Ad Valvas 1987 - 1988 - pagina 200

20 NOVEMBER 1987

fD\p]^^

'En dan nog 8000 gulden sparen voor de promotie?' "Als mensen vragen wat je doet, e n je zegt dat je aio bent, d a n is het eerste w a a r ze over begin­ nen het lage salaris." Paul van der Aar is een v a n d e 77 assis­ tenten in opleiding (aio's) v a n d e VU en tevens initiator e n coördinator v a n het aio­over­ leg. Over de lage status v a n zijn b a a n e n d e ministeriële invul­ ling v a n het aio­schap is hij be­ p a a l d niet tevreden, m a a r al dat g e k l a a g over het geringe salaris vindt hij niet terecht. Uit d e laatst gehouden landelijke enquête onder aio's bleek ech­ ter dat 85 procent v a n h e n onte­ vreden is over hun maandelijks loonstrookje.

wordt. Het ministerie beweert dat aio's m a a r voor 55 procent v a n hun werktijd produktief zijn, m a a r we zijn net zo produktief als d e oude stijl­promovendi. En zij verdienden anderhalf keer zoveel als wij nu. Het is e e n drastische bezuinigingsmaatre­ gel, dat is wel duidelijk." Hij denkt dat d e meeste aio's nogal ambitieus zijn en d e b a a n d a a r o m accepteren. "Het is nu nog d e enige manier om te kun­ nen promoveren. Als je dat wüt, neem je d e consequentie v a n e e n l a a g salaris voor lief." Paul v a n der Aar h a a l d e in vier j a a r zijn doctoraal biologie (cum laude). Liep tijdens zijn studie n e g e n m a a n d e n stage bij Gist­ Brocades e n in die tijd werd hem e e n aio­plaats a a n d e VU a a n g e b o d e n . Vorig j a a r ontving hij d e Unilever research­prijs. Een jong e n veelbelovend on­ derzoeker. Sinds vorig j a a r sep­ tember werkt hij als aio a a n een onderzoek n a a r de oc nsequen­ ties van de eiwitpro duktie o p groei en fysio lo gie van gist.

Bedrijfsleven

Assistent in opleiding Paul v a n der Aar Foto Kees Keuch, AVCWU

Paul: "Studenten uit mijn j a a r die d e volledige zes j a a r wel benutten, krijgen zes honderd gulden basisbeurs en ik begon n a vier j a a r studie met twaalf honderd. Ik ben in zoverre wel ontevreden dat ik voor het werk dat ik doe sterk onderbetaald

Samenstelling van deze middenpagina's: Ally Smid Gerard van Schaik

Gebonden "Wat d e VU doet is d e Alge­ mene Maatregel v a n Bestuur die O W over ons heeft uitgestort, uitvoeren. Wij zijn d a a r a a n gebonden." Aldus mevrouw mr. M.P. Kuipers, hoofd arbeidsvoorwaarden v a n d e dienst personeelsza­ ken v a n d e VU, over d e rechtspositieregeling voor aio's. "Bij d e totstandkoming v a n d e regeling h e b b e n de universiteiten, en wij zeker, ernstig b e z w a a r gemaakt en bedenkingen geuit tegen het l a g e bedrag. Dat blijft over­ eind", zegt Kuipers. "De poli­ tieke gedachte bij Deetman w a s destijds: ik geef jullie weinig geld, m a a r we zorgen er tegelijk voor dat jullie niet veel geld a a n d e aio's hoe­ ven te geven. Zo kun je meer

D

Heeft hij nooit getwijfeld om eventueel halverwege zijn aio­ schap n a a r e e n bedrijf over te stappen? Paul: "Ik heb dat in­ d e r d a a d v a a k overwogen, ook tijdens mijn stage. Maar ik zag dat p a s afgestudeerde a c a d e ­ mici in zo'n bedrijf als Gist­Bro­ c a d e s gelijk leiding moeten ge­ ven a a n zo'n drie a vier analis­ ten. Ik z a g mij dat nog niet doen op m'n tweeëntwintigste. Ik heb ook wel gedacht n a twee j a a r over te stappen, m a a r d a n moet ik eerst nog in dienst. Na mijn promotie b e n ik 27. Ik b e n v a n plan in d e VS te g a a n werken. J e hoeft namelijk als je buiten Eu­ ropa werkt tot je dertigste niet meer in dienst." Hij werkt zeker meer d a n d e 38 uur die zijn arbeidscontract aangeeft. "Buiten d e normale werkuren moet ik geregeld, ook in d e weekenden, n a a r het la­ boratorium om te kijken hoe mijn kweken erbij staan. Gist­ cellen h e b b e n nooit vakantie." Met zijn begeleider, die tevens zijn co­promotor is, heeft hij e e n keer in d e week e e n gesprek over d e voortgang v a n het on­ derzoek. Een keer in twee m a a n d e n is er een werkbespre­ king met d e hele vakgroep. "Mijn begeleiding is redelijk, als ik meer zou willen kan dat. Maar ik denk dat ik zeker niet

aio's aanstellen voor hetzelf­ de geld. Vanuit d e werkloos­ heidsbestrijding gezien is dat aardig, m a a r je moet ook d e concurrentieverhoudingen bekijken. Kun je zo nog wel voldoende kwaliteit aantrek­ ken? De zorg over het lage salaris h e b b e n we vanaf het begin gedeeld." Kuipers reageert ook op de rechtzaken die op initiatief v a n het landelijk aio­overleg worden gestart tegen' d e drie bijzondere universiteiten. De aio's willen op die manier volledige uitbetaling v a n schaal 10 afdwingen (nu krij­ gen ze 55 procent d a a r v a n ) of in ieder geval het mini­ mumloon. "Dat aio's in het geweer komen tegen hun l a g e salaris verbaast ons niets. Ik denk niet dat we blij zijn als d e aio's schaal 10 voor elkaar krijgen. Dat kun­

meer onderwijs krijg d a n d e oude stijl­onderzoekers. Ik doe mijn onderzoek vrij zelfstandig. In mijn contract staat dat ik in het eerste j a a r alleen onderwijs hoefde te volgen, niet te geven. Maar dat onderwijs stelde niets voor. Ik h e b wel acht weken e e n stage gelopen bij biochemie^^ m a a r dat w a s meer omdat zij d e benodigde spullen h a d d e n , niet v a n w e g e d e kennis." "Dat congressen e n symposia nu ook als onderwijsuren wor­ d e n genoteerd vind ik overdre­ ven; e e n week congres wordt gezien als e e n week onderwijs, om m a a r a a n die norm (van 45 procent improduktiviteit, red.) te komen. Laatst k w a m ik er ach­ ter dat ik eigenlijk helemaal g e e n tussentijdse beoordeling h e b g e h a d . Normaal wordt je werk n a e e n j a a r geëvalueerd e n wordt bekeken of je m a g blij­ ven. Ik denk dat ik goed beoor­ deeld ben, omdat het onderzoek goed loopt. Maar ik h e b niets hoeven tekenen, ik h e b niets ge­ zien."

Stroef Sinds september is Paul coördi­ nator v a n het aio­overleg. A a n d e VU is dit overleg wat lang­ z a a m v a n d e grond gekomen, in vergelijking met a n d e r e univer­ siteiten. Paul: "Het contact met d e VU liep stroef. Het verkrijgen v a n d e interne adressen v a n aio's v a n d e afdeling perso­ neelszaken w a s d e barrière. PZ wilde ze niet afstaan v a n w e g e privacy v a n d e werknemers. We h e b b e n het nu zo geregeld dat PZ d e brieven v a n het over­ leg v a n adressen voorziet. We moeten de respons dus m a a r af­ wachten, kunnen mensen niet direct aanschrijven." In dat aio­overleg kijken we bij­ voorbeeld n a a r het verschil in arbeidscontracten v a n d e ver­ schillende aio's. We proberen een a l g e m e e n beoordelingsfor­ mulier te m a k e n en het a a n t a l onderwijsuren gestandaardi­ seerd te krijgen. Ook zijn we aangesloten bij het landelijk aio­overleg. Over d e kosten v a n d e promotie k a n ik me heel k w a a d maken. Moet je als aio ook nog 'die acht duizend gul­ den s p a r e n v a n je geringe sala­ ris? Er zijn niet echt regels voor, m a a r je wordt toch verwacht een gedrukt boekje af te leve­ ren, e e n etentje en een feest te organiseren. Dat moet v e r a n d e ­ ren, ze kunnen dat niet v a n je verlangen."

nen we niet zomaar doorbe­ rekenen a a n d e minister. Dat zou bovendien een immense ophoging betekenen v a n wat voorheen werd betaald a a n promotiemedewerkers, en die h a d d e n in hun con­ tract niet zo'n expliciet recht op een begeleidingsplan als d e aio's." "En het minimumloon? Daar zeg ik ook g e e n ja tegen, dat kan ik nu niet doen. Ik wel een alternatief voor d e huidi­ ge salarisregeling: in het eerste j a a r v a n d e aanstel­ ling hoger d a n die 1758 gul­ den beginnen, en d a n d e groei d a a r n a minder specta­ culair leten verlopen. Maar we h e b b e n niet d e vrijheid om dat zelfstandig te doen. We zitten vast a a n afspraken met d e minister over het a a n ­ tal a a n te nemen aio's."

De VU zal geen duo­banen propageren, 1 mei wordt a a n de De Boelelaan nog steeds geen feestdag en het zwangerschapsverlof blijft slechts twaalf weken. Maar al met al slaat de VU met haar nieuwe CAO, van kracht sinds 1 juli en vorige maand in druk

'Academische

:]

verspreid, geen slecht figuur. Toch ontkomt ook de VU niet a a n afwijkende bepalingen die sommige werkkrachten goedkoper moe­ ten maken. Zoals de assistent in opleiding, in den lande beter bekend als 'academische armoedzaaier', die een volwaardige oplei­

Elly Touwen: asielje "In het begin h a d ik nog e e n kamer tot mijn beschikking in d e kelder v a n het hoofdgebouw, die we echter op e e n g e g e v e n moment met meerdere mensen moesten delen. Dat ging niet meer, ik werk nu al jaren ge­ woon thuis." Niet dat Zwolle zo dicht bij Amsterdam ligt. Maar zoveel m a a k t e het voor h a a r niet uit. Van universitaire voor­ zieningen mocht ze toch al g e e n gebruik maken. "Je realiseert je ineens dat je gewoon een asielzoeker in ei­ gen huis bent, d a a r komt het eigenlijk op neer. Vooral omdat je niet zondermeer v a n algeme­ n e voorzieningen gebruik kan maken. J e hebt g e e n enkele sta­ tus in d e universitaire gemeen­ schap. En dat g a a t wringen. De universiteit kent in feite slechts twee categorieën: öf je bent stu­ dent èf medewerker, iets d a a r tussenin bestaat niet."

Overleggroep S a m e n met h a a r 'lotgenoten' en enkele vakgroepsleden heeft ze enige jaren geleden e e n promo­ vendi­overleggroep opgezet. Zes keer per j a a r presenteren ze a a n elkaar hun onderzoeksbe­ vindingen en discussiëren daarover. In juni 1985 schreven d e zes gastonderzoekers v a n deze groep een brief n a a r d e vakgroep culturele antropolo­ g i e / niet­westerse geschiede­ nis. Daarin d e d e n ze het ver­ zoek een regeling te treffen voor hun belabberde positie. "Wij wilden ook gebruik kunnen m a k e n v a n universitaire voor­ zieningen. We h a d d e n proble­ men met het krijgen v a n e e n lenerspas voor d e bibliotheek, het gebruik m a k e n v a n d e VU­ crèche en het tegen korting krij­ gen v a n een personal computer v a n SARA. AJleen studenten en medewerkers h a d d e n daar blijkbaar recht op. Wij vielen d a a r tussen in. Terwijl w e door ons onderzoek e e n bijdrage le­ verden a a n d e realisering v a n het onderzoeksprogramma v a n d e vakgroep. Wel inbreng, m a a r g e e n rechten." "Aan d e leden v a n vakgroep lag het niet. Verschillende me­ dewerkers zetten zich in iets voor hen te bereiken. Via de vakgroep kregen ze een ant­ woord van SARA terug: "...SARA is a a n contractuele verplichtingen g e b o n d e n met d e leveranciers, en die verplich­ tingen laten een dergelijke uit­ breiding v a n het kortingsvoor­ deel niet toe." EUy: "Dat zijn die ambtelijke structuren w a a r je in moet passen. Pas je er niet in

d a n h e b je pech g e h a d . De vak­ groep w a s d e basis w a a r w e nog enigszins op terug konden vallen. Maar het is net als met a n d e r e asielzoekers, er zijn hulpverleners m a a r die vallen op een g e g e v e n moment ook weg." Ze heeft nooit overwogen om te stoppen met h a a r onderzoek on­ danks de met n a m e slechte fi­ nanciële positie w a a r i n ze nu al zo'n vijf j a a r zit. Na h a a r studie culturele antropologie kreeg ze voor drie j a a r e e n beurs v a n het bureau Indonesiëstudies in Lei­ d e n waardoor ze in het buiten­ land onderzoek kon doen. Een onderzoek n a a r het functi o ne­ ren van lo kale leiders tussen Is­ lam en staat o p bet eiland Ma­ dura. Na h a a r terugkeer op d e VU werd h a a r echter niet gelijk e e n b a a n a a n g e b o d e n , zoals gebruikelijk w a s in d e zeventi­ ger jaren. Begin '80 ging dat niet meer zo makkelijk, merkte ze. EUy o T uwen­B o uwsma (39) werkt nu als gastonderzoeker, onbetaald e n omdat ze gehuwd is inmiddels ook zonder bij­ standsuitkering, thuis in ZwoUe a a n een promotieonderzoek. Een gastonderzoeker is een academicus die met zijn promo­ tieonderzoek onderdeel uit­ maakt v a n het onderzoekspro­ g r a m m a v a n een vakgroep, m a a r g e e n deel uit maakt v a n d e wetenschappelijke staf en zodoende uit verschillende pot­ jes wordt betaald. Normaliter krijgt d e gastonderzoeker als zijn onderzoeksbeurs op is een a a n t a l m a a n d e n wachtgeld, komt d a n in d e WWV, en vervalt uiteindelijk in d e bijstand. EUy over h a a r moeilijke situatie: "Ik h e b net als a n d e r e collega's wel geprobeerd e e n baantje a a n d e universiteit te krijgen, al w a s het m a a r voor e e n of a n ­ derhalve d a g . Maar het w a s vooral midden jaren '80 een be­ roerde tijd. ledere faculteit e n vakgroep moest v a n w e g e de bezuinigingen orde op zaken stellen. Nieuwe medewerkers werden dus niet meer a a n g e ­ steld. Slechts v a n één onderzoe­ ker weet ik dat hij n a terugkeer uit het buitenland op d e VU en plaats kreeg, een a n d e r vond werk in het buitenland. De vijf a n d e r e lotgenoten zijn net als ik alleen met hun promotieonder­ zoek bezig, e e n enkele heeft er buiten d e universiteit e e n b a a n ­ tje bij."

Gast In jvli vorig j a a r leek enige ver­ betering in d e positie v a n d e

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen