r geleden b e n ik nog e e n s teruggegaan. Gelukkig spreek ik n o g geregeld Roe­ m e e n s met mijn ouders. Wat me vooral opviel w a s d e enorme angst onder d e mensen. De te­ lefoon wordt tijdens e e n ge­ sprek buiten d e deur gezet om­ d a t d a a r e e n afluisterapparaat­ je in zou kunnen zitten. En als d e coupédeur in d e trein dicht g a a t vertellen ze elkaar d e nieuwste moppen over d e ver­ schrikkingen v a n het regiem. Buitenlanders moeten in Roe­ menië ook met dollars betalen, om d e staatskas zoveel moge­ lijk te spekken. Het is absoluut verboden om bij vrienden of verre familieleden te overnach­ ten, je bent verplicht e e n duur hotel te zoeken. Ik huurde toen ik d a a r w a s Ulegaal e e n kamer

Q

l o a Silva Gravüa: Draai gevonden. a a n d e kust, e n b e w e e r d e te­ genover d e verhuurster dat ik mijn identiteitskaart kwijt w a s . Ze h a a l d e d e politie er gelidddg niet bij. Maar iedereen merkt toch d a t je g e e n Roemeense m e e r bent. Ik spreek het Roe­ m e e n s wel vloeiend, m a a r met e e n accent, bovendien d r a a g ik m o d e r n e kleren. Maar ze ruiken ze het ook gewoon." "Mijn grootmoeder w a s e e n be­ roemd concertpianiste, evenals mijn moeder e n w a t wordt er v a n jou d a n a n d e r s verwacht? En ik wüde ook wel pianospe­ len, m a a r dat mocht niet. O p mijn zesde kreeg ik e e n viool •waar ik het op mocht proberen. Als violiste zou ik meer toe­ komstkansen h e b b e n volgens mijn ouders. En dat is natuurlijk ook zo, d e v r a a g n a a r pianisten is veel minder groot. Ik b e g o n met d e muziekschool in Roeme­ nië, dat is e e n school w a a r het muziekonderwijs centraal staat m a a r w a a r je ook d e gebruike­ lijke vakken krijgt. Op mijn twaalfde kreeg ik hier in Neder­ l a n d les v a n Davina v a n Wely,

die ook IsabeUe v a n Keulen e n J a a p v a n Zweden begeleidde. Verder h e b ik vier v a n d e zes j a a r conservatorium g e d a a n . Het ging zelfs zo ver dat ik op mijn zestiende met het VWO stopte, voor e e n solistencarrière h e b je namelijk g e e n middelba­ r e school­diploma nodig. Toch besloot ik te stoppen. Maar het w a s wel e e n leuke tijd," ver­ klaart ze e v e n later met enige nostalgie in h a a r stem. "Maar ik geloof dat je op e e n b e p a a l d moment eerlijk tegen jezelf moet zijn e n moet beken­ nen: dit is niet echt wat ik wü. Ik h e b nooit echt violiste willen worden. Eigenlijk wüde ik g a a n studeren, m a a r dat w a s thuis altijd een teer punt. Ik h a d nooit tijd om leuke dingen te doen omdat ik na schooltijd altijd moest oefenen. Buiten spelen w a s er ruet bij. Mijn opa, die al e e n beetje vergeetacïiüg werd, moest er altijd op letten dat mijn broertje e n ik wel l a n g ge­ n o e g speelden. We zetten d a n expres d e klokken vooruit zodat hij dacht dat w e al e e n stuk w a ­ r e n opgeschoten."

Foto Bram de Hollander

AJly Smid "Ik b e n altijd al verzot geweest o p machientjes e n computers e n vond wiskunde op school h e e l leuk. Misschien moet je in die zin i n d e r d a a d e e n beetje g e k zijn om deze studie te g a a n doen. Vooral later in je studie als het moeilijker wordt, moet je je kunnen afsluiten. Als ik goed in mijn studie zit hoef ik niet zo nodig mensen te zien. Het is echt verslavend, die machine. Als je er e e n m a a l m e e bezig bent e n er rust voor hebt, g a je zo uren door. Dan schrijf je e e n programma, typt het in d e com­ puter, e n vervolgens werkt het niet. Maar je wü het werkend krijgen. Hetis v a a k e e n heel geklooi voor je zo'n fout ontdekt. In september vorig j a a r b e n ik hier a a n d e VU begonnen. Toe­ valligerwijs zit mijn broer bij mij in het jaar, hij is gelijk n a d e middelbare school g a a n stude­ ren. Ik b e n m e heel goed be­ wust dat Uc niet e e n v a n d e jongste ben. Er lopen hier jon­ getjes rond v a n zeventien jaar.

die e e n j a a r h e b b e n overgesla­ gen, echte ^A^zz kids. Ik wü dan ook het liefst binnen vier jaar k l a a r zijn. Ik b e n al eenentwin­ tig hoor! Misschien dat ik nog e e n j a a r n a a r het buitenland g a , e n wie weet wü ik ooit nog promoveren." O n d e r d e QS informatica­stu­ d e n t e n v a n dit cursusjaar zijn slechts tien meisjes. loa is daar e e n v a n . "Waar ik niets van be­ grijp is dat het percentage meisjes dat wiskunde studeert h o g e r is. D a n denk ik, waarom g a je g e e n informatica doen, d a t lijkt me wat meer bijde­ h a n d ! M a a r d a n is altijd het antwoord: Nou ja, eng, compu­ ter, b a h . Er studeren bij ons voornamelijk v a n die achttien­ jarige jongens die ontzettend g o e d zijn in wiskunde, en een beetje verlegen. Veel jongens h e b b e n zo'n muur om zich heengebouwd, w a a r je moeilijk doorheen breekt. In het begin h a d ik d a a r wel moeite mee en h a d ik ook weinig contact met medestudenten. Nu h e b ik m'n d r a a i wel gevonden." Volgens d e voorzitster van de Emancipatiecommissie van de VU mevrouw drs. M. Koode­ rings Clemens houdt geen en­ kel meisje het bij informatica uit, zo bleek uit h a a r toespraak tijdens het begin deze maand gevierde lustnmi v a n d e com­ missie, loa k a n het zich wel voorsteUen: "Waar ik me een beetje a a n erger op d e faculteit is d e manier w a a r o p docenten soms tegen meisjes aankijken. Als ik s a m e n met e e n studie­ vriend e e n o p g a v e g a bespre­ k e n met e e n docent richt deze zich vrijwel voUedig tot hem in p l a a t s v a n tot ons beiden. En wanneer ik e e n acht h a a l voor e e n tentamen is d e kans groot d a t er e e n opmerking bij staat die er op neer komt dat de do­ cent dat niet v a n mij h a d ver­ wacht, terwijl dat bij jongens niet gebeurt." "De meeste meisjes uit mijn jaar h e b b e n d e neiging een kringe­ tje te vormen e n zich alleen d a a r b i n n e n te bewegen. Mis­ schien dat zij zich slechts op d e z e manier kunnen handha­ v e n binnen d e studie. Maar ik d e n k dat als je echt vooruit wilt komen je ook met anderen moet o m g a a n . Ook met dege­ n e n die goed zijn in het vak. Ik houd er zelf wel v a n om zo nu e n d a n alleen over computers te praten. Zo van: weet je dit trucje al, of h o e los jij dit op? In­ formatica is bovendien ook nog e e n jonge studie waardoor je veel informatie krijcft van horen zeggen. Je moet dus veel in de terminalruimte rondhangen en g e g e v e n s uitwisselen. Ik denk d a t je als meisje niet zo snel be­ reid bent je hele d a g daarvoor o p te offeren. Er bestaat echter zeker e e n drempel voor meisjes om zich in zo'n bètavak te stor­ ten." loa vindt d e campagne v a n staatssecretaris Ginjaar­ M a a s 'Kies exact' d a n ook een prima initiatief. De campagne die deze m a a n d v a n start is ge­ g a a n moet d e barrières slech­ t e n die er ten onrechte beslaan tussen meisjes e n exacte vak­ ken. Via advertenties in bladen e n op stads­ e n streekbussen hoopt d e staatsecretaris dat m e e r meisjes exacte vakken kiezen. "Het is in ieder geval beter d a n niets," vindt loa. "Meisjes moeten gepusht wor­ den, want het vooroordeel be­ staat nog steeds dat meisjes niet goed in bèta­vakken zou­ d e n zijn. Dat is trouwens een ty­ pisch Nederlands verschijnsel. M a a r die vooroordelen zitten ook in meisjes zeU dat is het r a r e . En voordat dat veran­ dert!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen