Ad Valvas 1988-1989 - pagina 473

f£>\FJ^/ps

28 APRIL 1989 In september wordt hij d e c a a n van de faculteit sociaal­culture­ le wetenschappen (SCW). Over het functioneren v a n d e facul­ teitsraad heeft hij e e n duidelijke mening, m a a r die heeft hij liever niet in d e krant, want al te veel waardering k a n hij er niet voor opbrengen. "Democratie a a n d e faculteit? Dat doet me a a n d e jaren zeventig denken." Een prettige herinnering is d a t blijk­ baar niet. Prof.dr. J. Tennekes, hoogleraar culturele antropologie, is niet d e enige die n a a r d e jaren zeven­ tig verwijst als h e m g e v r a a g d wordt n a a r zijn mening over d e faculteitsraad SCW armo nu. "In die tijd," legt bijvoorbeeld d e huidige d e c a a n , prof. dr. D.Th. Kuiper uit, "had je binnen d e wetenschappelijke staf duide­ lijk een a a n t a l min of meer pro­ gressieve leden. De studenten in de faculteitsraad probeerden voortdurend deze progressieve leden voor hun standpiont te winnen, zodat ze e e n meerder­ heid in d e r a a d konden krijgen. Iedereen h a d d e indruk dat het om ongelooflijk belangrijke za­ ken ging e n er werd d a n ook veel tijd gestoken in het verga­ derwerk." 'Zakelijk' e n 'pragmatisch' zijn de woorden w a a r m e e d e huidi­ ge faculteitsraadsleden het ver­ schil tussen toen e n nu a a n d u i ­ den. "Wat tien j a a r g e l e d e n 'hot issues' waren," zegt drs. F.R. Boddendijk, "wordt nu p r a g m a ­ tisch opgelost. Daarom zijn d e vergaderingen nu v a a k korter en valt er soms zelfs e e n v e r g a ­ dering uit. Dat lijkt e e n verval Advertentie

OP KOMST !

Raad sociaal­culturele wetenschappen

Hete hangijzers van toen worden nu zakelijk opgelost v a n d e democratie, m a a r d a t is het niet." De nieuwe zakelijkheid is, al­ thans volgens dr. H. van den Berg, niet d e enige r e d e n dat er minder tijd a a n vergaderingen wordt besteed. "Er is sprake v a n erosie v a n d e positie v a n d e r a a d . Bepaalde zaken worden nu buiten d e r a a d om geregeld, met n a m e het onderzoeksbe­ leid. Het initiatief voor program­ ma's voor voorwaardelijk gefi­ nancierd onderzoek ligt niet bij d e r a a d e n d e toetsing vindt plaats in p r o g r a m m a r a d e n e n toetsingscommissies. Ik vind dat g e e n g o e d e zaak, m a a r d e r a a d heeft g e e n middelen om meer invloed af te dwingen."

m a a r bij d e samenstelling v a n d e r a a d wordt er wel voor g e ­ zorgd dat g e e n enkele vak­ groep overgeslagen wordt. Dankzij d e grote autonomie die d e vakgroepen bezitten, is het echter zelden nodig tegenge­

I'S

li

|-

ï

­

'm

Consensus Zowel Kuiper als Marco Vonk, student­bestuurslid, wijzen op d e rol die het faculteitsbestuur speelt bij het bereiken v a n e e n consensus. Vonk: "Het bestuur anticipeert o p b e z w a r e n die mo­ gelijk in d e r a a d geopperd kun­ n e n worden. Het houdt met die bezwaren al rekening bij het formuleren v a n voorstellen door die zo in te kleden dat d e k a n s groot is dot d e r a a d e r m e e in­ stemt." De r a a d heeft op deze manier e e n preventieve functie, legt Kuiper uit. Omdat het bestuur g e d w o n g e n wordt om a l v a n te­ voren mogelijke b e z w a r e n on­ der ogen te zien, formuleert het het facultaire beleid zorgvuldi­ ger. In d e r a a d s v e r g a d e r i n g e n zelf komt het niet v a a k tot botsingen. De consensus over b e p a a l d e onderwerpen wordt buiten d e r a a d om gevormd. Dat gebeurt niet alleen in het bestuur, m a a r ook in commissies e n soms in d e vakgroepen. Officieel vertegen­ woordigt d e staf in d e faculteits­ r a a d niet d e eigen vakgroep.

stelde vakgroepbelangen in d e faculteitsraad uit te vechten. "Je zit d a a r niet alleen voor jezelf," zegt Boddendijk. "Dus je r a a d ­ pleegt collega's, in ieder geval die v a n je eigen vakgroep. D a a r is g e e n geregeld overleg voor nodig; meestal gebeurt het onder d e koffie. Daarom is het jammer dat er kantines gesloten

Hanne Obbink

w^ÊÊ

i

ife^ 1 ^

.^

l

; Dat klopt, zegt Vonk. "Maar het g e v a a r v a n zo'n uitspraak is dat die suggereert dat studenten g e e n invloed hebben. En dat klopt niet." Hij verwijst opnieuw n a a r d e korte HBO­program­ ma's. De r a a d is d e studenten toch op een p a a r ­ volgens de studenten weliswaar onderge­ schikte ­ punten tegemoet geko­ men.

^ v^Wi

1i f i

M ^ ^ m

m^

^

m £ m•5fJ

* 1 : 1 |­ . SI »1 i 1 *1 *l

.

::

»1

t»

é

11 1 *

^^r

.

«t

l • 1 '

il 1 t «1 i t

» s

i » 1 »

t«

f

M

tl

H

1*

Dr. Harry van den Berg: wei ni g i nvloed

op het

onderzoeksbele id

Foto Bram de Hollander

Faculteitsraad Biologie:

Zelfs d e verliezers treuren niet 'Ik ben een plant en van is garet­ tepeuken ga i k doodl' Of het lu­ dieke bordje op d e metershoge kamerplant is bedoeld voor d e leden v a n d e faculteitsraad Bio­ logie is twijfelachtig. De plant is naar een verre uithoek v a n d e vergaderzaal geschoven. De dichtst bij zijnde rokende r a a d s ­ leden zitten er meters v a n d a a n . De tribune is dichterbij e n mis­ schien is d e waarschuwing b e ­ doeld voor d e bezoekers. An­ ders d a n bij d e meeste facul­ teitsraden, zit d e tribune altijd vol. Soms met studenten, m a a r ook professoren als Ernst e n Kessler zijn soms v a n d e partij. 'Tribune' is e e n wat gewichtige benaming voor drie tafels die tegen elkaar zijn geschoven. Toch oogt het professioneel. Sa­ men met d e interruptiemicro­ foons v a n d e raadsleden, wekt het de indruk dat zich hier e e n voornaam gebeuren afspeelt. Anders d a n d e universiteits­ raad (het parlement voor d e héle universiteit), vergadert e e n faculteitsraad meestal in e e n op dat moment lege collegezaal, en moeten ze zich r e d d e n met de d a a r a a n w e z i g e stoelen e n tafels. Soms vindt d e geïnteresseerde

bezoeker op d e deur e e n briefje dat d e vergadering is verhuisd n a a r e e n a n d e r e zaal, v a a k ook nog op e e n a n d e r e verdieping. Een faculteitsraad onüeent zijn status b e p a a l d niet a a n d e a c ­ comodatie. Een faculteitsraad die deson­ danks regelmatig e e n volle tri­ b u n e trekt, onderscheidt zich door e e n inhoudelijk sterke ver­ gadering. Hoewel d e a g e n d a v a n d e faculteitsraad Biologie v a a k even s a a i oogt als d e kale g a n g e n in het Wis­ e n Natuur­ kundegebouw, kent d e v e r g a ­ dering betrekkelijk weinig h a ­ merstukken. De meest onschul­ dig o g e n d e a g e n d a p u n t e n zijn soms aanleiding tot onverwacht heftige debatten. Misschien ligt het a a n d e interruptiemicro­ foons, m a a r d e iribreng v a n d e verschillende sprekers komt al­ tijd duidelijk over. Bij a n d e r e ra­ d e n wordt er nog wel e e n s krachteloos gemurmeld. Deze duidelijkheid versterkt d e boodschap aanzienlijk, w a a r ­ door d e persoonlijkheid v a n d e r a a d s l e d e n wordt geaccentu­ eerd. Onwillekeurig komen ver­ gelijkingen o p met b e k e n d e po­ litici. Het begint al bij d e studen­ ten. Nel van Dam lijkt wel e e n beetje op d e parlementariër An­

Henk Vlaming dree v a n Es (P SP ), zoals ze met verve e e n minderheidsstand­ punt k a n verdedigen, bijvoor­ beeld over het toelaten v a n stu­ denten in het bestuur. Het raadslid prof.dr. J. Joosse, ooit d e c a a n v a n d e faculteit, lijkt op e e n elder statesman als gou­ verneur (Molly) Geertsema. Dat komt door d e zorgvuldige e n bij­ na plechtige formuleringen w a a r i n hij zijn commentaar ver­ pakt. D a a r m e e is hij e e n smaak­ maker. Niet zelden heeft hij d e lachers op d e h a n d . Tegelijker­ tijd heeft deze ex­bestuurder e e n feilloos gevoel voor het ver­ tolken v a n d e a l g e m e n e opinie. Bij stemmingen blijkt telkens weer dat d e analyses v a n pro­ fessor Joosse aansluiten bij d e meerderheid. Biologie is é é n v a n d e weinige faculteiten w a a r d e r a a d s l e d e n onderting regelmatig met el­ k a a r in d e b a t g a a n . Om e v e n bij d e vergelijkingen te blijven: d e c a a n prof.dr. R. Kraayenhof blijkt zich daarbij als e e n soort Perez d e Cuellar (van d e Ver­ enigde Naties) te ontpoppen. Hij discussieert nooit luidruchtig

worden, want bij d e koffieauto­ m a a t lukt dat toch minder." Het zijn vooral d e studenten die nog wel eens dwars g a a n lig­ gen in d e faculteitsraad. Stafle­ den zijn in zekere zin conserva­ tief, zegt student­raadslid Vi n­ cent Harteveld. "Hun b e l a n g is ervoor te zorgen dat v e r a n d e ­ ringen niet ten koste g a a n v a n arbeidsplaatsen." Studenten leggen volgens Harteveld meer d e nadruk op d e kwaliteit v a n het onderwijs. Daardoor komen studenten e n staf nog wel e e n s tegenover elkaar te staan. Dat gebeurde bijvoorbeeld toen d e faculteit verkorte program­ ma's voor instromers uit het ho­ ger beroepsonderwijs wilde in­ voeren. De studenten vreesden voor d e invloed d a a r v a n op d e onderwijskwaliteit, de staf dacht vooral a a n d e mogelijk­ heid meer studenten a a n te trek­ ken. Ondanks alle protesten v a n studentenzijde ging dat plan toch door. Kun je daaruit concluderen dat d e studenten als puntje bij paaltje komt toch het onderspit delven tegen d e staf?

mee, beantwoordt hier e n d a a r e e n v r a a g e n kiest a a n het ein­ d e v a n het debat formtoleringen w a a r m e e d e hele r a a d vrede heeft. Ondanks d e pittige discussies kent Biologie g e e n echte ven­ dettas, ook al lijken d e menings­ verschillen soms te polariseren. Er liggen g e e n duidelijke scheidslijnen tussen professo­ ren, bestuurders, studenten of ondersteimend personeel. G e e n nette pakken versus op­ gestroopte mouwen. De verhou­ dingen laten zich moeilijk in kaart brengen. Na iedere a a n ­ varing s t a a n d e k e m p h a n e n v a n d a a r n e t amicaal met el­ k a a r te keuvelen rond het koff ie­ karretje. Biologen laten zich on­ danks hun gekrakeel k e n n e n als een uniforme groep, w a a r ­ v a n d e leden het zich blijkbaar kunnen veroorloven in het o p e n b a a r zonder omwegen el­ k a a r het gelijk te betwisten.

Trots Ondanks al het h e e n e n weer g e p r a a t is er e e n grote concen­ sus over het a l g e m e n e beleid. Daar zijn d e biologen trots op e n a a n wie het horen wil, vertellen

De faculteitsraad is het eind­ punt v a n d e facultaire besluit­ vorming, legt Harteveld uit. Wil­ len d e studenten invloed heb­ ben op het beleid, d a n moeten zij zorgen ook in d e commissies en d e vakgroepen w a a r het be­ leid voorbereid wordt, verte­ genwoordigd zijn. "Als er g e e n studenten lid waren, zou het snel afgelopen zijn met d e facul­ teitsraad. De studenten zorgen voor het merendeel v a n d e in­ breng. Doordat d e studenten in commissies e n vakgroepen en die in d e r a a d hun standpunten op elkaar afstemmen, kunnen we met gefundeerde kritiek ko­ men. En die wordt zeker serieus genomen."

ze dat het beleid niet in d e a c h ­ terkamers wordt klaarge­ stoomd. Nadat e e n studenten­ motie (over studenten in het be­ stuur) e e n a a n t a l m a a n d e n ge­ leden w a s afgepoeierd, toon­ d e n zelfs d e indieners zich nauwelijks a a n g e s l a g e n . De drie studenten erkenden dat d e besluitvorming op hun faculteit altijd met open deuren plaats­ vond. Deze familiaire o m g a n g met el­ k a a r schijnt men overal bij bio­ logen a a n te kunnen treffen. Een afgestudeerd bioloog ver­ kondigde onlangs d e theorie dat d a t k w a m door d e a a r d v a n het vak. P rofessoren en studen­ ten, zo schetste hij, liggen tij­ dens het onderzoek knie a a n knie in het veld. Dat schept ver­ broedering e n verkleint d e af­ stand tussen d e mensen.

Advertentie

NOG EVEN

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen