Ad Valvas 1989-1990 - pagina 456

AD VALVAS 5 APRIL 1990

PAGINA 16

'Zo doen wij dat dus': het dagboek van een vleesgeworden anti­leider

Quotes

"Toen ik nog re ctor was, ging ik sliekum we l eens in de aula kijke n en dan zag ik zo'n doce nt voorin de aula staan, te rwijl honde rde n studenten hun syllabus opge sla­ gen voor zich hadde n ligge n e n het een geroezemoes van je we lste was. Dan ging ik toch wel droevig naar mijn kame rtje te rug." Prof. Bart Leijnse, hoogleraar chemische pathologie en ex­rec­ tor van de Erasmusuniversiteit Rotterdam, in Quod Novum, het weekblad van deze universiteit.

"Misschien is he t kle ine bassin van de Lage Landen toch niet zo geschikt als kwe e kvijve r voor op Amerikaanse le e st geschoeid top­ talent. He t ide aal van de ge lijk­ heid ligt ve rmoe de lijk toch wat meer in ons be re ik. He t le ve rt bovendien, hoe paradoxaal dat ook klinkt, me e r talent op dan de geforceerde mars naar de inte rna­ tionale top." Organisatie­adviseur Paul Kuy­ pers over de plannen voor gradu­ ate schools, in de Volkskrant

"De depolitisering van de politiek is e e n proce s dat allang aan de gang is. Je kunt he t al hore n aan het aparte taalge bruik. He t poli­ tieke de bat is bijna e e n re ligie us taalspel ge worde n, holle frase n voor wie buite n de ke rk staat, maar zinvol voor zij die bereid zijn de re ge ls te accepteren." Columnist Max Pam in NRC Handelsblad

"Ik kan Roe l in 't Ve ld geruststel­ len, want die gaten in mijn kle re n heb ik e r nie t ze lf in ge maakt, zoals hij ooit suggereerde, ze zijn er ingevallen, e n ik had geen geld voor nie uwe ." Maarten van Poelgeest, voormalig voorzitter van de studentenvak­ bond LSVb , in Haagse Post.

"Het onde rsche id tussen lichaam en geest vind ik e e n van de meest schadelijke uitvindinge n die e r zijn ge daan. De opvatting: de geest hoort bij God en is eeuwig, is een van de grootste handicaps ge­ weest om op e e n biologische ma­ nier naar he t bre in te kijke n." Prof. M.N. Verb aten, hoogleraar fysiologische psychologie in Lei­ den, in Else vie r.

JOOL HUL

M a a r t e n van P o e l g e e s t p r e s e n t e e r t z i j n "spannende j o n g e n s r o m a n " Martin Enserink

"Maarten van Poelgeest is de vlees­ geworden anti­leider. Hij lijkt niets te willen, bindt zich aan nooit en is alleen loyaal aan de bond. Hij is opportunistisch, luistert veel en goed maar laat uiteindelijk tacti­ sche overwegingen altijd domine­ ren. Intimiteit, vertrouwelijkheid en de waarheid hebben voor hem een wegwerpkarakter." Dat was nou niet aardig van Roel in 't Veld. Was hij uitgenodigd om te komen spreken op een klein feestje ter ere van zijn oude kennis, maakt hij van de gelegenheid ge­ bruik om hem een trap na te geven. Arme Maarten. Hij had het zo aar­ dig voor elkaar. Anderhalf na zijn verscheiden als voorzitter van de Landelijke Studenten Vakb ond heeft hij een boekje geschreven: Zo doen wij dat dus. Over de nieuwe studentenbeweging en een andere politiel<e mentaliteit. Afgelopen vrijdag werd het gepresenteerd, in een zaaltje in Paradiso. De tegen­ woordige top van de LSVb was er, de uitgever, vrienden en familie van de auteur, de halve ASVA, wat ambtenaren van het onderwijsmi­ nisterie, een handvol journalisten. En In 't Veld natuurlijk. Prof.dr. R. in 't Veld, vroeger directeur­gene­

raal hoger onderwijs, daarna enige tijd crisismanager van het ontred­ derde studiefïnancieringsb astion in Groningen en tegenwoordig hoog­ leraar bestuurskunde in Rotter­ dam. In 't Veld in zijn toespraak: "Waar­ van is dit boekje een kroniek? Van kortstondig heldendom, martelaar­ schap, of een egotrip? (..) Mijn con­ clusie is dat deze kroniek een b eeld van stilstand oplevert. De centrale fuguur staat stil, ontwikkelt zich niet, en zijn b eweging evenmin." Van Poelgeest en de gewezen top­ ambtenaar heb b en wat meege­ maakt samen. De 'studentenleider' (de term werd gelanceerd door het NOS­Journaal) gaat vooral de ge­ schiedenis in als de grote tegenspe­ ler van de impopulairste minister van de jaren tachtig, Wim Deet­ man. In werkelijkheid, zo blijkt uit Zo doen wij dat dus, is het In 't Veld die steeds weer het pad van Van Poelgeest kruist. Deetman wordt in zijn b uik getrapt en met eieren bekogeld, maar In t Veld komt in het diepste geheim onder­ handelen op het ASVA­kantoortje in Amsterdam. In 't Veld biedt Van Poelgeest een lift aan in zijn dienst­ auto­met­chauffeur en noodt hem op zijn afscheidsdineetje in Gro­ ningen. Die twee moeten zolangza­

Foto Peter vvoiters AVO/VU

merhand een zuivere haat­liefde­ verhouding ontwikkeld heb en. "Ik vind hem sluw en arrogant", schrijft Van Poelgeest. In 't Veld wordt in het boek neergezet als een geslepen, ambitieus tacticus. Een technocraat die mensen b espeelt. Maar wel iemand met b riljante ideeën, waar bovendien zaken mee te doen zijn. Een tegenstander van formaat. Diezelfde In 't Veld mag nu opdra­ ven om de presentatie van het b oek op te luisteren. Waarschijnlijk had de debuterende schrijver een aar­ dig toespraakje verwacht, welis­ waar met hier en daar een kritisch woordje, maar alles in het vriend­ schappelijke en gedompeld in nos­ talgie over de voorbije wilde jaren in het hoger onderwijs. Maar Van Poelgeest heeft zijn tegenstander onderschat. Als een boze fee komt In 't Veld nog eenmaal de sfeer b e­ derven. "De LSVb is geen b ewe­ ging", houdt hij de aanwezige bondsbonzen voor. "Het is een in­ houdsloze, ideeënloze machine die uitsluitend streeft naar de conti­ nuering van haar machtspositie." Helemaal ongelijk heeft In 't Veld niet. Maarten van Poelgeest wijdt hier en daar wel wat regeltjes aan zijn ideeën, maar lijkt dat vooral te

doorAad Meijer

^H...iK ZfiL Her je MMH^ Kf£I^Li£PV op je,

LiNOfi-.

OKlC)ei^BF<oeK^ -f!-aNCen^ok;i^eN( _

doen omdat het zo hoort. Eigenlijk was Zo deed ik dat dus een betere titel voor zijn werkje ge­ weest, zoals LSVb­voorzitter Jaap de Bruijn later opmerkt. Het overi­ gens vlot geschreven b oekje gaat namelijk niet over "de nieuwe stu­ dentenbeweging", maar over de rol van de nogal zelfgenoegzame Van Poelgeest daarin. De studentenlei­ der treedt zo solistisch op dat het lijkt alsof hij in zijn eentje het be­ stuur vormt. Intimi lijkt hij niet te hebben, niemand neemt hij volle­ dig in vertrouwen. Scrupules zijn hem vreemd. Hij bekent er soms lustig op los te liegen. En wat hem onder vier ogen verteld wordt ­ daarin heeft In 't Veld gelijk ­ brieft hij rustig door als dat zo uitkomt. Niet alleen ten tijde van zijn voor­ zitterschap maar ook in het b oek. Dat levert pikante details op: de HBO­raad die stiekem LSVb ­acties financiert, In 't Veld die er lol in schept via zijn autotelefoon b eurs­ fraude op te sporen. Vooral inte­ ressant voor wie het hoger onder­ wijs een beetje kent. "Een dagboek, een spannende jon­ gensroman" noemde Van Poelgeest zijn deb uut zelf in Folia. Zo doe n wij dat dus is een relaas geworden van een gewone jongen die tot zijn eigen verbazing diep doordringt in de wereld van ambtenaren, b e­ stuurders en parlementariërs. Maar als we In 't Veld moeten gelo­ ven heeft hij die wereld maar half begrepen, "Van Poelgeest is als een antropoloog die de Papoea's onder­ zoekt. Hij verstaat de taal wel, maar kan de cultuur niet begrijpen. Ik­ zelf ben een Papoea, maar dan een die achteraf het boek van de antro­ poloog leest. Vaak met een glim­ lach, soms met ergernis, en een en­ kele keer vol ongeloof'. De hoogle­ raar is klaar, het woord is aan de auteur. Die doet nog even moeite op In 't Velds boutade te reageren. Helaas, woorden schieten tekort na zoveel venijn. Er komt nog wel iets over dat het heus wel meevalt met die ideeënarmoede, maar overtui­ gen doet het niet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen