Ad Valvas 1990-1991 - pagina 519

AD VALVAS 30 MEI 19911

I PAGINA 5

Mensen hoeven in de toekomst hun stoel niet meer uit om met elkaar te praten. Via telemati­ ca ­ fax, computer en video ­ kunnen ze zowel vergaderen ais hun fa­ milie bezoeken. Volgens prof.dr. P. Nij­ kamp, hoogleraar ruim­ telijke economie, zal het echter anders gaan. "Het vervoer van men­ sen zal explosief stij­ gen." De gebruiker moet daarom meer voor zijn transport gaan be­ talen. Vorige maand zat Nijkamp aan de VU een congres over Telemati­ ca voor.

Telematica lokt reisexplosie uit

Jan­Jaap Heij "Binnen één generatie zal er een we­ reldwijde netwerkeconomie ontstaan. Iedereen zal dan met elkaar contact kunnen hebben. Het gevolg zal zijn dat iedereen de hele wereld over reist, zowel voor zakelijke doeleinden als voor een bezoekje aan oma in Zuid­Amerika. Het milieu is daar ab­ soluut niet tegen bestand, en er is ook niet genoeg energie beschikbaar. De vraag is dus of telematica, dat wil zeggen communicatie via telefoons, faxen, computers en video­systemen, er voor kan zorgen dat die mobiliteit van mensen ingetoomd wordt. "Het aardige is dat daar totaal ver­ schillend over wordt gedacht. Er is een stroming die zegt dat de ver­

Nijkamp: 'Ais je je collega een paar keer gebeld hebt kom je tot de conlusie dat je eikaar op moet zoeken' Foto AVCAU

vangen. Daarmee zou vooral het za­ kelijk verkeer, voor vergaderingen en dergelijke, af kunnen nemen. "Een andere stroming zegt juist dat reizen en telematica hand in hand gaan, dat het gebruik van béide vor­ men van communicatie toe zal ne­ men. De cijfers wijzen inderdaad in die richting, maar volgens mij komt er nog iets anders bij. Het gebruik van telematica lokt fysiek vervoer uit.

Hoogleraar ruimtelijke economie Nijkamp ziet de mobiliteit eerder toe­ dan afnemen voersbehoefte zal dalen als mensen elkaar bij gesprekken via telematica kunnen zien. Video­systemen kun­ nen in de toekomst het onpersoonlij­ ke van de telefoon en de fax onder­

Om maar iets te noemen, als je ver­ schillende keren met een collega hebt gebeld, kom je tot de conclusie dat je elkaar eens moet opzoeken. De behoefte aan vervoer zal ­ als ze niet

Kuyper zat als verlamd in zijn stoel. Dit kon toch niet waar zijn! Hij las de brief van de Dienst Studentenmonitoring nog eens een keer over, maar het stond er echt: "Geachte heer Kuyper ­ Het college van bestuur heeft ons onlangs gevraagd om een overzicht van de studentenaantallen van het Centrum voor Ethische Vraagstukken. Na raadpleging van ons computerbestand is gebleken dat de vijfentwintig cursisten die zich volgens uw opgave zouden hebben ingeschre­ ven voor het vak 'Inleiding in de milieu­ethiek' alhier onbekend zijn. Wij verzoeken u daarom uw gegevens nog eens te controle­ ren. Mogelijk gaat het hier om een groep studenten van de Universiteit van Amsterdam. Wij willen u erop wijzen dat het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen geen financiering verstrekt voor bijvakkers van andere universiteiten. Uw cursus zal daarom onder de huidige omstandigheden geen doorgang kunnen vinden, zo is in overleg met het college van bestuur besloten." Toen hij de eerste schrik had overwonnen, begon Kuyper na te denken. Wat was dat voor een streek van het college van bestuur om achter zijn rug om zijn studenten door te lichten! Hij besloot Lutterlof om opheldering te vragen. De secretaresse van de rector magnificus wilde hem eerst niet doorverbinden, maar na lang aandringen zwichtte ze. Het werd echter een kort telefoon­ gesprek. Lutterlof zei op ijzige toon: "Het spijt mij bijzonder, maar je zult toch echt je eigen bonen moeten doppen. Aan de VU wordt iedereen gelijkelijk behandeld. Kwaliteit en studente­ naantallen, daar gaat het tegenwoordig om. Als het Centrum ' voor Ethische Vraagstukken over drie weken nog steeds niet heeft bewezen dat het levensvatbaar is, dan zal blijken dat zelfs

door de overheid wordt afgeremd ­ explosief stijgen, juist omdat mensen via het netwerk van telematica mak­ kelijker met elkaar in contact kunnen komen. De enige grens die ik op dit moment zie is de tijd. Mensen heb­ ben eenvoudigweg niet meer dan 24 uur per dag om zich te verplaatsen."

Golfcrisis ""De gevolgen van die reis­explosie zullen voor het milieu enorm en vol­ gens mij onacceptabel zijn. Er moet dus wat gebeuren. We moeten als dat mogelijk is kiezen voor die vormen van communicatie die het milieu zo min mogelijk belasten, zoals bijvoor­ beeld telematica. "Ik ben ervan overtuigd dat we ­ met behoud van ons welvaartsniveau ­ de behoefte aan vervoer wel degelijk kunnen verminderen. Tijdens de Golfcrisis heeft een aantal grote be­ drijven zijn werknemers min of meer verboden om te reizen. Het gevolg

was dat er enorm veel gedaan moest worden met tele-conferencing en vi­ deo­systemen. Er is nu weliswaar sprake van een zekere inhaalvraag, maar het is gebleken dat telematica een flink deel van de communicatie over kan nemen die we niet per se face-to-face willen doen. "Dat zal echter niet gebeuren als het vervoer niet een stuk duurder wordt gemaakt. Voor het fysieke verkeer moet gelden dat de gebruiker betaalt voor zijn vervuiling, zodat die drei­ gende explosie in mobiliteit wordt af­ geremd. Het prijskaartje dat daarbij hoort zal hoog zijn: ik schat het twee­ of drievoudige van wat we nu voor ons vervoer betalen. Daarmee wordt het gebruik van telematica gestimu­ leerd, en kunnen de kosten van de milieuvervuiling worden gedekt. Bo­ vendien komt er geld beschikbaar om de veiligheid van het verkeer te ver­ beteren." "De Nederlandse overheid loopt in

A. Kuyper Zn.

De belevenissen van een achterkleinkind (35) de wegen van de Vrije Universiteit en Abraham Kuyper uiteen kunnen gaan. Goedenmiddag, Kuyper." Kuyper vervloekte de dag dat hij was geboren. Hij stond er ook helemaal alleen voor. Leonore Martini zat weer eens in het buitenland. Ze kon maar moeilijk wennen aan de stijve om­ gangsvormen op de VU, en greep iedere gelegenheid aan om internationale contacten te gaan leggen. Zijn aanvankelijke enthousiasme over zijn baas was inmiddels danig bekoeld. Van die vijfentwintig studenten begreep hij werkelijk niets. Hij was er toch zelf bij geweest toen ze zich bij zijn luchtballonactie hadden ingeschreven?! Hij belde de studentenadministratie van de Universiteit van Amsterdam op en las de lijst met namen

dit opzicht helaas jaren achter. Het ministerie van Verkeer en Waterstaat ziet Nederland teveel als een distri­ butieland. Men aarzelt om de prijs van vervoer, met name het beroeps­ vervoer, te verhogen, omdat het onze concurrentiepositie schaadt. De hui­ dige commotie over het verhogen van de benzine­accijns met een kwar­ tje is in dat verband illustratief. Ne­ derlanders zijn gewend om zoveel mogelijk zakken op hun schouders te nemen en daarmee door Europa te karren. Als je echter kijkt hoeveel er met al dat gesjouw verdiend wordt, dan blijkt dat heel weinig te zijn. De inkomsten zijn vergelijkbaar met die uit landbouw. Economisch zijn we dus niet zo slim bezig. "Het zou veel beter zijn als Neder­ land een soort makelaarsfunctie zou hebben, als we de informatiestromen over vervoer zouden beheren; welke container is op welke plaats en waar moet hij naar toe. Enig vervoer van goederen blijft natuurlijk altijd nood­ zakelijk, net zoals het bezoeken van familie nooit zal verdwijnen. Maar met een dergelijke makelaarsfunctie zijn we minder afhankelijk van goe­ derentransport, zodat de prijs van het vervoer omhoog kan. Dat is beter voor het milieu. Bovendien zouden we als makelaars ook veel meer winst maken. Goede voorzieningen op het gebied van telematica zijn uiteraard essentieel voor het beheren van in­ formatiestromen, maar helaas heeft het ministerie het tot nu toe af laten weten. Echte beleidskeuzen zijn nog niet gemaakt."

voor: "Whimpysinger, Neutebeum, Nittikson, Te Wigchel, Kiekertak, Taas Daamde." Wat een namen, dacht Kuyper. Aan de andere kant van de lijn bleef het stil en daarom las hij maar verder. "Peert, Punselie, Bolmikolke, Klotterbooke, Van der Karbargenbok..." Bij het horen van de laatste naam begon de UvA­medewerker ineens hard te schreeuwen tegen Kuyper. "Zeg, neem jij je moeder in de maling! Wie denk je wel dat je bent om mij voor Jan Joker te laten zoeken!" en hij smeet de hoorn op de haak. Kuyper was stomverbaasd. Waar had hij dat nu weer aan verdiend? Het telefoonboek! Daar zou vast ook wel een van die studenten in te vinden zijn. Stom dat hij daar niet eerder aan had gedacht. Maar hoe hij ook zocht, hij trof er geen enkele naam van zijn lijst in aan. Kuyper gaf het op. Hij ging verder met het openmaken van de post; dat was er niet meer van gekomen na het lezen van de onheilstijding van de dienst Studentenmonitoring. Er wacht­ te hem een nieuwe verrassing. "Literair dispuut Bordewijk, het meest proza %sche dispuut van het Vrije Universiteitscorps, heeft de eer u uit te nodigen voor de grootse viering van zijn negende lustrum in soci'/gteit Bint op Singel 485. 's Middags kunt u enige literaire lezingen in onze salon bijwonen, en na afloop van de borrel begint om 20.00 uur ons literaire bal. Het thema van dit gemaskerde bal zullen de boeken van Bordewijk zijn. De personages uit Bint zijn echter voorbehouden aan onze dispuutsleden. Was getekend, Van der Karbargenbok, secretaris." Sodeknetter, dacht Kuyper. Niks vijfentwintig aanmeldingen voor mijn cursus milieu­ethiek. Gewoon genept door een stelletje corpsballen!»

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen