Ad Valvas 1988-1989 - pagina 281
pD\Fl^/I^
13 JANUARI 1989
n
Exmissionaris prof. Schoffeleers over zijn ervaringen in Afrika
'Rituele genezing en kritische politiek sluiten elkaar uit' Een opvallend afscheidscollege was het. P rofessor Schoffeleers n a m namelijk e e n gebeurtenis die plaatsvond op 7 april 1985 als uitgangspunt voor zijn rede. Toen bezocht d e ZuidAfrikaan se president Botha e e n bijeen komst v a n meer d a n twee mil joen zwarten die allen deel uit maakten v a n d e grootste zwarte kerk in het land, d e Zion Christi an Church. De president werd bij die gele genheid uitbundig toegejuicht en d e zwarte bisschop zwaaide hem alle lof toe v a n w e g e zijn 'onvermoeibaar pogen vrede e n liefde in ZuidAfrika te bevorde ren'. Botha op zijn beurt prentte zijn gehoor in dat elke mens zich dient te onderwerpen a a n d e overheid en dat niet geweld, een kleine hint n a a r het ANC, m a a r liefde d e sleutel is tot d e oplossing v a n alle problemen. Zijn toespraak werd h e r h a a l d e lijk door a p p l a u s onderbroken. Twee miljoen gelovige zwarten die hun eigen onderdrukker staan toe te juichen, hoe valt dit te verklaren? Kritische kerklei ders weten eigenlijk niet zo goed r a a d met het fenomeen. Dat bleek bijvoorbeeld toen do minee Frank Chik ane twee j a a r geleden op d e VU k w a m om d e Dom Helder Camaralezing te houden. Toen Schoffeleers n a afloop e e n v r a a g stelde over die gebeurtenis in 1985 wist Chika ne niet veel meer uit te brengen d a n d a t het allemaal e e n ver gissing, e e n aberratie w a s . Ook bisschop Tutu suggereerde dat het e e n bijeenkomst w a s w a a r bij d e menigte v a n bovenaf g e manipuleerd werd.
Gedurende vele jaren is hij gepokt e n gemazeld in het roomskatholieke missiewerk in Afrika. D a a r n a is dr.J.M. Schoffeleers twaalf j a a r l a n g hoogleraar antro pologie geweest a a n e e n protestantchristelijke univer siteit, d e VU. Zijn afscheidscollege hield hij over d e Afrikaanse gebedsgenezingskerken. Een gesprek over het geweld in ZuidAfrika, d e bloedhete tropen e n d e medicalisering v a n het christendom. den. Als reactie op die geweld d a d i g e kant v a n d e politisering zouden veel zwarten e e n a n d e re kant op zijn g e g a a n .
Zedenloos De genezingskerken kunnen ook beschouwd worden als e e n vorm v a n zwarte apartheid. Men accepteert d e raciale scheidslijnen, alleen ziet m e n zichzelf daarbij niet als onder geschikt m a a r als superieur a a n d e blanken. Schoffeleers: "De blanke cultuur ziet men als ze deloos, men loopt zonder kleren en m a n n e n en vrouwen g a a n met elkaar om op e e n wijze die voor h e n volstrekt immoreel is. Ze zien bovendien d e criminali
Afrika terugkeer d a n zie ik d a a r mensen die vroeger bij mij in d e kerk w a r e n e n die zich nu bij die genezingskerken h e b b e n a a n gesloten. Als ik v r a a g w a a r o m ze dat doen, luidt het antwoord vaak: om v a n d e drank e n d e drugs af te komen. Dat k a n ik alleen m a a r goedkeuren. Als een kerk het presteert om dat effect te hebben, bewonder ik dat ten zeerste." De prijs voor dit gevoel van morele superioriteit is wel een acceptatie van de politiek e infe rioriteit. Schoffeleers denkt d a t die hou ding wel verklaard k a n worden. "In het land bestaat e e n grote onzekerheid, mensen worden
f'^^,^MM^
Medicalisering Volgens Schoffeleers k a n d e zaak niet op zo'n gemakkelijke manier worden a f g e d a a n . Hij wijst op het bijzondere karakter van de kerken w a a r het om gaat. Het betreft z o g e n a a m d e gebedsgenezingskerken e n het doel v a n die kerken is om fysie ke, psychische e n sociale pro blemen door middel v a n rituele genezing op te lossen. De stel ling v a n Schoffeleers is nu dat rituele genezing e n het bedrij ven v a n kritische politiek elkaar wederzijds uitsluiten. Wat zich in d e genezingskerken afspeelt, betitelt Schoffeleers als een 'medicalisering v a n het christendom'. Dat wü zeggen dat iemand die 'afwijkend' ge drag vertoont onmiddellijk d e rol v a n zieke krijgt toebedeeld. De potentiële revolutionair wordt hierdoor afhankelijk g e maakt v a n 'gezonde' mensen zoals zijn familieleden, vrienden en ziekenhuispersoneel. Die proberen hem weer op het rech te p a d te krijgen e n trachten te voorkomen d a t d e onvrede zich als e e n virusinfectie verspreidt over a n d e r e mensen. Medicali sering dus als e e n vorm v a n so ciale controle, e e n vorm v a n zachte d w a n g om zich te confor meren a a n d e b e s t a a n d e ver houdingen. Een dergelijke a n a l y s e ver klaart echter nog niet w a a r o m de genezingskerken juist in ZuidAfrika zo'n geweldige a a n h a n g h e b b e n gevonden. Schoffeleers denkt dat het onder a n d e r e te m a k e n heeft met het geweld zoals dat vooral in So weto tot uitbarsting is gekomen en met d e halskettingmoorden die zwarten op elkaar pleeg
Koos Neuvel nog eens opzadelen met aUerlei verplichtingen om te proteste ren e n actie te voeren?"
Bezetenheidsreligie De genezingskerken vatten zichzelf op als e e n d e r d e cul tuur. Behalve tegen het morele verval v a n d e blanke cultuur verzetten zij zich namelijk ook tegen d e traditionele zwarte cul tuur, met zijn bezetenheidsritue len, hekserij e n geestenuitdrij vingen. Het zijn juist deze feno m e n e n geweest die Schoffeleers tot d e antropologische weten schap h e b b e n gebracht. Als katholiek missionaris die in 1955 zonder veel voorbereiding in Afrika terechtkwam, w a r e n dat voor hem onbegrijpelijke vormen v a n bijgeloof die zo snel mogelijk uit d e wereld geholpen moesten worden. Maar g a a n d e w e g begon hij zich te interes seren voor w a t er achter al die rituelen stak. Die cultuur heeft onmiskenbaar d e grote interesse e n e e n zekere sympathie v a n Schoffeleers b e houden. Direct w a n n e e r hij d a a r o v e r begint te spreken pakt hij geestdriftig e e n grote foto v a n e e n bezetenheidsspecialis te: "Zij w a s e e n vriendin v a n mij, h e l a a s is ze nu overleden m a a r kijk eens, w a t e e n vorste lijke vrouw!" Vervolgens doet Schoffeleers uit d e doeken hoe die interesse precies ontstaan is: "Aanvanke lijk begon ik met veel verve mensen te bekeren, m a a r n a drie j a a r begon dat te zakken. Ik deed toen e e n v a n d e grootste ontdekkingen v a n mijn missio narissenbestaan: namelijk dat het grote verschil niet ligt tussen christendom en heidendom die bleken in elkaar over te lopen m a a r tussen mannenreligie e n vrouwenreligie." "In het westerse christendom d r a a i d e alles om d e m a n e n met het binnendringen v a n d e kolo nialen in Afrika w e r d e n d e vrouwen steeds verder terugge drongen uit d e religie. Als reac tie d a a r o p b e g o n n e n d e vrou wen hun eigen bezetenheidsre ligie en zij k w a m e n niet langer in d e kerk. Zo g a u w ze d a a r wel binnengingen vielen ze bewus teloos, kregen ze het schuim op d e mond. Ik h e b dat met eigen ogen gezien. Zoiets is onvoor stelbaar; dat w a s e e n enorme openbaring voor mij."
Klamboe
Prof. Schoffeleers: 'Genezingskerken apartheid' teit die g e p a a r d g a a t met d e verstedelijking. Wat d e zwarten wUlen is a place to feel at home, e e n omgeving e n e e n kerk w a a r ze hun kinderen e e n g o e d e op voeding kunnen geven." "Ik h e b het zelf m e e g e m a a k t e n het is werkelijk indrukwekkend zoals d e mensen v a n d e g e n e zingskerken zich weten te red den. Dat zijn hele 'voorbeeldige' g e m e e n s c h a p p e n met e e n uit g e w o g e n symboliek e n met prachtige feesten. Als ik in Zuid
zijn een vorm van zvirarte Foto Peter Wolters, AVCA^U
v a n het e n e gebied n a a r het a n d e r e verplaatst en d e moge lijkheden om d a a r t e g e n te pro testeren zijn klein. Ik k a n mij heel goed voorstellen dat men sen d a n troost zoeken in d e kerk. Je kunt zeggen dat het e e n vlucht is e n tot op zekere hoogte is dat w a a r . Maar a a n d e a n d e re kant: wie k a n ze dat kwalijk nemen? Het zijn v a a k m a a r heel eenvoudige mensen die m a a r net d e neus boven water kun nen houden. G a je h e n d a n ook
De antropologische carrière v a n Schoffeleers is echter g e deeltelijk ook uit nood geboren. Drie j a a r n a zijn aankomst in Afrika werd hij namelijk g e d e tacheerd in e e n gebied w a a r d e interesse voor zijn missieactivi teiten minimaal w a s . Niemand die zich tot het katholieke geloof wenkte te bekeren. Schoffeleers: "Je zat d a a r m a a r een beetje te kijken. Ik dacht dat ik waanzinnig werd want ik h a d g e e n enkele b a n d met die men sen." "Je zit d a a r maar, het is bloed heet en om e e n uur of zeven valt d e nacht heel snel in. Je moet d a n onder e e n klamboe want het is er niet meer uit te houden van de muggen. Dan hoor je al die ratten e n het gejank v a n d e hyena's om je heen. Ik zat d a n
in het stikkeduister kranten v a n drie of vier j a a r oud te herlezen. Je moet d a n echt v a n zeer goe d e huize komen om het uit te houden e n d a t w a s ik wel v a n plan. Daarom b e n ik met d e mensen m e e g e g a a n het land op en begon ik dingen uit hun levens op te schrijven." Deze ervaringen brachten Schoffeleers er toe om antropo logie te g a a n studeren met het doel d e geloofsvoorsteEingen v a n d e Afrikanen in hun functio naliteit en symboliek te begrij pen. Hij werd docent a a n d e universiteit v a n Malawi e n moest d a a r a a n Afrikaanse stu denten hun eigen cultuur uitleg gen. Uiteindelijk schopte hij het i n 1976 tot e e n hoogleraarschap a a n d e VU. Een opmerkelijke benoeming: e e n katholiek op een protestantchristelijke uni versiteit, ach, er is erger denk baar, m a a r om nota b e n e e e n echte missionaris a a n te stellen ..."Ja, d a a r w a s destijds nog wel het e e n e n a n d e r om te doen", grinnikt Schoffeleers. "Men heeft toen vanuit d e VU nog rondgebeld n a a r hutten in Afri ka om referenties te vragen." Uiteindelijk streek m e n op d e VU d e h a n d over het gerefor meerde hart. Ziet u zichzelf nu in de eerste plaats als missionaris of als we tenschapsman ? "Als bemiddelaar tussen d e kerk en d e mensen", antwoordt Schoffeleers. "Ik vond dat d e kerk te weinig b e g r e e p v a n d e religieuze cultuur in Afrika. Zo werden d e initiatieriten hele m a a l verboden door d e katho lieke kerk. Maar w a a r o m zou je mensen onderhorig a a n je m a ken, ze decultureren en ze hun eigen religieuze cultuur afne men? Het westerse christendom is op zichzelf al heel complex e n laat zich nooit in zijn geheel n a a r Afrika overplanten. Be langrijk is dat je d e m e n s e n op voedt tot zelfvertrouwen. Wat dat betreft h e b b e n d e gene zingskerken, ondanks d e be zwaren die ik tegen ze h e b van wege hun medicalisering v a n het christendom, ook hun posi tieve kanten."
My then jager Spreekt Schoffeleers hier nog in zekere zin als e e n in e e n traditie v a n rooms pragmatisme opere rende missionaris, a a n d e a n dere kant bekent hij zich tot e e n klassiek archetype v a n d e w e tenschapper: d e mythenjager. Zo heeft e e n belangrijke mythe die Schoffeleers wenst te ont maskeren betrekking op d e ver onderstelde genezingskunst v a n d e Afrikanen. "Er wordt al m a a r gezegd dat het h e n om 'de hele mens' te doen is. En d a t is ook zo: ze kijken niet alleen n a a r d e persoon zelf m a a r ook n a a r zijn hele sociale omge ving. Alle verbroken relaties worden weer hersteld en opge poetst. Inderdaad: inclusief d e relaties v a n onderdrukking, die worden ook hersteld." "Ik pleit voor het ontmythologi seren v a n zulke verhalen. Ik h e b e e n enorm respect voor Afrika m a a r ze zijn niet gediend v a n onze p r o p a g a n d a p r a a t j e s , evenmin trouwens v a n die v a n henzelf. Als je dat zo m a a r op zijn beloop laat, krijg je e e n to taal scheve voorstelling v a n za ken."
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 19 augustus 1988
Ad Valvas | 584 Pagina's