Ad Valvas 1988-1989 - pagina 263

16 DECEMBER 1988 "Er zijn drie sociëteitsavonden per week, e n d a n h e b je n o g vijf keer per j a a r e e n avond met live­muziek. Je zou hier d a n eens moeten komen, je dendert gewoon weg". Volgens consul Cees Noordhoek (een consul is een bewoner die als contactper­ soon optreedt voor d e Stichting Studentenhuisvesting SSH­VU, d e e i g e n a a r v a n het pand, gvm) zijn d e functies v a n soos op d e eerste twee woonlagen e n woonruimte in d e d a a r b o v e n gelegen e t a g e s onverenigbaar. "We kregen er puur toevallig lucht v a n dat d e vergunning v a n d e sociëteit zou worden ver­ lengd. Dan is het zo'n moment v a n nu of nooit. Ik h e b toen in d e laatste week v a n juni, over­ haast e e n flodder v a n e e n be­ zwaarschriftje ingediend." "Dat w a s net op tijd e n gaf ons d e mogelijkheid formeel e e n be­ zwaarschrift in te dienen als die verlenging wordt verleend. We zijn afgelopen vrijdag, met alle betrokken partijen op e e n infor­ mele hoorzitting ten stadhuize geweest. Ik verwacht dat er eind januari e e n beslissing over d e voortzetting v a n d e vergun­ ning zal worden genomen", al­ dus consul Noordhoek. De actie v a n d e bewoners heeft k w a a d bloed gezet bij d e g e ­ schUlenconmiissie SSH. Die w a s in maart 1988 via het SSH­be­ stuur in kennis gesteld v a n d e klachten v a n d e bewoners e n ????? w a r e n juist bezig e e n r a p ­ port hierover op te stellen. In het rapport dat zij d e betrokkenen deze week zal d o e n toekomen wordt d e handelwijze v a n d e bewoners 'een directe inbreuk op d e sfeer v a n wederzijds ver­ trouwen' genoemd. De commis­ sie heeft d a n ook besloten om 'haar w e r k z a a m h e d e n te beëin­ digen omdat zij g e e n reële basis meer aanwezig acht om te fun­ geren als bemiddelingscommis­ sie'. De voorzitter v a n d e commissie, mr.J.W. Mekking, meent dat d e bewoners g e b o n d e n zijn a a n een overeenkomst w a a r i n is af­ gesproken dat betrokken partij­ en zich onthouden v a n verdere rechtsmiddelen zolang d e ge­

^ FJ)\FJ /F 'Ongestoord wonen belangrijker d a n vereni' verenigingsfeestjes

VU­corps Geluidsoverlast VI bedreigt soosvergi: soosvergunning Bewoners in het pand Herengracht 384, waarin het VU­ corps haar thuishonk heeft, hebben bij de gemeente geklaagd over de (geluids­)overlast die corpsleden ver­ oorzaken. Die klacht kan de gemeente meenemen bij haar afwegingen om de vergunning voor de sociëteit te verlengen. De stap van de bewoners heeft al één commissie het leven gekost. Gaat woongenot boven feestgenot ?

Het pand Herengracht 384, de onderste twee woonlagen zijn voor het VU-corps, daarboven zitten de bewoners Foto: Bram de Hollander

schiUencommissie g e e n uit­ s p r a a k heeft g e d a a n . M ekking: "Wij vinden dat het b e z w a a r a a n t e k e n e n tegen d e verlen­ ging v a n sociëteitsvergunning, ook het gebruik m a k e n is v a n e e n rechtsmiddel, wat eigenlijk door d e dadingsovereenkomst verboden is. Als dat buiten ons orhgaat e n m e n heeft ons niet g e v r a a g d spoed te betrachten met die uitspraak, d a n houdt voor ons d e boel op. Dat is kwa­ d e trouw b e n ik bijna geneigd te zeggen". Mekking vindt dat er juridisch gesproken sprake is v a n twee gelijkwaardige huurders, met gelijkwaardige b e l a n g e n . "Aan d e e n e kant zeg ik dat je d a a r niet moet g a a n w o n e n als je b e z w a a r tegen geluidsoverlast heb, en a a n d e a n d e r e kant heeft d e sociëteit nu e e n m a a l te m a k e n met bewoning e n d a a r moet ze dus rekening m e e hou­ den". De commissie neemt het in het rapport echter vooral op voor d e studentenvereniging. Ze conclu­ deert d a a r i n dat d e vereniging d e beperkingen, die d e dubbel­ functie oplegt ten aanzien v a n het sociëteitsgebeuren, accep­ teert. Tot h a a r spijt is er h a a r s inziens aarmierkelijk minder be­ reidheid bij d e bewonerscom­ missie d e beperkingen v a n het woongenot te accepteren. Commissievoorzitter M ekking: "De sociëteit zit d a a r nu een­ maal, m a a r g e e n enkele bewo­ ner is verplicht om in dat p a n d te g a a n wonen. Als je er g a a t wonen, moet je ook e e n a a n t a l zaken voor lief nemen. Waar­ m e e ik overigens niet wil zeg­ g e n dat je d a a r m e e g e e n rech­ ten meer hebt. M aar als ik in Amsterdam g a wonen e n ik h e b b e z w a a r tegen het feit dat d e

D

trottoirs vol met hondenkak lig­ gen, d a n moet ik niet in Amster­ d a m g a a n wonen". Consul Cees Noordhoek verwijt d e geschillencommissie forma­ listisch denken. "Die jongens denken zo ongeió/eii/i juridisch, dat is gewoon niet te filmen. Ik h e b op mijn kop g e h a d v a n die lui, niet normaal! Ze k w a m e n bij me op visite met d e hele com­ missie, een kopje koffie mocht niet baten, ik kreeg verschikke­ lijk d e mantel uitgeveegd dat ik ze h a d g e p a s s e e r d e n dus hele­ m a a l fout gezeten had", be­ schrijft hij met e e n H a a g s a c ­ cent. Er valt volgens hem goed te pra­ ten met d e leden v a n d e socië­ teit en d e SSH. "Iedereen is het er eigenlijk over e e n s dat die dubbelfunctie onverenigbaar is. Het is e e n structureel probleem e n d a a r o m willen w e ook e e n structurele oplossing. Voor mij weegt het ongestoord w o n e n v a n d e bewoners z w a a r d e r d a n d e feestjes v a n d e sociëteit. We h e b b e n die procedure bij d e ge­ meente a a n g e s p a n n e n om het bestuur a a n te sporen om n o g actiever op zoek te g a a n n a a r woonruimte". Woordvoerder v a n Sociëteit LANX (welke in stichtingsvorm d e huishoudelijke zaken v a n het VU­Corps behartigt), Ronald Wiegers is s p a a r z a a m met com­ mentaar. Hij b e a a m t dat d e stu­ dentenvereniging op zoek is n a a r e e n a n d e r pand, m a a r dat er nog g e e n geschikte locatie gevonden is. Nu is dat ook e e n groot probleem in het Amster­ d a m s e centrum, w a a r het VU­ corps g r a a g wil blijven. De advocaat, die d e studenten­ vereniging in d e h a n d heeft ge­ nomen, wü niet veel meer kwijt d a n dat hij tijdens d e bijeen­ komst op het stadhuis heeft be­ pleit dat d e huidige vergunning v a n d e sociëteit wordt voortge­ zet. Een woordvoerder v a n d e ge­ meente verwacht dat omstreeks begin februari e e n beslissing over d e verlening v a n socië­ teitsvergunning zal worden ge­ nomen.

(Gert van Maanen)

Dr. T. Jak ruimt misverstand /^erstand w e g in geschiedschrijving

Zorg voor 'armen van geest' a n laatste eeuw niet iets van •Ir-yi-nnirron in i n de H o vorige T j r i r i r r o 0eeu­ 011. We denken vaak dat zwakzinnigen Diana Doornenbal wen schromelijk verwaarloosd zijn. Pas halverwege de negentiende eeuw zijn er namelijk aparte tehuizen specifieke inrichting w a s een voor geestelijk gehandicapten opgericht. Volgens dr. T. feit. Jak is dat een misverstand. Ook in de zeventiende eeuw werd er al voor zwakzinnigen gezorgd. Dat schrijft hij in Hoog peil z'n proefschrift 'Armen van geest', waarop hij gisteren Jak beschrijft in z'n proefschrift e e n a a n t a l negentiende­eeuw­ promoveerde. se gestichten voor psychiatrisch

'Armen v a n geest' is e e n onder­ zoek n a a r d e geschiedenis v a n de zwakzinnigenzorg. Tot nog toe w a s er zo goed als niets ge­ d a a n a a n d e geschiedschrij­ ving v a n d e Nederlandse zwak­ zinnigenzorg. Volgens Jak verklaart het ge­ brek a a n g e g e v e n s het ont­ s t a a n v a n misverstanden. His­ torici staarden zich blind op d e stichtingsdata v a n tehuizen voor zwakzinnigen: halverwege d e negentiende eeuw. Pas tóen bleek dat zwakzinnigen specia­ le hulp nodig h a d d e n . Voor die tijd w a s hun verzorging schro­ melijk verwaarloosd, zo rede­ neerden zij volgens Jak. In 1986 schreef d e historicus P. Dickmann nog: 'Voor 1850 w a s men zich het b e s t a a n v a n zwak­ zinnigen zelfs nauwelijks be­ wust. Behalve e e n p a a r weten­

schappers e n d e eigen familie w a s ook niemand in hen geïnte­ resseerd.' Dit w a s voor velen een spijkerhard gegeven. On­ der a n d e r e het gebrek a a n be­ langstelling zou tot verwaarlo­ zing v a n d e verzorging v a n zwakzinnigen h e b b e n geleid. Op basis v a n literatuuronder­ zoek en archiefstudie door Jak blijkt echter dat zwakzinnigen in d e zeventiende e e u w in alge­ mene verzorgingstehuizen zoals gasthuizen, bejaardenhuizen en leprozenhuizen leefden e n dus wel degelijk a a n d a c h t kre­ gen. In d e negentiende e e u w kwam er een reorganisatie in d e hulpverlening. Gasthuizen ver­ anderden in ziekenhuizen waardoor hun hoofdfunctie niet meer verzorging w a s m a a r be­ handeling. De o v e r g a n g v a n het a l g e m e n e gesticht n a a r d e

gestoorden. Verzorging en on­ derwijs stonden er op e e n hoog peil. De inrichtingen w a r e n hui­ selijk ingericht. Ook werd vol­ gens Jak door d e gestichtsart­ sen veel w a a r d e gehecht a a n sociaal contact. Zo werd er met de kinderen gepraat, g e w a n ­ deld en gezongen. Het perso­ neel z a g het als hun t a a k om d e kinderen op te voeden. De tweede geneesheer­direc­ teur v a n d e inrichting M eeren­ berg. Van Persijn, schreef over een zwakzinnige jongen v a n ze­ ven jaar: "Niettegenstaande d e vele moeite, die men zich er voor gaf, leerde het g e e n enkel woord spreken, e n slechts ui­ terst gebrekkig lopen." De jon­ gen zat toen twee j a a r in het gesticht. Bij een epileptisch meisje v a n acht j a a r w a s d e moeite niet tevergeefs. In e e n verslag v a n

Onderwijs aan zwakzinnigenzorg in Meerenberg uit het tijdschrift 'Woord en Beeld' van juni 1897, getekend door H.M. Krabbé, en opgenomen in de dissertatie. Persijn staat dat zij 'onder ge­ paste leiding ordelijker w a s ge­ worden', wat meestal inhield dat het kind h a a r kleding niet meer kapot maakte, zindelijker w a s en meer a a n d a c h t kreeg voor wat er om h a a r h e e n ge­ beurde. De directeur heeft vol­ gens Jak g e e n verslag g e d a a n over d e manier v a n opvoeden die in zijn gesticht werd toege­ past. Dat er behandeld werd, staat echter vast. Ook het onderwijs h a d e e n op­ voedend karakter. M et levendi­ ge, frisse beelden, g o e d e verha­ len, gedichten e n liedjes pro­ beerden d e onderwijzers inte­

resse, lust en ijver te wekken. Jak vindt dat d e geschiedenis v a n d e gezondheidszorg teveel geschreven wordt vanuit d e vooruitgangsgedachte. De ver­ pleging en behandeling zou zijn verbeterd. Zelf legt hij liever het accent op continuïteit. De ge­ dachten, gevoelens e n g e d r a ­ gingen v a n de mensen v a n toen zijn voor ons onbegrijpelijk en onnavolgbaar, m a a r dat wü nog niet zeggen dat ze minder goed zijn. Het doel v a n d e zwakzinnigenzorg is gelijk ge­ bleven: d e zw^akzinnige een zo gewoon mogelijk leven geven, aldus Jak. m

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen