Ad Valvas 1987 - 1988 - pagina 91

25 SEPTEMBER 1987 Wie vanaf het station in Gronin­ gen de Hereweg ingaat kruist "na tien minuten de Weg der Ver­ enigde Naties. Links hiervan het Sterrebos. Door dit bos snijden 's morgens om negen uur amb­ tenaren met koffertjes de weg af richting Kempkensbei*g. Aan de rand doemen vier torenflats op. Bij de meest noordelijke van deze flats het gebouwtje van de Directie Studiefinanciering. Mo­ derne laagbouw, waarvan de ingang wordt afgeschermd door een kunstwerk van blauwe driehoeken die als een haag van tanden naar de hemel wij­ zen. Studenten ketenen er hun fietsen aan vast. Het spreekuur is net begonnen. In de hal bevinden zich talloze studenten, nog met slaap in de ogen, met of zonder ouders. De meeste zitten stilletjes op ban­ ken te wachten, nummertjes en formulieren in de hand. In het midden zit een portier in zijn glazen kamertje. Bezoekers moeten zich hier melden. Achter de rug van een ambte­ naar in lange regenjas schiet ik een trap op. Witgele treden (een soort marmer?) leiden naar de eerste en tweede verdieping van 'Studiefinanciering'. Langs de blauwbetegelde garderobe kom ik uit op open galerijen met langs de kanten kamertjes. Op de deuren hangen naamplaat­ jes van de ambtenaren die er­ achter a a n het werk zijn. Soms wel tien op één deur.

PD\PI\^

Medewerkers studiefinanciering werken keihard

'Ik zie er niet uit, maar ik ben wel de chef hier' De Directie Studiefinanciering in Groningen wordt momenteel overspoeld met aanvragen voor interviews. Filmploegen van de Vara en andere ac­ tualiteitenrubrieken staan in de startblokken om naar het Noorden af te reizen, kranten als de Volkskrant staan te springen om een verhaal. Jour­ nalisten worden echter consequent geweigerd, "men komt er niet in". Mi­ nister Deetman heeft zijn ambtenaren een absolute zwijgplicht opgelegd. De voorlichters van het ministerie vormen een niet te nemen barrière. De nieuwsgierigheid naar hoe het er d a a r nou eigenlijk uitziet en hoe de sfeer is groeit echter navenant. Reden voor onze verslaggeefster om ­ alle voorlichters passerend ­ naar Groningen af te reizen en een poging te wa­ gen het bastion a a n de Kempkensberg binnen te dringen. Verslag van een bijna gelukte poging.

Meisjes Veel kantoortjes staan gewoon open en de medewerkers lopen druk in en uit. Ze groeten elkaar vriendelijk (ook mij) en het lijkt wel of ze in goede stemming zijn. Het is vrijdag. De werk­ week zit er bijna op. Meisjes duwen door de gangen karretjes voor zich uit: stapels met duizenden formulieren zijn er op getast. Ze reflecteren in de linoleumvloer. In een kantoor met opschrift 'administratie' zit een meisje diep gebogen over de telefoon. Vinger in één oor. Op de tweede verdieping komt muziek uit het plafond. Achter een stel schotten zit een groepje medewerkers, jonge mensen in vrijetijdskleding, a a n beeld­ schermen te werken. Druk ge­ praat over en weer. De gangen lopen in een vierkant met in het midden glas; het is een over­ zichtelijk, gezellig gebouwtje. Mensen spreken elkaar bij de voornaam aan: het ons­kent­ ons­sfeertje. Wie zich als vreemde hier tus­ sen mengt loopt al snel in de gaten. Zeker als je je, op voor­ oordelen afgaand, zo netjes hebt aangekleed als ik. "Ben jij verdwaald of zo? Kunnen we je helpen?" Een medewerkster in

Aanhoudende drukte bij de balie van de Centrale Directie Studiefinanciering in Groningen. Foto Elmer Spaargaren

versleten spijkerbroek spreekt me aan. Zij Ijlijkt chef van de afdeling te zijn. "Ja, je zou het niet zeggen, want ik zie er niet uit, maar het is wel zo." Als ik zeg wat ik kom doen blijft ze nog steeds aardig. "Hoe ben je ei­­ genlijk langs de portier geko­ men?" Ik informeer naar het werkklimaat. "Ik heb een belofte afgelegd en die wil ik niet bre­ ken, dat is me al eerder bijna overkomen. Ook de sfeer hier valt onder die zwijgplicht. Or­

Jolanda Platschorre/UP ders van de minister. Maar je ziet het wel, redelijk hectisch. Wat voor beeld wij van studen­ ten hebben? Nou, ik kan alleen maar dit zeggen: we werken er keihard voor! Maar dit kan me mijn kop kosten, zonder toe­ stemming van mijn directeur kan ik niets zeggen." Ze stelt voor naar de voorlichter

Wet studiefinanciering verdient geen schoonheidsprijs De Wet op de Studiefinancie­ ring, die sinds oktober 1986 van kracht is, betekent in tal van op­ zichten een aanmerkelijke ver­ betering ten opzichte van eer­ dere regelingen op dit gebied. Maar onmiskenbaar kent de nieuwe wet ook een groot aan­ tal schoonheidsfouten. Van de beoogde eenvoud, doelmatig­ heid en doorzichtigheid is niet veel terecht gekomen. Tot deze conclusie komen mr, Hugo Back x en dr. Danny Backx, medewerkers van van de universiteit van Tilburg. In het boek De studiefinanciering, dat afgelopen week is uitge­ bracht (uitg. Tjeenk Willink, Zwolle), maken ze de balans op van het veelbesproken en bekri­

Lennart K ik/UP tiseerde beurzenstelsel. Ten op­ zichte van het verleden is voor­ uitgang geboekt, menen de au­ teurs. Toen kon de minister de bepalingen naar willekeur ver­ anderen. Thans is er een wette­ lijk stelsel waar studenten dui­ delijk hun rechten aan kurmen ontlenen. Over elke wijziging in dat stelsel moet het parlement zich uitspreken. Even afgezien van de huidige kinderziektes en invoeringsperi­ kelen, vertoont de de nieuwe wet echter talrijke onvolkomen­ heden. Ze is uiterst ingewikkeld en de redactie van de wetsarti­ kelen is soms zeer ondoorzichtig

en nodeloos omslachtig. In een aantal gevallen is de wet on­ zorgvuldig en niet vollediig, stel­ len Backx en Backx, zoals het artikel dat gaat over het onder­ breken van de studie in geval van ziekte van de student. De invoering van de wet is over­ haast en uiterst chaotisch verlo­ pen, stellen de auteurs vast. Het gevolg is een grote rechtsonze­ kerheid onder de studerenden. "Maatschappelijk onaanvaard­ baar", roepen ook Backx en Backx mee in het koor van kriti­ ci. Maar daar staat tegenover dat de rechtsbescherming in het nieuwe stelsel heel behoorlijk is geregeld: wie meent recht op een toelage te hebben en aan­

te gaan, die mag wel informatie verstrekken. Ik leg haar uit dat dat nu precies degene is die ik probeer te ontlopen. Ze wil me wel naar de directeur brengen. Heeft ze wel tijd? "Ach ja, kan wel even, het is vrijdag."

Lachsalvo De deur zwiept open en de di­ recteur van de Directie Studiefi­ nanciering stormt naar buiten. Beige pak (nonchalant, niet te vankelijk nul op het rekest krijgt kan middels een beroepsproce­ dure alsnog proberen z'n recht te halen. Ook hier zijn er echter enkele schoonheidsfoutjes aan te wij­ zen. Het terminologiegebruik is verwarrenden afwijkend van wat in andere bezwaarschrif­ tenprocedures gebruikelijk is. Maar dat zal in de komende re­ paratiewetgeving worden her­ steld, is de verwachting. Wat opvalt is dat studenten die in beroep gaan wel over een lange adem moeten beschik­ ken. In sommige gevallen kan de beroepsprocedure oplopen tot negen maanden of zelfs lan­ ger. Al die tijd moet hij of zij maar zien hoe er brood op de plank komt. Om die reden plei­ ten Backx en Backx voor het in­ stellen van een 'spoedprocedu­ re' en een 'voorlopige voorzie­ ning'. Het ontbreken van een dergelijke regeling blijkt in de praktijk een ernstig gemis.

formeel), snorretje en alweer veel jonger dan verwacht. "Ik moet u helaas teleurstellen. Het mag niet van de minister," is het eerste wat hij te melden heeft. Even later, na heen en weer ge­ praat blijkt dat hij bereid is een interview te geven. Zijn ambte­ naren komen er de laatste tijd in de pers niet best van af. Dat zit hem dwars en daar wil hij graag wat over kwijt. Natuurlijk onder de voorwaarde dat ook het ministerie toestemt. "Regel het maar, wat mij betreft is het akkoord." In de buurt van de kantine waar hier en daar medewerkers onder de koffie zitten te overleggen, word ik in een kamertje zonder ramen af­ gezonderd. Telefoon met nimi­ mers krijg ik voor mijn neus, en een kop koffie. Alsof het een kwestie van even bellen is. Nicole Hack , voorlichtster op Deetmans ministerie in Zoeter­ meer barst bijna meteen in een lachsalvo uit. "Hans van Scho­ ten is wel bereid een interview te geven? Heeft hij dat gezegd? Ha.ha, nou dan zal ik hem eens even bellen." Gesprekken met Groningse ambtenaren, ook als ze zelf wel willen, kan echt niet, aldus me­ vrouw Hack. Zelfs niet voor vijf minuten, want medewerkers van de Directie hebben géén tijd. Er worden geen uitzonde­ ringen gemaakt, het interview met de directeur mag geen doorgang vinden. De charman­ te directeur is inmiddels ver­ dwenen achter zijn deur. Het bezoek is ten einde. "Je kunt twee dingen doen", ver­ telt de medewerkster met de spijkerbroek, die geen moment meer uit de buurt is geweest. "Ofwel je verlaat vrijwillig dit gebouw, of de portier komt je halen." Ik besluit tot een eervolle af­ tocht. "Het is hier een crisis," ver­ telt ze als ze me uiteindelijk zelf tot de uitgang begeleidt. Via een gang met dikke sluisdeuren en waarschuwingsbordjes ('Alleen voor medewerkers studiefinan­ ciering') komen we weer in de ontvangstruimte, waar het nog steeds vol zit. "Het is topdrukte voor ons allemaal. Het is jaren goed gegaan, toen kwam het nieuwe stelsel, wij kunnen daar ook niets aan doen, we doen ons best." Nadat ze me veel succes heeft gewenst, loodst ze me de draai­ deur uit. Buiten gekomen tref ik twee studenten, druk in de weer met hangsloten. Het zijn Gro­ ningers. "Het inkomen van mijn vader is niet goed doorgeko­ men", vertelt er een die op de HEAO zit. "Ik kom net van va­ kantie terug en dan dit weer." Denk je hier iets te bereiken? "Ach, welnee. Dit duurt nog maanden."

Vervolg op pag.

3

de student. Ook vrezen zij dat sommige ouders die weinig ge­ neigd zijn om bij te dragen a a n de studie maar nog wel het col­ legegeld betalen, voortaan he­ lemaal afzien van betaling, al­ dus Robbie Koenen van de Delftse studentenvakbond VSSD. De K amer is ook bezorgd over de beroepsmogelijkheden voor het geval een student een be­ slissing over het collegegeld aanvecht. Beroep is immers al­ leen geregeld voor besluiten van een college van bestuur. Wanneer het collegegeld niet meer onder de zeggenschap van de CvB's staat zou ook de mogelijkheid tot beroep ver­ dwijnen. Studenten zouden in gedingen omtrent het college­ geld dan terecht moeten bij de, Raad van State, en dat vindt de Kamer ongewenst.

(Bert Bak k er/UP)

D

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen