Geheugen van de VU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Geheugen van de VU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Geheugen van de VU.

Bekijk het origineel

Ad Valvas 1988-1989 - pagina 160

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Ad Valvas 1988-1989 - pagina 160

16 minuten leestijd

fiD\fJ^^

"Met mijn studenten h e b ik e e n heel goede relatie, m a a r als ik merk hoe onwetend studenten hier soms zijn schrik ik me dood! Ik doceer nu zes j a a r in Neder­ land, en het lijkt erop dat d e studenten hier elk j a a r minder weten." Zo horen we het nog eens v a n een ander. In dit geval: drs. Ana Sebastian (40), docente S p a a n ­ se taal­ en letterkunde bij d e letterenfaculteit v a n d e VU. Ge­ boren Argentijnse, studeerde fi­ losofie en literatuur a a n d e uni­ versiteit v a n Buenos Aires, w a s actief lid v a n de Peronistische jeugd. In 1977 verliet Sebastian Argentinië s a m e n met h a a r vierjarige zoon, als politiek vluchtelinge. Het bewind v a n g e n e r a a l Videla w a s net een jaar a a n d e macht. Militaire staatsgrepen zijn in d e geschiedenis v a n Argentinië g e e n bijzonderheid. Een staats­ g r e e p verziekte voor een deel de studie v a n Sebastian: "Drie m a a n d e n n a d a t ik mijn studie w a s begonnen, in 1966, g r e e p g e n e r a a l Ongam'a d e macht. Hij wUde s a m e n met a n d e r e ge­ neraals e n gesteund door Opus Dei het voorbeeld v a n Franco in Spanje volgen. Studenten bo­ den verzet, m a a r d e dictators stuurden politie en knokploegen om hen uit d e universitaire ge­ bouwen te verwijderen. Er wa­ ren grote vechtpartijen, veel ge­ wonden, veel studenten die in d e gevangenis w e r d e n ge­ gooid. Een heel grote groep academici verliet d e universi­ teit. Met behulp v a n hun contac­ ten in het buitenland konden veel academici buiten Argenti­ nië werken." Mensen die niet w e g wilden, m a a r ook niet met d e müitairen wilden samenwerken, vormden buiten de universiteit studie­ groepen. De docenten leefden van het cursusgeld v a n d e stu­

21 OKTOBER 1988

Buitenlandse docenten (3): drs. Anne Sebastian

'Op affectief gebied kent Nederland grote gebreken' FotoAVCAfU

Gerard van Schalk

Ana Sebastian, docente pS aanse taal- en letterkunde: 'De seducüe en de tederheid van de Argentijnse macho's mis ik hier' denten. Sebastian volgde enke­ le v a n deze groepen. H a a r stu­ die op d e universiteit brak ze later af, halverwege 1971. "Een dikke vriend v a n mij, 23 jaar, werd in maart v a n dat j a a r ver­ moord. Ik h a d g e e n huis, werd achtervolgd. Het werd mij veel te ingewikkeld om mijn studie af te maken." Betere jaren voor Sebastian braken a a n in 1973, toen d e Pe­ ronisten a a n d e macht kwamen. De directeur v a n d e letterenfa­ culteit in Buenos Aires vroeg h a a r als secretaresse e n als do­ cent­assistente voor d e colleges inleiding letterkunde. "De stu­ dentenbevoUdng bestond uit mensen die echt houden v a n li­ teratuur. Ze moesten hun studie

Vorige week woonde ik e e n verjaarspartijtje v a n e e n coUega bij. Daar viel mijn oog op e e n groepje heftig e n serieus debatterende wetenschappers. L eergierig als ik ben, sloot ik me onverwijld bij h e n a a n , om m e te kunnen laven a a n wijsheid, kennis e n inzicht v a n het a l d a a r s a m e n g e b a l d e intellect. Het onderwerp v a n hun ernstige gesprek, zo bleek me alras, w a r e n echter helaas wederom d e sombere toekomst v a n universiteit en wetenschap in het algemeen, e n v a n d e arbeids­ plaatsen der gespreksdeelnemers in het bijzonder. Dit stelde me teleur. In toenemende m a t e worden het denken en het spreken v a n d e h e d e n d a a g s e a c a d e m i ­ cus beheerst door d e v r a a g of hij op korte termijn ontslagen zal worden, of misschien n o g net niet. Af­ g a a n d e op d e favoriete discussieonderwerpen onder geleerden, moet men h e l a a s vaststellen dat hun eigen carrièrekansen zo ongeveer het kernvraagstuk v a n d e tegenwoordige wetenschap zijn geworden. Het probleem duikt d a n ook in talrijke g e d a a n t e n op vele plaatsen in het universitaire bedrijf op. De energie die men alom steekt in p.r., produktpromotie, fondsen­ werving en marktgerichtheid zijn duidelijke gevolgen v a n d e onblusbare ijver v a n wetenschappers om hun eigen baantje veilig te stellen. Menig hoogleraar schrikt er al niet meer voor terug om openlijk toe te geven dat hij nooit meer toekomt a a n onderzoek of bezinning, waarvoor hij toch ooit is aangesteld. Al zijn tijd g a a t immers zitten in marktverkenning, klantenbin­ ding, window­dressing e n a n d e r e activiteiten, die m e n v a n oudsher eerder tot het takenpakket v a n kruide­ niers rekent. Zo degradeert menig hooggeleerde zich v a n professor tot proleet. Ook in de voorlichting ten gerieve v a n middelbare scholieren, ziet men het academisch streven n a a r be­ houd van formatieplaatsen tot uiting komen. Toen ik tien jaar geleden op een fuifje v a n b o v e n g e n o e m d e collega gekscherend voorspelde d a t w e binnen afzien­ b a r e tijd studenten zouden proberen te lokken met gratis aanste­kers, b a l p e n n e n en balonnen, wekte deze scherts nog enige hilariteit. Zaterdag 8 oktober jongstleden stond ik echter g e m a a k t glimlachend lin­ nen tasjes bedrukt met VU­logo uit te delen a a n puiste­ rige pubers, ten einde hen e n hun ouders e r v a n te overtuigen dat d e VU echt helemaal het einde is enzo. Temidden v a n a n d e r e keurig geklede en vlot gecoif­ feerde docenten dong ik n a a r d e gunsten v a n deze jongeren die immers de beroepsperspectieven v a n mij en mijn collega's tot op grote hoogte b e p a l e n . Opvallend bij deze "voorlichting" a a n a a n k o m e n d e studenten is, dat wij, facultaire reclamemakers, g e a c h t

zelf betalen. Hun voorkermis w a s heel uitgebreid, heel wat a n d e r s d a n hier. In Nederland h e b je studenten die v a n é é n auteur alles weten, inclusief het merk whiskey dat hij dronk. Soms weten ze zoveel, dat ze v a n die e n e auteur niks meer s n a p p e n . Dat vind ik erg. Vroe­ ger k l a a g d e ik over d e encyclo­ pedische studie in Argentinië, m a a r nu b e n ik ervoor! Je moet in Argentinië weten wie Shake­ s p e a r e e n Dostojevski waren, a n d e r s w a s je e e n ezel. Hier m a a k t e ik m e e dat oudestijl stu­ denten in hun laatste j a a r Othello v a n S h a k e s p e a r e niet kenden." Zoals bekend g u n d e n d e g e n e ­

raals d e Peronisten slechts drie j a a r d e tijd. Onder het regime Videla, bekend v a n d e wereld­ kampioenschappen voetbal die hij in 1978 n a a r Argentinië h a a l ­ de, werd het leven v a n politiek actieve mensen onveilig. Se­ bastian w a s in '77 eerst n a a r Brazilië g e g a a n . Dat bleek net zo onveUig, omdat d e geheime diensten v a n Argentinië e n Bra­ zUië samenwerkten. Via Amnes­ ty International kon Sebastian n a a r Italië, later n a a r Neder­ land. "Ik kende v a n Nederland toen alleen tulpen, klompen, polders, Rembrandt e n Erasmus, molens e n k a a s . Maar ik wist dat ik in Nederland veüig zou zijn, dat is het belangrijkste. Het alternatief is e e n heel onzekere terugkeer n a a r mijn land, w a a r je mis­ schien wordt gearresteerd of vermoord of gemarteld." Na tien j a a r voelt Sebastian zich in Nederland h e l e m a a l geïnte­ greerd. H a a r huurhuis in d e Kin­ kerbuurt is 'heel rot', m a a r dat deert h a a r niet. "Ik ken bijna iedereen, ik geloof dat ik d e eni­ g e academicus ben. Als ik ver­ trek v a n d e Kinkerbuurt wil ik n a a r e e n a n d e r land, niet n a a r e e n a n d e r e buurt." Van birmen houdt Sebastian h a a r Argentijnse temperament. Voor h a a r zullen Nederlanders wellicht in sommige opzichten e e n s a a i volkje blijven. Ze

DOCTOR

d- D E G E N De markt worden met g e e n woord te r e p p e n v a n d e z a a k w a a r het o p d e universiteit uiteindelijk allemaal om is begon­ nen: het streven n a a r zuivere kennis. Het onderwijs­ voorlichtingscentrum m a a n t ons voortdurend om veel a a n d a c h t te schenken a a n salarissen e n carrièrekan­ sen n a d e studie, m a a r om het woord wetenschap, indien enigszins mogelijk, te vermijden. Dat zou mis­ schien een potentiële student kunnen afschrikken. De grens tussen voorlichten e n voorliegen v e r v a a g t op deze wijze mijns inziens wel ietwat. Studierichtingen presenteren zich op zo e e n voorlich­ tingsdag niet door d e intrinsieke w a a r d e v a n hun vak te beklemtonen, m a a r door te wijzen o p het m a a t s c h a p ­ pelijk nut ervan. Overal s t a a n video's, w a a r m e e op d e kinderlijke wijze der audiovisuele communicatie ver­ beeld wordt hoe leuk studeren wel is e n wat je er later wel niet m e e k a n verdienen. Het geschreven woord d a a r e n t e g e n is, afgezien v a n enkele kreten in d e alom­ tegenwoordige rijk­geülustreerde folders, geheel afwe­ zig, op grond v a n d e v e r m e e n d e gebruikersonvriende­ lijkheid. De enkele jongere die zich misschien h a d voorgesteld op die zaterdag iets te zullen kunnen s m a k e n v a n d e ernstige e n toegewijde sfeer in d e a c a d e m i e , moet zich bedrogen h e b b e n gevoeld door d e braUerige uitstra­ ling v a n d e VU op die achtste oktober. De hal leek omgetoverd in e e n markt, volgepakt met kraampjes v a n studentenverenigingen, sportclubs, voorlichters, hulpverleners, pastorale toerusters e n cultuurversprei­ ders. De handelsgeest v a n Albert Cuyp h a d d e schim v a n A b r a h a m Kuyper geheel n a a r d e achtergrond gedrongen. Symbolisch w a s d a n ook d a t het g e b r a n d ­ schilderde r a a m met het dubbelportret v a n A b r a h a m d e Geweldige a a n het oog werd onttrokken door e e n voor d e aula o p g e h a n g e n kolossale roeiboot e n e e n gigantisch spandoek met d e ongereformeerde uitroep: OLYMPISCHE KL ASSE.

ra

spreekt d e interviewer, als re­ presentant v a n De Nederlandse Man, een hartig woordje toe. "Met Argentijnen v a n mijn leef­ tijd kan ik heel goed praten over gevoelens. Met Nederlandse m a n n e n denk ik dat dat onmo­ gelijk is, weet jè? Gevoelens zijn bij jullie taboe, er rust e e n trau­ m a op. Op affectief gebied kent Nederland grote gebreken. Over serieuze, moeilijke onder­ werpen kun je hier eindeloos praten, en intellectuelen zijn d a a r het ergst in. Je kunt ook over seks praten en d e Pin­up Club v a n Veronica kijken, maar niet over gevoelens praten." Sebastian wordt zeer vrolijk als ze a a n h a a r (inmiddels stinkend jaloerse) toehoorder k a n uitleg­ gen dat Argentijnse macho's in twee soorten te vinden zijn. "Stoere, agressieve m a n n e n heb je overal, dat zou ik g r a a g veranderen. Maar Argentijnse m a n n e n kunnen heel moedig zijn, en teder tegelijk. De seduc­ tie en d e tederheid v a n d e Ar­ gentijnse macho's, die moet zo blijven. Zij kennen e e n manier v a n o m g a n g die niet zo is ge­ richt op ' n a a r b e d g a a n ' , zoals bij Nederlandse m a n n e n . Ik zie het als e e n vorm v a n koketterie, soms leidt het tot iets, e n soms tot niets. Zij kunnen je op een heel leuke manier laten weten dat je bestaat, s n a p je? "De Pin­up Club is vreselijk. Als­ of je d e sensualiteit kunt kopen! Koop dit soort onderbroeken en je kunt sensueel worden... Vori­ g e week z a g ik e e n C u b a a n s e zangeres v a n tachtig jaar, Celia Cruz, die heeft sensualiteit. Niet te kopen!" Dan houdt A n a Se­ bastian plotseling op, zich af­ v r a g e n d of ze ons wel zo vrij­ moedig m a g voorlichten. Met een niet te onderdrukken lach: "Ik geloof dat dit niet het goede gebouw is om over dit soort din­ gen te praten, hè?"

Dat d e VU h a a r toevlucht meent te moeten n e m e n tot dergelijke b r a n c h e v r e e m d e reclameleuzen e n tot het vermelde type voorlichting, komt m e d e voort uit de misvatting dat e e n universiteit zich zou dienen te be­ moeien met d e vrijetijdsbesteding of d e beroeps­per­ spectieven v a n h a a r studenten. De zo smadelijk ver­ doezelde Kuyper heeft dit misverstand meer d a n hon­ derd j a a r geleden reeds welbespraakt bestreden. Ik laat onze stichter e e n ogenblik zelf a a n het woord. In e e n voorlichtingspraatje uit 1882, getiteld "Welke zijn d e vooruit,zichten voor d e studenten der Vrije Universi­ teit?", keerde hij zich tegen "de beide verkeerde mee­ ningen, alsof e e n Universi,teit het doel v a n h a a r be­ s t a a n uitsluitend in d e studenten had, en erger nog, alsof e e n Universiteit als zoodanig ooit voor d e toe­ komst harer studenten aansprakelijk w a r e te stel­len." "Eer integendeel is e e n Universiteit allereerst bestemd, om a a n eenige b e k w a m e m a n n e n e e n milieu a a n te bieden, w a a r i n ze met d e g e n ernst het wetenschappe­ lijk onderzoek kunnen voortzetten..." Uiteraard doet Kuypers uitspraak over d e "degen ernst" mij persoon­ lijk veel genoegen, m a a r zijn vaststelling dat e e n uni­ versiteit voor alles e e n instelling v a n w e t e n s c h a p is, is ongetwijfeld belangrijker. "Wie a n d e r s oordeelt ver­ wart e e n Universiteit met e e n g y m n a s i a a l instituut of kweekschool." Dat zelfs Kuyper indertijd niet geheel ongevoelig was, voor d e marketingkant v a n het wetenschappelijk be­ drijf, zonder d a a r m e e overigens d e hoofdzaak uit het oog te verliezen, moge tot slot blijken uit dit citaat: "Een Universiteit is als e e n open markt, w a a r d e wetenschap met koninklijke mildheid voor bijna g e e n geld de versch geplukte vrucht v a n h a a r edelst fruitbed veil biedt, m a a r d a n ook uitdeelt zonder zweem zelfs van serieuse verantwoordelijkheid voor hetgeen er uit den kooper of zijn koopwaar wordt." Het zou mooi zijn als d e universiteit zich weer wat waardiger zou g a a n g e d r a g e n , en zich weer zou g a a n richten op nobeler taken d a n het werven v a n geld en studenten. Daarvoor is het echter eerst nodig dat het a a n t a l universiteiten in Nederland drastisch terug wordt gebracht. Wat moeten wij nu toch in hemels­ n a a m met 13 (zegge dertien) universiteiten in deze uithoek v a n Europa? Als minstens d e helft d a a r v a n wordt gesloten, d a n hoeven d e overigen zich niet meer zo uit te sloven. Misschien m a a k ik d a n weer e e n s e e n keer e e n ver­ jaarsfeestje m e e w a a r h o o g s t a a n d e r onderwerpen worden besproken d a n salarisschalen en inkrimpings­ plannen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 19 augustus 1988

Ad Valvas | 584 Pagina's

Ad Valvas 1988-1989 - pagina 160

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 19 augustus 1988

Ad Valvas | 584 Pagina's