Ad Valvas 1990-1991 - pagina 200

PMGINA

AD VALVAS 15 NOVEMBER 1990

16

Quotes

Jean-Paul: Hij kent me beter dan wie ook. Hans René: Dat kun je wel stellen! 4-i ; ^ "^ '-.«It,

"Er zijn met veel banen d ie be­ vrediging schenken Mijn stud en­ ten verwachten allemaal d at ze creatieve banen zullen krijgen, banen waar ze hun verbeeld ings­ kracht op uit kunnen leven Maar ik vrees dat ze zullen ontd ekken dat er niet veel van d at soort ba­ nen zijn " De Amerikaanse historicus Chris­ topher Lasch, in NRC Hand els­ blad

mm stPii

"Het ond oorgrond elijke karakter van het ministerie van ond erwijs wordt uitstekend weerspiegeld tn het gebouw waarin zij is gehuis­ vest " Stelling bi) het proefschrift van C A van Donselaar, Erasmus Umversiteit Rotterdam

"Ethici zijn d e snelst groeiend e beroepsgroep in de Verenigde Sta­ ten, en als het aan sommige colle­ ga's ligt zal d at in Nederland bin­ nenkort ook zo zijn Maar ethici zelf hebben het verschrikkelijk moeilijk Ethiek is in onze eeuw voor een groot deel teruggebracht tot meta­ethiek reflectie over het ethische oordeel, in plaats van d at oordeel te geven. Ethici hebben geen pot moraliteit meer klaar­ staan, waaruit ze een lepel ethiek kunnen scheppen om die over het euthenasievraagstuk uit te gie­ ten" Harry Kunneman, hoogleraar aan de umversiteit voor Humams­ üek m Utrecht, m HP/De Tijd

De Splinter

Frans Delemarre steh bi) zijn proefschrift "Smds het uit de handel nemen van de Daf­perso­ nenauto's is het op zondag gevaar­ hjker op de autosnelweg " "Het IS eigenlijk een fun­stelling Het id ee er achter ts d at d e zon­ dagsrijder vroeger herkenbaar was aan een Dafje Dat had zijn voord elen, want daardoor kon je d e nodige afstand houden Nu d e Daf er niet meer IS, mis ik d at herkenningspunt Als ik nu op zondag rijd , moet ik beter opletten d an vroeger, want voor je het weet begint er eentje zomaar in te voegen Kortom, het verdwijnen van d e Daf leid t tot allerlei onverwachte gevaren. Ik pleit met voor de herinvoering van d e Daf hoor, maar het zou wel makkelijk zijn om d e zon­ dagsrijder een een of and er ken­ merk te geven Het is toch lastig dat die mensen zomaar op de weg zitten Eigenlijk moet je ze een apart nummerbord geven. Dan weet je d at je maar beter even ruimte kunt maken Gelukkig IS er nog een lichtpun­ tje Hoewel de Daf is verd wenen kun je een hoop zond agsrijd ers nog herkennen aan hun hoed . Vooral de oude lm hebben nog wel eens een hoed op in de auto Dat ts een hand ig herkenningsmid d el"

Foto Bram de Hollander

Dick Roodenb urg

maar waarschijnlijk niet gelijktij­ dig. Hans René Ik heb mijn oproep al gehad, maar vroeg uitstel aan. Ik wil eerst afstuderen. Dat lukt nu al jaren niet, laat staan in een andere omgeving. Wat voor belang heeft de staat erbij om mij van mijn vrij­ heid te beroven. Ik ben geen gevaar voor de Nederlandse samenleving. We hebben op grond van ons ge­ loof een radicale keuze gemaakt: cooperation is better than conflict.

Jean­Paul: Voetbal, dat doen we ook samen. Aanvankelijk was ik aanvaller en Hans René verdedi­ ger. Later werd ik aanvallend mid­ denvelder en Hans René trok steeds meer naar voren. Hans René: Stonden we op een ge­ geven moment weer naast elkaar. Net geen Siamese tweeling, maar wel een hechte twee­eenheid. Hij is hij en ik ben ik, maar we zijn heel moeilijk te scheiden. Jean­Paul: Op feestjes gebeurt dat vaak, sta ik met iemand te praten en dan blijkt Hans René hetzelfde verhaal al verteld te hebben. Toch een vorm van telepathie. Hans René. W e zijn als totaalwei­ geraars militaire dienst veroordeeld tot twaalf maanden. Jean­Paul ging in beroep. Toen hij voor moest ko­ men, was ik getuige. Geen deskun­ dige, maar ik ben wel zijn tweeling­ broer.

Mensen werken samen. Deze week: Hans René Kruk (met baard) en Jean­Paul Kruk (met snor), studenten Engels, totaalwei­ geraars, tweeling.

Jean­Paul: Hij kent me beter dan wie dan ook Hans René Dat kun je wel stellen. Ik heb een pleidooi voor hem ge­ houden, maar daarmee ook voor mezelf en uiteindelijk voor de vre­ desbeweging. Het verhaal kwam van binnen uit, daarom staan we inhoudelijk heel sterk. Jean­Pauh Er is inderdaad kans dat we allebei in de gevangenis komen.

Eerst het 'ja voor', dan het 'nee te­ gen'. Geloof en politiek zijn niet te schelden. Jean­Paul: W at we ook doen, ons denken, handelen en voelen, is ge­ baseerd op die grondhouding, ons geloof in Jezus Christus. Van daar­ uit toetsen wij de dingen in de we­ reld, militaire dienst, relaties. Daar

Co.

praten we met z'n tweeen heel veel over. Ja inderdaad, als ik ergens mee zit hoef ik alleen maar even de trap op. Sinds anderhalfjaar heb ik een relatie met een oudere vrouw. Dat kost veel energie, omdat je er niet op ingesteld bent. Hans René Met die relatie heb ik het wel moeilijk gehad. We doen bijna alles samen, ook eten. Maar Jean­Paul kwam dan niet opdagen. Niet één keer, wel tig keer. In dat opzicht is hij soms wat gemakzuch­ tig. Zo van: die jongen redt zichzelf wel, hij is tenslotte volwassen. Jean­Paul: Dan bleef ik liever bij die vriendin eten. Maar daar kun­ nen we als broers over praten. We hebben elk een eigen karakter. Ik pas me in gezelschap makkelijker aan, leg eerder contacten. Hans René kijkt meer de kat mt de boom. Hans René. In mijn leven ben ik nog maar twee keer echt verliefd geweest. Ik heb een vriendin, die ik tien jaar geleden in Spanje ont­ moette. Daar schrijf ik nog steeds mee. Van haar heb ik het gevoel dat ze om me geeft. Als ik me bij ie­ mand thuisvoel, kan die ontzettend op me rekenen. Maar spelletjes, daar wil ik niet aan meedoen, hintje hier, suggestie daar, wat een onzin. Jean­Paul: Ik denk dat dat te ma­ ken heeft met een gebrek aan erva­ ring op bepaalde levensterreinen. Je zult zelfinitiatieven moeten ne­

JOOL HUL

men. Zo'n vrouw zit bij wijze van spreken mooi te zijn aan de bar. Dat is het rollenpatroon, zoiets ver­ andert maar langzaam. Een sterk punt van Hans René vind ik zijn inzet voor een bepaalde zaak. Maar soms wordt dat een obsessie, dan gaan andere dingen er onder lijden. In dat opzicht is hij bijna mono­ maan. Hans René. Een bijtertje ben ik. Ik kan me maar op een of twee zaken of personen tegelijk richten. Dat dienstweigeren heb ik ervaren als een bekering. Dat is geen vies woord. Ineens zag ik hoe alles sa­ menhing, geweld, kapitalisme, mili­ tarisme. Dan wil ik alles uitzoeken, daar bijt ik me in vast. Vervolgens ging het wel mis met mijn studie. Jean­Paul: Dat was de eerste keer dat we niet samen op vakantie gin­ gen. Hans René bleef thuis om werkstukken te schrijven. Toen ik terug kwam zat hi) er heel zielig bij, prullebak vol dichtbeschreven proppen. En ik had allemaal leuke verhalen. Hans René. Ja, natuurlijk hebben we vroeger wel gevochten. In dat opzicht waren we gewone kinde­ ren. Jean­Paul: Als baby al, zat ik hem steeds op zijn kop. Misschien als compensatie voor het feit dat ik vijf minuten jonger ben. Hans René. Kregen we elk een ei­ gen box.

doorAad Meijer

T \Wftr ^(Mt> 1£

3UK^ KK^W

'"'''^J

ES

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen