Ad Valvas 1989-1990 - pagina 463

AD VALVAS 12 APRIL 1990 |

PAGINA 7

Voor joker in de raad zitten Democratisch elan bij Letteren ver te zoeken Frank van Kolfschooten Wie spreekt met faculteitsraadsle­ den van Letteren springen de tra­ nen bijna in de ogen, want het democratisch elan blijkt wel héél ver te zoeken. Iedereen beaamt dat, maar niemand weet goed hoe dat zou kunnen veranderen. Een veeg teken, zo lijkt het, nu er bij Letteren weer een reorganisatie voor de deur staat. Typerend is de manier waarop de leden van de raad gekozen worden. Zowel bij de studenten als bij het personeel worden handtekeningen verzameld. De studenten hebben één kandidatenlijst, waarmee ze de colle­ gezalen zijn afgegaan. Zo sleepten ze meer dan 450 handtekeningen bin­ nen en overschreden de kiesdrempel van 35 % van de stemmen. Studentraadslid Barbara van Schijndel ondervond dat de studenten graag willen tekenen, maar vaak niet eens weten wat ze zich moeten voor­ stellen bij organen als faculteitsbe­ stuur en ­raad. "Ik leg het ze wel uit, maar het leeft totaal niet." Ook de vakgroepen bij Letteren houden er een soort Oosteuropees systeem op na. ledere vakgroep wijst twee leden aan uit eigen kring (ieder­ een komt een keer aan de beurt) en vervolgens circuleert er een handte­ keningenlijst, die iedereen braaf on­ dertekent, zodat het overdreven is om te spreken van 'gekozen' kandidaten. Het verschil met het communistische eenpartijstelsel is dat daar slechts één partij wordt getolereerd, bij de Lette­ renfaculteit gaat men echter vrijwillig akkoord met deze geringe keus. De samenstelling van het facul­ teitsbestuur is ook al geen democra­ tisch hoogtepunt, meent raadslid Zondergeld, docent geschiedenis. De secretaris­beheerder en de decaan

maken binnenskamers uit welke vak­ groepbestuurders ze graag naast zich willen hebben en dat leidt volgens Zondergeld niet tot een bestuur vol kritische geesten. "De vakgroepen stemmen er zelf niet over. Een Van Leuvensteijn of een Zondergeld wordt nooit gevraagd, want die zullen te kritisch opereren."

Hoorzitting Zelfs de anders zo levendige me­ vrouw Hülsmann (onderwijscoördi­ nator bij kunstgeschiedenis) wordt door een zekere droefenis bevangen als het gaat over haar raadswerk bij Letteren. Ze doet haar best om alles positief te zien, maar het is toch haar stellige indruk dat andere facuheitsra­ den veel meer stukken te lezen krijgen van het bestuur. "Het lijkt meer op een hoorzitting, waar je alleen maar ja en amen kan zeggen. Ik vraag me af of het wel goed is voor onze faculteit dat er zo weinig samenspraak is. De bedoeling van de faculteitsraad is toch dat het bestuur de werkvloer hoort, en daar haar nut mee doet voor de be­ leidsvorming." Toen de raad vorige maand verga­ derde over het eventuele opheffen van het computer­ondersteund on­ derwijs, leek het bestuur oprecht ver­ baasd dat de raad eerst meer informa­ tie eiste, voordat zij wilde beslissen over het ontslag van deze werkne­ mers. Volgens Hiilsmann is er geen sprake van dat het bestuur kwaadwil­ lend is. Het probleem is dat er bij Letteren geen goede bestuurlijke tra­ ditie is. Hülsmann:"De raadsleden zijn niet goed opgevoed. Ze zouden het wel anders willen, want ze vragen zich natuurlijk wel eens af wat ze eigenlijk doen in de raad. Maar als je niet weet hoe het hoort of hoe het anders kan, dan moet je opnieuw het wiel uitvin­ den. Daarom is het ook goed als men­

„.tAVC/VU

sen in de universiteitsraad gaan zitten, want dat is een goede bestuurlijke leerschool." Zondergeld is direct bereid om zelf het boetekleed aan te trekken. "Ik zou eigenlijk een halve dag per week moe­ ten uittrekken voor het raadswerk, maar dat doe ik niet. Ik lees de weini­ ge stukken en ga verder blanco naar zo'n raad toe. Ik heb vorig jaar wel eens een kritische vraag gesteld over een voordracht van een hoogleraar bij Taalkunde. Maar toen leek men te denken 'Wat moet die historicus nou? Die weet toch niks van taalkunde.' Dat is ook zo, maar ik word wel ge­ acht om te beslissen over die voor­ dracht." Ook Barbara van Schijndel voelt

zich vaak voor joker zitten in de raad. Ze wijt dat voor een groot deel aan haarzelf. "Ik zou meer kunnen doen dan alleen stukken lezen, en bijvoor­ beeld ook allerlei mensen kunnen aanspreken. Maar dat doe ik toch maar zelden. Bij de studenten probe­ ren we de achterstand in informatie op te lossen door voorvergaderingen te houden met het studentlid van het faculteitsbestuur." Volgens mevrouw Vester, docente klassieke talen, is de faculteitsraad wel de laatste plaats bij Letteren waar je goed werk kunt doen. "Je kan beter in het vakgroepsbestuur of de onderwijs­ commissie gaan zitten. Waarom ik dan toch in de raad zit? Omdat ik graag op de hoogte blijf... Maar dat

kan eigenlijk ook wel zonder in de raad te zitten." Zondergeld meent dat de geringe cohesie binnen de raad een weerspie­ geling is van de gebrekkige weten­ schappelijke samenhang bij Letteren. Hij noemt als voorbeeld het congres over de verwerking van de Tweede Wereldoorlog in de kunst, dat de vak­ groep Letterkunde onlangs organi­ seerde. "Bij Geschiedenis hoorden we daar pas een week van tevoren over. Letteren is zo'n kleine faculteit en toch kennen de docenten elkaar nau­ welijks. We komen wel eens bij elkaar bij een afscheid of bij een borrel, maar dan praat je alleen maar met je eigen mensen."

Geen hokje rood bij bewegingswetenschappen Faculteit maakt gebruik van 35 %­regeling Frank van Kolfschooten "Hé P eter, heb je professor Ac­ kermans nog gezien bij Keek op de Week}". Het gaat er joviaal aan toe voor het begin van de facul­ teitsraadsvergadering bij Bewe­ gingswetenschappen. Docenten en studenten voeren opgewekte gesprekken met elkaar en ieder­ een noemt elkaar bij de voor­ naam. En dat terwijl er een zeer gevoelig punt op de agenda staat: het conflict bij de werkgroep In­ spanningsfysiologie. Maar dat is niet het enige waarover die middag gesproken zal worden. Ook het computerbeleidsplan staat op het programma. Docent Huub, die het plan moet toelichten, installeert zich comfortabel op een tafeltje in de hoek van het veel te kleine zaaltje. Enkele raadsleden moeten nog wat naar elkaar toe schuiven, omdat ook het gemteresseerde publiek in het car­ ré van tafels moet worden ingepast. De Decaan opent de vergadering. Psalm­ of bijbelteksten, zoals die te horen zijn in de universiteitsraad, blij­ ven achterwege, en de toeschouwer komt ook niet te weten om aflevering nummer hoeveel het vandaag gaat.

Deze Decaan houdt duidelijk niet van plichtplegingen. Een vast ritueel in vergaderingen vormt de bespreking van de notulen van de vorige bijeenkomst. De De­ caan meldt dat ook de notulen van de vergadering van twee maanden gele­ den nog moeten worden goedge­ keurd, omdat dit er de vorige keer niet van is gekomen. Helaas kan dit stuk faculteitsgeschiedenis ook nu niet worden bekrachtigd, want raadslid Peter tekent protest aan. Hij wist van niks en heeft ze niet bij zich.

zich af, is er nu eigenlijk besloten de vorige keer. "En wie besluit hier nu eigenlijk?" voegt P eter daar nog aan toe, en kijkt vertwijfeld om zich heen. Niemand reageert, maar uiteindelijk geeft se­ cretaris­beheerder Gerhard het ver­ lossende antwoord: "U." Deze aan­ spreekvorm valt niet te rijmen met de verder zo ongedwongen omgangsvor­ men, waaruit moet worden geconclu­ deerd dat voor Gerhard de raad een 'U' is.

Lastpost

Na de notulen komt het computer­ beleidsplan van Huub aan bod. Last­ post nummer twee van de raad, Sjaak, komt nu ook los: "Nu een hamvraag: wat betekent 'beleid' in computerbe­ leidsplan?" Huub is blijkbaar niet ge­ wend aan zulke venijnige vraagjes en geeft een ontwijkend antwoord om zijn irritatie de baas te blijven. Hier­ door springt P eter weer bijna uit zijn vel:"Je zit hier om een discussie te voeren!" Gerhard probeert de zaak te sussen, maar P eter blijft boos:"lk wil dat op mijn woorden wordt ingegaan. Ik zit hier niet voor joker te praten!" De Decaan grijpt nu in en weet de geagiteerde P eter op bewonderens­ waardige wijze te kalmeren. Peter legt nog eens uit wat hem dwarszit:"Ik kan op grond van dit stuk geen afwegin­

Wie één keer bij de raad van bewe­ gingswetenschappen is geweest, ver­ geet P eter nooit meer. Niet omdat hij zo'n opvallende verschijning is, maar omdat hij de grootste lastpost is van het gezelschap. Het bestuur heeft zijn gevoeligheden inmiddels in kaart ge­ bracht en hoort hem opmerkelijk ge­ duldig aan. De bestuurders laten hem vooral goed uitspreken, want ze ken­ nen zijn verongelijkte "Maar jullie la­ ten me niet uitspreken." Peter mag dan een bijzonder lastig raadslid zijn, hij doet zijn werk wel goed en grondig. Dat blijkt al bij de behandeling van de notulen. Er doet zich een kolderiek tafereel voor, dat men wel vaker kan waarnemen bij faculteitsraden; wat, zo vraagt men

Beleid

gen maken," en hij drukt zijn BIC sceptisch tegen zijn onderlip. De an­ dere leden blijven hardnekkig zwij­ gen, alleen het steeds heftiger geklik van pennen verraadt hun aanwezig­ heid. Het wordt hoog tijd om een besluit te nemen, meent de Decaan. Sjaak sputtert nog even:"Ik weet nog steeds niet waarover ik beslis." Maar ook deze klip weet het bestuur te omzei­ len. Gerhard vat het besluit samen­ :"Het computerbeleidsplan is aange­ nomen met de aantekening dat P eter en Sjaak bezwaar maken tegen de term 'beleid'." Iedereen haak opge­ lucht adem: het is pauze. Het zaaltje stroomt leeg.

Onthutsend In de pauze doet de verslaggever een onthutsende ontdekking: er zijn helemaal geen verkiezingen voor de faculteitsraad van Bewegingsweten­ schappen! De namen van de student­ leden en de personeelsleden die het volgende studiejaar in de raad zullen zitten zijn al bekend, voordat er ook maar één hokje is rood gemaakt. De bewegingswetenschappers maken ge­ bruik van de 35 %­regeling: als de kandidatenlijst ondertekend wordt door 35 % van de bevolking van de faculteit dan is iedereen automatisch gekozen.

De verslaggever verlaat in verwar­ ring de zaal en gaat op zoek naar een faculteit waar nog wel gestemd wordt. Hij kan in het verkiezingsnummer toch niet de indruk wekken dat de VU soms nog wat kan leren van de ont­ wikkelingen in Oost­Europa?!

Advertentie

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen