Ad Valvas 1988-1989 - pagina 304

E

'pj^VpIS/ps

20 JANUARI 1989 llMiWP,UJJ£liU.iilJ­ JüT.WILi­ .mm'IIIMli,.UAll.'..AI ­a WJMUI­.­ J U ' J M W J I ' M B E .

"We hebben misschien wel het gemakkelijkste beroep van de wereld, we halen er gewoon af wat er te veel aanzit. Maar het is natuurlijk wel de kunst dat zo te doen dat er voor d e weten­ schapper maximale informatie uit te halen valt". Aan het woord is d e heer H.A. van Egmond, hoofd van de afdeling gesteen­ tebewerking bij de faculteit aardwetenschappen. Bij deze afdeling werken m totaal zes mensen. Van Egmond zit al 27 jaar in het vak, m a a r vindt het desalniette­ min niet nodig dat er a a n d a c h t a a n zijn persoon gewijd wordt. Op een foto wil hij eigenlijk he­ lemaal niet en hij probeert mij tijdens de rondleiding d a n ook steeds te overtuigen dat een foto van een a p p a r a a t toch mis­ schien meer zegt. Ook g a a t hij op zoek n a a r afbeeldingen van preparaten, want "het g a a t toch immers om het produkt dat wij afleveren". Dat produkt bestaat voor het grootste deel uit slijpplaatjes en polijstoppervlakken van allerlei soorten gesteenten, met klin­ kende n a m e n als graniet, gneis of gabbro. Ook losser materiaal als zand en klei kan n a d e nodi­ ge bewerking tot slijpplaatjes verwerkt worden. Die plaatjes worden door geologen gebruikt om de identiteit van de stenen nauwkeurig vast te stellen. Dun­ ne steenplakjes, bevestigd op een glasplaatje, worden gepo­ lijst. Een glad oppervlak is es­ sentieel om goede analyses a a n de preparaten te kunnen uitvoe­ ren. Analyses n a a r d e chemische structuur van het gesteente wor­ den uitgevoerd met behulp van

WERK IN UITVOERING: DE STENENSLIJPER

'We krijgen hier de hele wereld onder ogen' spectrometrische­ of l a s e r a p p a ­ ratuur. De vakgroep Petrologie, Ertskunde en Mineralogie, w a a r Van Egmond veel voor werkt, is bijzonder geïnteresseerd in klei­ ne insluitingen in het gesteente. Die kunnen zowel b e s t a a n uit gassen, vloeistoffen of kristallen en geven veel informatie over

de omstandigheden w a a r o n d e r het gesteente is gevormd. Met die kennis kan bijvoorbeeld gerichter gezocht worden n a a r b e p a a l d e ertsen omdat men weet bij welke temperatuur en druk ze gevormd zijn. Daardoor wordt ook duidelijk hoeveel die­ per men nog moet boren om het gewenste materiaal a a n te tref­

.f=4

Van Egmond: "Moeder Natuur heeft er geen rekening mee gehouden dat wij nog eens dunne doorsneden van die stenen wilden hebben" Foto Michel Claus, AVC VU

Vorig jaar besloot de progressieve DAK ­fractie in d e Universiteits­Raad om g e e n kandidaten meer te stellen voor de toenmalige universitaire verkiezingen. Op zich was dit natuurlijk een verheugend bericht, dat d a n ook alom met veel instemming werd begroet. Geheel in strijd met wat we v a n de fractie tot d a n toe g e w e n d waren, leken er dit m a a l echter herkenbare over^wegin­ gen achter h a a r standpunt schuil te g a a n . Vol zorg over het verval van de academische democratie, deelde het DAK de universitaire g e m e e n s c h a p tenminste m e e dat men er h e l a a s niet in g e s l a a g d w a s om e e n lijst met kundige en capabele kandidaten voor te stellen. Nu was bij nader beschouwing het DAK hier natuurlijk een beetje a a n het jokkebrokken. Gebrek a a n geschik­ te kandidaten was immers bij g e e n der vorige verkie­ zingsronden een beletsel gebleken om toch onder luid bazuingeschal met een kandidatenlijst op d e proppen te komen. Het werkelijke punt w a s dat men dit keer n a veel vruchteloos gelobby slechts één persoon over h a d gehouden die bereid w a s om zich sterk te g a a n m a k e n voor de DAK ­speerpunten als: g e e n kernwapens op of rond de campus, meer revolutie in Nicaragua, en beter betaalde b a n e n voor Sybolt Noorda en Jan van Over­ hagen. Slechts de naïeve nieuwkomer Erik Jurgens h a d zich bi) de oude g a r d e a a n g e m e l d om d e fakkel voor vrede, gerechtigheid en heelheid van het christelijk hoger onderwijs m Amsterdam over te nemen. Maar dat leek zelfs het DAK wat al te mager. Inderdaad getuigt het besluit van het DAK om het schip van de universitaire democratie vroegtijdig te verlaten toch wel van enige scherpzinnigheid, want het vaartuig heeft inmiddels akelig veel averij opgelopen. Vooral d e Grote Reder in Zoetermeer heeft reeds h e r h a a l d e ma­ len a a n g e z e g d dat het tijd is om het schuitje m a a r eens op de helling te zetten ten einde het wat op te kalefate­ ren c.q. geheel te onttakelen. In de eerste jaren van de democratische bestuursstruc­ tuur (wie weet nog wat WUB wil zeggen?) w a s het weerwerk van de Universiteits­Raad nog gevreesd in het College van Bestuur. Het CvB bestond nog m a a r pas en wist zelf van toeten noch blazen. Een benaming als "management­team" zou toen nog aanleiding heb­ ben gegeven enerzijds tot blozen en anderzijds tot veel hoongelach. Brinkman mocht erin g a a n zitten omdat bij Letteren was gebleken dat hij zo goed met studenten om kon g a a n . Want die waren toen nog lastig. De Jager mocht erin omdat hij de meest trouwe kerkganger w a s in bestuurskringen. Want dat stond toen nog leuk bij d e achterban. Wisten zij teerder veel. Toen ikzelf gedurende korte tijd Volk, Vaderland en VU mocht dienen met een UR­lidmaatschap, begon zich (zonder dat ik nu een oorzakelijk verband tussen die twee gegevens wil suggereren) reeds de tendens af te tekenen die geleid heeft tot d e tegenv/oordige kloof

/L/'

Gert v a n M a a n e n fen. Van Egmond lijkt er veel a a n gelegen duidelijk te maken waarvoor zijn steenpreparaten gebruikt worden. Voor een leek lijkt het slijpen en polijsten v a n stenen anders misschien een r a a r tijdverdrijf. Voordat zo'n steenpreparaat in één van de a n a l y s e ­ a p p a r a t e n 'verdwijnt' heeft het d e nodige bewerkingen o n d e r g a a n . De stenen worden over de gehele wereld door medewerkers of studenten verzameld. "We krij­ gen hier in de werkplaats d e gehele wereld onder ogen, en zelfs nog wel eens buitenaards materiaal van bijvoorbeeld me­ teorieten", aldus Van Egmond. De verzamelde stenen worden met een grove z a a g m a c h i n e m plakken g e z a a g d . Van Egmond, getooid in een stofjas en voor­ zien van gehoorbeschermers, doet de handeling voor die nog het meest lijkt op het snijden van plakken h a m bij d e slager. "Alleen g a a t het hier om steen en is het z a a g b l a d voorzien v a n een nj diamantjes, die precies zodanig gericht zijn dat ze als het w a r e door de steen h e e n

A7M^m-(m^,

DEGEN

Dakloos tussen CvB e n UR. Meer e n meer heeft d e UR zich ontwikkeld tot een parmantig praatcoUege w a a r min­ der produktieve personeelsleden toch nog een a a r d i g e en zinvolle bezigheid wordt geboden. Een soort sociale werkplaats in de universitaire samenleving eigenlijk. Een blind p a a r d kan er g e e n s c h a d e berokkenen. Gerenommeerde wetenschappers d a a r e n t e g e n ' heb­ ben tijd noch trek om zich regelmatig te kijk te laten zetten als een soort levende projectieschermen voor de opgeblazen egoidealon van d e bestuurlijk gepokte en gemazelde CvB­leden. En omdat het gemiddelde ni­ veau v a n de UR­leden daalde, d a a l d e d e kwaliteit v a n het tegenspel door d e raad, waardoor d e achting voor de UR daalde, zodat het animo voor een raadlidmaat­ schap d a a l d e en zo d a a l d e dus het gemiddelde niveau van d e raadsleden. Een typisch voorbeeld v a n e e n daalspiraal dus. Dat ons geliefde CvB bestaat uit zeer tot uiterst bekwa­ me bestuurders die ver vooruit zien enzo, is a l g e m e e n bekend, en dat benadrukken ze zelf trouwens ook te p a s en te onpas, bijvoorbeeld m interviews met Ad Valvas. Voorts is hun politiek talent overduidelijk geble­ ken uit het feit dat het CvB vanaf den beginne d e teloorgang van de universitaire democratie heeft voor­ zien, en krachtig en w a a r mogelijk heeft gestimuleerd. Het voornaamste w a p e n daarbij w a s v a n pluche. Door rustig jaar in jaar uit op hun zetels te blijven zitten, ontstond er vanzelf een kloof in kennis en kundigheid tussen collegeleden enerzijds en iedere keer weer nieu­ we, onervaren, onwetende r a a d s l e d e n anderzijds. Met steeds meer recht kon het CvB met steeds meer min­ achting op de r a a d neerzien, en in het o p e n b a a r smalend en denigrerend spreken over het gebrekkig geïnformeerd en toegerust zijn v a n hun bestuurlijke tegenspelers. Effectief in de afbraakpolitiek is ook het plan v a n colle­ gelid De Jager geweest om d e financiële vergoeding voor het raadswerk terug te b r e n g e n tot 0,2 formatie­ •!(..-Kiit£.4 ^L­ijgfj'­j ', j4^''Ai'^^ji'tJ'J'"i.n.':^£r''j.''.ji? ^ ^ f '^'!la^. -fafl ':w^i5-r

beitelen", aldus Van Egmond. Op de vierde verdieping in het W N­gebouw wordt d e fijnere afwerking verzorgd. Van Eg­ mond wisselt ­boven zijn grijze stofjas d a n ook in voor een spierwitte labjas. De overgang van het grove n a a r het fijne werk behoeft nog een a a n p a s ­ sing. De spieren moeten weer tot rust komen om met zekere h a n d te kunnen werken. Met fijnere zagen verkrijgt men uiteindelijk een steenplakje dat dunner is d a n een halve milli­ meter. Volgens Van Egmond een nauwkeurig werkje: "Moe­ der Natuur heeft er natuurlijk geen rekening m e e gehouden dat wij nog eens dunne door­ sneden v a n die stenen wilden hebben". Het polijsten van de preparaten wordt g e d a a n met draaischij­ ven die zijn voorzien v a n een doek met diamantpoeder. Voor de 'finishing touch' gebruikt Van Egmond een fijnslijpschijf van eigen fabrikaat. Van Egmond: "Nee, ik g a je niet vertellen w a a r die uit bestaat, dat is het geheim v a n d e smid. fk heb geen drs. voor m'n n a a m staan en ik moet hier mijn geld mee verdienen". "Het is de kunst zo kort mogelijk te polijsten, en een produkt af te leveren dat zo min mogelijk re­ lief en krasjes bevat. En weinig diamant gebruiken, want dat scheelt de b a a s ook nog in de portemonnee. Voordat je een goed p r e p a r a a t kunt afleveren ben je wel een d a g of twee be­ zig. Voor e e n geoloog is dat niet lang hoor, die zijn g e w e n d om in miljoenen jaren te rekenen".»

plaats in schaal 6. Dat is zo'n 6000 Hollandse guldens op jaarbasis. Als je commissarissen in die prijsklasse zou willen hebben, d a n verval je toch al g a u w in mensen als I.A. Diepenhorst, ex­burgemeester Smal­ lenbroek e n Sylvia d e Leur. Eerlijk gezegd betwijfel ik of die nu zoveel beter zouden zijn d a n Van d e Graaf, Tonkens en K ok, of d a n Brug, Grégoire en Hofmann­ Bénit. Andere bruikbare w a p e n s voor het CvB in d e strijd tegen de UR waren type­ en kopieermachines. Steeds m a a r nieuwe, weer dikkere e n nog o n l e e s b a a r d e r no­ ta's liet het bestuur vervaardigen en vermenigvuldigen door naarstig neuzelende ambtenaren. Een kilootje bedrukt papier per r a a d s v e r g a d e r i n g beschouwde men al g a u w als normaal m a a r las men natuurlijk niet meer. Op verzoeken v a n UR­leden om d e papier­lawi­ nes te stuiten en voortaan te werken met samenvattin­ gen en kortere beleidsstukken r e a g e e r d e het CvB stee­ vast met het argument dat de a m b t e n a r e n het veel te druk h a d d e n . Met typen en kopiëren bijvoorbeeld. Een beslissende slag is a a n d e universitaire democra­ tie toegebracht door een belangrijke nieuwe stap in de bestuurlijke bewapeningswedloop: d e tekstverwerker. Het gemak, w a a r m e e men nu schermen vol letters kan zetten, die zichzelf eindeloos kunnen repeteren in steeds weer (via het razendsnel verplaatsen v a n blok­ ken tekst) subtiel gewijzigde versies, is dodelijk voor de mogelijkheid van mensen om zich ergens over te kun­ nen laten informeren. De term 'desinformatiseringspro­ cessen' lijkt hier dus meer v a n toepassing d a n zijn veel gebruikte tegendeel. Tegen de achtergrond van deze geschiedenis lijkt het ineens natuurlijk wel een beetje schijnheilig als leden van het college in ons onvolprezen universiteitskrantje de vermoorde onschuld g a a n zitten spelen, en zielig g a a n zitten klagen over het niveau van de Universi­ teits­Raad, en om comissarissen "net als in het echte bedrijfsleven" g a a n zitten roepen. Dat is niet netjes. Zeker niet van een oppassend kerkganger. En dat voormalige DAK ­kers in reactie d a a r o p onbegrijpelijke ingezonden brieven in Ad Valvas g a a n zitten schrijven is natuurlijk helemaal stom. Voor onbegrijpelijke ver­ halen h a d d e n ze beter in de UR kunnen blijven zitten. Daar is men a a n gewend. Door onbegrijpelijke verha­ len bewijzen ze ruimschoots De Jagers gelijk. D a a r is de democratie niet mee gediend. Ik geloof dat de linkse studenten vorig j a a r met hun alternatieve kiesvereniging nog niet zo dom waren. Laat de hoogenkampen en de jagers hun tijd toch rustig uitdienen. De meulmannen en de zijlstra's lopen zich al warm om op hun beurt d e UR e n d e door hem vertegenwoordigde VU­gemeenschap te g a a n schoffe­ ren. In de universitaire verhoudingen kun je m a a r beter rustig je werk doen en politiek lekker dakloos blijven.»

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen