Ad Valvas 1987 - 1988 - pagina 69

CULTUUR PH: hoge zanggraad Onder leiding v a n Gonnie Meesters e n Ron Riedijk is zon­ d a g a v o n d 6 september het open zangpodium in P H'31 ten doop gehouden. Nu d e jamses­ sies v a n Herman d e Wit e n Wla­ dyslaw P o d s a d a op niet erg tac­ tische wijze ten g r a v e zijn ge­ d r a g e n moet dit z a n g g e b e u r e n d e zo broodnodige ruimte ver­ schaffen a a n a l d a n niet talent­ volle stemmen. Een dertigtal be­ zoekers w a s getuige v a n zo'n vier uur z a n g in the limelight. Dat limelight wordt gevormd door enkele spots in d e cafe­ ruimte v a n P H'31, w a a r e e n klein podium plaats biedt a a n e e n pianist, bassist, drumster e n twee blazers. Tegen e e n uur of tien p a s loopt het redelijk vol. Dan is er al e e n hele set voorbij. Het is te merken, dat het over­ grote deel v a n het publiek tot zangminnend Nederland be­ hoort. De reacties zijn over het a l g e m e e n zeer enthousiast, zelfs w a n n e e r er dingen mis­ g a a n . Dat is e e n v a n d e stimule­ rende e i g e n s c h a p p e n v a n e e n louter zang­podium. Wat betreft d e presentatie e n d e muzikale coördinatie k a n er weinig mis­ g a a n . De onzekere factor zou d e weifelende bereidheid v a n d e a a n w e z i g e z a n g e r e s s e n kun­ n e n zijn. Er w a r e n er meer a a n ­ wezig d a n d e zes, die d a a d w e r ­ kelijk enkele songs ten gehore brachten. Hopelijk is het d e on­ wennig^ieid met e e n dergelijke luxe"als e e n louter op z a n g ge­ richt podium. De organisator v a n het gebeu­

Trailer Vertrouw nooit d e trailer! Voor alle duidelijkheid: e e n trailer is d e beeldenbrij w a a r m e e e e n binnenkort te verschijnen film wordt a a n ­ gekondigd. Het voordeel v a n e e n avondje bioscoop is, dat je n a a s t d e film w a a r je voor k w a m tussen d e re­ clame en voor het ijs ook nog wat films voorgescho­ teld krijgt, w a a r je zeker niet

meer n a a r toe g a a t . Want wie wil ooit op grond v a n e e n trailer n a a r d e film: d e hoogtepunten h e b je toch al gezien e n wel op zo'n m a ­ nier dat d e rest niet meer hoeft. Het overkwam mij weer bij d e aankondiging v a n Havinck. 'Havinck' is e e n roman v a n Marja Brou­ wers, Ad Valvas­lezers mis­ schien bekend v a n h a a r co­ lumn op d e achterpagina. Regisseur Frans \Veisz legt op dit moment d e laatste

ren is Ron Riedijk. Hij stelt, dat er n e r g e n s e e n dergelijk podi­ um voor z a n g e r e s s e n is. "Het heeft me altijd verbaasd, dat z a n g e r e s s e n nooit zoveel gele­ genheid kregen om hun kunsten voor publiek te vertonen als in­ strumentalisten. Op veel jam­ sessies worden z a n g e r e s s e n geweerd, omdat ieder h a a r f a ­ ' voriete toonsoort heeft. D a n staat voor e e n instrumentalist een nummer ineens in fis­mi­ neur in plaats v a n in f. Er kun­ nen plotseling wel zes kruisen in s t a a n e n dat k a n lastig zijn. Voorheen op d e jamsessies in PH'31 kregen die meisjes meer kritiek d a n k a n s om te zingen. Toch w a s d e z o n d a g a v o n d voor velen e e n vaste a v o n d w a a r ­ voor je zelfs afspraken afzegde. Omdat in het Ostadetheater het zangpodium slechts é é n keer per m a a n d kon, h e b b e n w e toen onder a n d e r e Tingel Tangel ge­ probeerd, m a a r d a a r zat Astrid Seriese al. Later hoorde ik wat geruchten over het opheffen v a n d e jamsessies e n omdat w e nergens a n d e r s terecht konden, h e b ik toegehapt. We wilden eerst alleen op zondagmiddag, zodat mensen uit Hilversum ook konden komen. Dat wilde P H echter niet. Misschien heeft dat wel wat boze tongen losge­ maakt bij d e instrumentalisten. Ik h e b gehoord, dat die nu op z o n d a g a v o n d in het Bimhuis te­ recht kunnen." Het zangpodium in PH'31 is voor iedereen toegankelijk, die jazz wil zingen. Men wordt verzocht

h a n d a a n d e verfilming v a n het boek. Hoofdrol; Willem Nijholt. Ik b e n dol op Nederlandse fUms. Dat gezeur over slecht acteren e n zo moet m a a r eens afgelopen zijn. In Ne­ derland w e r d e n d e laatste tien j a a r minstens tien goe­ d e speelfilms gemaakt. Ere wie ere toekomt. Wat er mis is met d e overige negentig procent wordt op e e n perfec­ te manier in beeld gebracht in d e trailer v a n Havinck. Scène: vrouw pleegt zelf­ moord door als spookrijdster d e verkeerde weghelft op te rijden. Een nogal asociale manier om er e e n eind a a n te maken, m a a r dat wordt misschien in d e echte film uitgelegd. W a a r het hier om gaat, is d e a a n d u i d i n g a a n het begin v a n d e weg. Juist ja, e e n rond rood verbods­ bord met e e n witte balk. En wat zien w e daaronder: nog e e n bordje met d e tekst 'niet inrijden'. Kenmerkend voor veel Nederlandse films lijkt d e behoefte om iets wat al­ lang duidelijk is, nog eens in woorden te omschrijven. De acteurs e n actrices spelen niet slecht, m a a r ze z e g g e n overbodige dingen. D a a r o m s t a a n d e dialogen altijd de­ ling: 'Hallo, ik b e n d e butler'. In d e Nederlandse film lo­ p e n te veel v a n deze butlers rond. En wat Havinck betreft: e e n trailer bedriegt. Hopelijk is d e film beter.

(Dick Roodenhuig) Havinck g a a t m premiere tijdens d e Nederlandse Filmdagen, die v a n 16 tot en met 25 september in Utrecht g e h o u d e n worden

Francis Lesman zelf voor bladmuziek te zorgen om d e musici niet in verlegen­ heid te brengen. Er wordt e e n entree g e h e v e n v a n twee gul­ den, zodat eens in d e m a a n d een b e k e n d e zangeres k a n wor­ d e n uitgenodigd. "Eventuele ex­ tra kosten betalen w e uit eigen zak. Bovendien willen w e af e n toe e e n thema­avond houden met bijvoorbeeld alleen m a a r bossas. P H'31 moet e e n nieuwe jazzkroeg worden voor alleen zang." O p 22­jarige leeftijd toog Ron Riedijk v a n Den Helder n a a r Amsterdam, w a a r hij alle jam­ sessies afschuimde om zo snel mogelijk d e jazz onder d e knie te krijgen. Hij stelde zichzelf vijf jaar. Dus schreef hij zich in voor zeven conservatoria, werd op verschillende toegelaten, m a a r koos voor Hilversum, omdat Wim Overgouw d a a r les gaf. Hij h a d ook enkele lessen v a n Eef Alberts, m a a r 'die pop' hoefde niet zo. "Ik wilde gewoon ak­ koorden leren schroempen, weet je, schroemp, schroemp, schroemp." Op het conservatori­ um leerde hij onder meer zan­ geressen begeleiden, m a a r d e eerste ervaringen met z a n g la­ g e n in Den Helder. "Ik h e b e e n tijdje e e n verhouding g e h a d met Irene, die ik in e e n kroeg h a d leren kennen. Eigenlijk wil­ d e ik h a a r vriendin versieren, m a a r die rookte niet en ik h a d g e e n shag. Dus b e g o n ik e e n praatje met Irene, die me vertel­ de, dat zij jazz zong. Onmiddel­ lijk nodigde ik h a a r uit om te spelen en ik w a s vreselijk onder d e indruk v a n h a a r stem. Zoiets h a d ik live nog nooit gehoord." Sindsdien bleef d e z a n g zowel

In the limelight op het open zangpodium e e n troetel­ als e e n onderge­ schoven kind voor Ron Riedijk. "Muziek op zich is al heel per­ soonlijk. Je geeft als het w a r e e e n stukje v a n jezelf weg. Daar­ om is het ook zo pijnlijk voor muzikanten d a a r kritiek op te krijgen. Zang is wat dat betreft nog directer. Achter e e n instru­ ment kun je je nog verschuilen, achter je stem niet. Omdat dat­ g e n e wat je hoort in je hoofd makkelijker is te zingen d a n te spelen, willen veel musici ook zingen. Ik dus ook, alleen ik k a n het niet, dus begeleid ik." Op d e

Onbehagelijke ruimten Terwijl d e koffie druppelt, bekijken we e e n pastelteke­ ning v a n fors formaat die Jacohien de Rooij tegen d e w a n d v a n h a a r atelier heeft o p g e h a n g e n . Ze weet nog niet of ze hem op h a a r expo­ sitie op d e VU zal laten zien, omdat ze er nog niet zeker v a n is d a t hij af is. Het is e e n merkwaardig rotsachtig landschap, dat ze tijdens h a a r vakantie a a n d e AÜati­ sche kust v a n Frankrijk heeft gezien. De ruimte wordt mysterieus doordat er g e e n figuren of a n d e r e herken­ ningspunten in a a n w e z i g zijn e n het onduidelijk is wat d e w a r e afmetingen e r v a n zijn. "Het is voor het eerst dat ik zo'n open ruimte h e b gete­ kend," vertelt ze, "tot nog toe tekende ik altijd besloten ruimten." Uit e e n krabbel bij e e n tekening in h a a r schets­ boek blijkt echter dat het landschap haar a a n een diorama d e e d denken: e e n besloten ruimte voor opge­ zette dieren. Niet alleen natuurlijke ruim­ ten fascineren Jacobien d e Rooij. Ze maakt ook tekenin­ g e n v a n betonnen viaduc­ ten. De natuurlijke ruimten zijn op e e n persoonlijke m a ­ nier getekend, d e betonnen ruimten zijn kaler. Beide roe­

p e n ze echter d e sfeer v a n o n b e h a g e n op, die er voor De Rooij d e essentie v a n uit­ maakt. Op d e grond v a n het atelier ligt e e n stapel kleine teke­ ningen. Deze zijn volgens d e kunstenares zelf minder ge­ s l a a g d d a n h a a r grotere werk. Ze wil g r a a g kleinere tekeningen m a k e n omdat je die gemakkelijker kunt ver­ voeren, zodat ze ook eerder worden verkocht. Maar he­ laas, d e werking v a n e e n ruimte laat zich op kleiner

v r a a g wat hij als persoonlijke toekomstdroom ziet, antwoordt Ron Riedijk: "Het lijkt me te gek om e e n eigen big iDand te heb­ b e n in d e stijl v a n Count Basie, w a a r ik alleer; m a a r hoef af te tellen en d a n rustig op mijn gi­ t a a r k a n g a a n schroempen." Voorlopig zal hij g e n o e g e n moeten n e m e n met e e n plaats als bassist/gitarist in e e n b e g e ­ leidend combo voor aanstor­ mend zangtalent. Wie weet komt d e volgende Billie Holiday uit P H'31.

formaat moeilijker vastleg­ gen e n deze tekeningen zul­ len niet worden geëxpo­ seerd. De stapel e r n a a s t is veel breder. We buigen ons over e e n tekening v a n zo'n an­ derhalf bij twee meter w a a r ­ op e e n smalle tunnel te zien is. In het Exposorium zullen deze tekeningen met nietjes a a n d e schotten worden be­ vestigd. "Als ze vaker wor­ d e n geëxposeerd komen er gewoon gaatjes bij," zegt De Rooij nuchter. "Je moet kunst nu e e n m a a l d e k a n s g e v e n om te leven. Als d e hoeken uitscheuren moet m e n er m a a r een nieuw stukje p a ­ pier overheen plakkken. Op deze manier is ook duidelijk dat het gewoon tekeningen blijven, ondanks het monu­ mentale karakter v a n d e voorstelling. In e e n lijst zou­ den ze er te pretentieus uit­ zien." Bij e e n tweede kopje koffie bekent ze dat ze vooral door mooie ruimten gefascineerd is omdat m e n s e n er zoveel v a n in b e s l a g nemen, terwijl ze er eigenlijk niet in thuis­ horen. Deze ruimten dienen met rust gelaten te worden. "Ja, dat geldt ook voor dat beton."

(Johan de

Koning)

De tekeningen v a n Jacobien d e Rooi] zijn v a n 14 september tot en met 23 oktober in het Exposorium v a n de VU te bezichtigen

Di

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen