Ad Valvas 1990-1991 - pagina 140

\ 1 AD VALVAS 18 OKTOBER 1990

PAGINA 2 0 1

Quotes

'Natuurlijk moest ik in het begin wel even slikken toen ik het mes erin stak'

"Ik h oud niet zo van die zielige verhalen over mensen in ach ter­ standssituaties, maar ik vind dat Ritzen een elite­aanpak kiest. Het is allemaal leuk voor de zvh izz­ kids die altijd door h un ouders zijn gestimuleerd. Maar je h ebt ook mensen die via de havo en het hoger beroepsonderwijs naar de universiteit komen. Die werken ontzettend serieus en halen goede resultaten. Maar dat h adden ze nooit op hun ach ttiende gekund." K.H. Visser, studie­adviseur aan de Leidse universiteit, in Mare., het weekblad van deze universi­ teit.

"Ach, h et calvinisme, je weet h oe dat gaat: in Nederland vindt men het altijd mooi als iets met h et calvinisme te verbinden is. Het is een beetje een maniertje. Ik denk eerlijk gezegd dat die h ele calvi­ nistische erfenis razendsnel aan het verdwijnen is, dat de meeste mensen een soort maffe h eidenen zijn die van niets weten." Trudy van Asperen, lioogleraar ethiek aan de universiteit van Amsterdam, in HP/de Tijd

"Voor studenten is van de doel­ stelling bijna niets te merken, be­ halve in de universiteitsraad en op feestjes en partijen als je weer eens uit moet leggen dat je de VU nu niet zozeer gekozen h ebt van­ wege h et bijzondere, ch ristelijke karaker en dat je eigenlijk maar toevallig daar terech t gekomen bent." Barbara van Malen, in Frontaal, maandblad van VU­studenten.

De Splinter Drs. Nel Draijer die volgende week op het proefschrift Sexuele traumatisering in de jeugd pro­ moveert, ergert zich aan het feit dat het zwangerschapsverlof van onderzoeksters slecht is geregeld. Eén van de stellingen in haar proefschrift luidt: '(•) Onder­ zoekscontracten zouden (..) moe­ ten voorzien in een uitloop ten gevolge van zwangerschap.' "Ze checken op de VU als je aan­ gesteld wordt wanneer je voor het laatst menstrueerde. Als je vraagt waarom de W dat moet weten, krijg je als uitleg 'dat het toch wel erg vervelend is als de universiteit bij een kortlopend contract voor het zwangerschapsverlof moet op­ draaien'. Onderzoeksters komen enorm on­ der druk staan, want er wordt steeds meer met kortlopende on­ derzoekscontracten gewerkt: ze moeten h et onderzoek op tijd af­ ronden en de concurrentie is groot. Wat er dan in de praktijk gebeurt | is dat ze hun zwangersch ap maar uitstellen. Dat levert grote proble­ men op. Het is namelijk de vraag of h et lukt om op latere leeftijd kinderen te krijgen. Het zou goed zijn als er een pot komt waaruit zwangersch apsver­ lof betaald wordt. Maar op h et moment h eeft de VU niet eens een regeling voor zwangersch apsver­ lofbij contractonderzoek. Ik geloof dat je wat dat betreft met een aanstelling bij h et bedrijfsleven beter af bent dan wanneer je h ier contractonderzoek doet."

"Sommigen noemen mij 'lijitensnijder', maar dat vind ilc zo'n rotw oord" Erno Eske ns

Donne Lek (29), vijfde jaars ge­ neeskunde en student­assistent bij de vakgroep Anatomie: "Als ie­ mand vraagt 'wat doe je nou eigen­ lijk?', dan zeg ik maar dat ik prepa­ rateur ben. Ik moet er zelf altijd bij glimlachen, want men heeft geen flauw idee wat het betekent. Dan denk ik: 'mooi, houden zo'. Het is namelijk moeilijk uit te leggen wat er leuk is aan dit werk. Anderen noemen mij 'lijkensnij­ der', maar dat vind ik zo'n rot­ woord. Iedereen denkt daarbij ge­ lijk aan Draculafilms en aan 'Vrij­ dag de dertiende' en zo is de reali­ teit natuurlijk niet. De meeste men­ sen hebben gewoon een verkeerd beeld van mijn werk. Iedereen vraagt me ook altijd of ik het niet eng vind. Vaak wimpel ik dat soort vragen een beetje af. W at je ook vertelt, ze horen het toch met ande­ re oren omdat ze zelf bang zijn. Natuurlijk moest ik in het begin ook wel even slikken toen ik het mes moest hanteren. Maar ik ben er nu aan gewend. Ik heb ook niet meer het idee dat ik met mensen werk. Je ziet wel een lichaam met alles erop en eraan, maar in mijn ogen is het geen mens meer. Dat is

JOOL HUL ^koET"icfii^iFr.'

een aanname waardoor ik prettiger werk. Natuurlijk, er blijft ook wel verschil of je een brood zit te snij­ den of een lichaam. Ik probeer met respect te werken. Ik maak er geen grapjes over en ik ga ik niet willekeurig maar wat snijden. Mensen die zich ter be­ schikking van de wetenschap heb­ ben gesteld zijn bijzonder en daar moet je respect voor opbrengen. Ik ben dit werk gaan doen omdat ik naast student ook fysiotherapeut ben en daarom veel van anatomie

bijbaantjes: de preparateur moet weten. Tijdens mijn fysiothe­ rapieopleiding leerde ik alles uit at­ lassen. Ik discussieerde altijd met mijn docent over hoe iets nu pre­ cies in elkaar zat. Dus ben ik ge­ neeskunde gaan studeren en stu­ dent­assistent bij de vakgroep Ana­ tomie geworden. Ik begeleid nu studenten op de snijzaal. Het snijden is voor alle ge­

neeskunde­studenten een verplicht vak, maar ze kunnen er niet alle­ maal even goed tegen. Ik laat ze daarom eerst rustig kijken om te zorgen dat ze niet in de grappen­ makerij vluchten. Sommigen heb­ ben namelijk zo de zenuwen dat ze geen respect meer kunnen opbren­ gen. Daar irriteer ik me dan wel aan. Maar als ze gewend zijn, gaat het wel over. Er zijn er ook altijd die alleen naar het plafond kijken... Veel studenten zouden liever niet snijden, maar het went wel. Naast het begeleiden van studenten ben ik ook bezig met het maken van demonstratiemodellen voor het onderwijs. Dat betekent dat ik bij­ voorbeeld een zenuwsysteem moet blootleggen, zodat iedereen het kan zien. Je zou het misschien niet ver­ wachten maar dat is creatief werk. Ik ben echt bezig iets te maken. Ik snijd namelijk alles zo uit dat het heel mooi lijkt. Feitelijk is het lichaam een wirwar. Enkelbanden bijvoorbeeld, die zie je nauwelijks. Die moet je dan een beetje 'maken' om ze aan de stu­ denten te kunnen laten zien. Dat geeft me een gevoel van trots. Ik heb iets geschapen dat toch jaren lang in het onderwijs gebruikt kan

Foto Sidney Vervuurt AVC/VU

worden. Dat houdt de swing er wel in. Het is mij nu wel duidelijk dat als je iemand opensnijdt, de werkelijk­ heid anders is dan wat er in de atlas staat. Iedereen denkt bij anatomie aan mooie plaatjes waar alles heel duidelijk op staat. Dat zijn ideaal­ beelden. Iedereen zit weer anders in elkaar. Je hebt wel eens dat een slagader ergens ontspringt waar hij 'niet vandaan hoort te komen'. Eerst snap je het dan niet; het wijkt af van het model dat je hanteert. Dus je denkt al snel dat je iets verkeerds hebt weggesneden. En dan blijkt gewoon dat de natuur dat anders in elkaar gezet heeft. Dat is toch prachtig! De kennis die ik tijdens mijn stu­ dent­assistentschap heb opgedaan is voor mij heel praktisch: ik ben bijna een wandelende atlas gewor­ den. En ik moet nog wat vakken anatomie doen, daar zal ik dus niet veel moeite mee hebben. Maar ook voor mijn fysiotherapie is de kennis nuttig. Ik wil later graag anatomie op een fysiothera­ pie­opleiding geven. Ik denk dat ik nu wel wat te vertellen heb. Ik wil het idee doorprikken dat je anato­ mie alleen uit een boek kunt leren.

door Aad Me ije r t t v j ECHT ^'^'^ff'9 '

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen