Ad Valvas 1990-1991 - pagina 491

AD VALVAS 13 MEI 1991

PAGINA 5

Nog altijd een heikele kwestie Een leugentje om bestwil is snel gemaakt als het gaat om de doelstelling Wel of niet van het houtje, dat was vroeger de vraag als je be­ noemd wilde worden aan de VU. Tegenwoor­ dig is instemming met de doelstelling van de VU geen noodzakelijke voorwaarde meer om er te werken. Hoeveel mensen er niet mee kunnen instemmen is echter een duistere zaak. Ten eerste wordt alleen een vrij select ge­ zelschap hierover scherp ondervraagd. En een leugentje om best­ wil is snel gemaakt als het gaat om het verkrij­ gen van een baan. Het college van bestuur streeft naar een pretti­ ger omgangsregeling met de doelstelling. Vroeger werden ook studenten onderworpen aan een gesprek over de doelstelling. Op de foto (uit 1 9 6 4 ) : studentenpredikant J. Hessels Mulder in gesprek met aankomende studenten Frank van Kolfschooten De doelstelling van de VU is een zeer heikel onderwerp. Wie desondanks enige greep wil krijgen op deze mate­ rie wordt gehinderd door het ontbre­ ken van de allernoodzakelijkste infor­ matie. Er bestaan bijvoorbeeld geen harde cijfers over de opvattingen die nieuw aangestelde wetenschappers hebben over de inhoud van de chris­ telijke doelstelling (arbeiden in ge­ hoorzaamheid aan het evangelie van Jezus Christus) van de VU. De Dienst Personeelszaken, die voor het Sociaal Jaarverslag talloze statis­ tieken maakt over het personeelsbe­ stand, heeft zich nooit gewaagd aan een eenvoudig te fabriceren tabel waaruit valt af te lezen welk percen­ tage van de nieuwe personeelsleden instemt met de doelstelling en welk percentage vraagt om dispensatie (ontheffmg) van deze instemming. Toch komt het thema 'doelstelling' in ieder solliciatiegesprek aan de orde. Dit is zelfs verplicht, of het nu om een afwashulp of om een hoogle­ raar gaat. In het 'Handboek perso­ neelsbeleid' wordt in een elftal pagi­ na's uitgelegd waarom de doelstelling slechts kan "worden verwezenlijkt door degenen die zich daarvoor wil­ len inzetten. Het zou een misvatting zijn een en ander voor bepaalde groe­ pen personeel als minder belangrijk te beschouwen". Dit standpunt wordt in het handboek echter al twee alinea's verder gerela­ tiveerd. Daar staat namelijk geschre­ ven dat van bepaalde personeelscate­ gorieën instemming wordt verlangd "in de vorm van een (mondelmge of schriftelijke) verklaring". Dit geldt al­ leen voor wetenschappers in vaste dienst (van hoogleraar tot beginnend docent), voor ondersteunend perso­ neel m leidmggevende functies en voor de bibliothecaris. Van het lagere personeel wordt geen expliciete in­ stemming gevraagd. Wel wijst het handboek erop dat het ook bij nieuw ondersteunend perso­ neel belangrijk is "de voorkeur te ge­ ven aan de benoeming van een kan­ didaat die kan instemmen met de

doelstelling." Of dit laatste ook op grote schaal gebeurt is volstrekt onbe­ kend. Er is maar één document dat duide­ lijke gegevens bevat over het aantal dispensaties, en dat is het jaarverslag van de Vereniging voor christelijk wetenschappelijk onderwijs. Secreta­ ris P. Kruijsse slaat ze desgevraagd in een oogwenk op. In 1990 verleende het bestuur van de Vereniging 19 dis­ pensaties, in 1989 23 en in 1988 wa­ ren het er 10. Ook Kruijsse weet het antwoord niet op de vraag welk percentage dit is van het totaal aantal benoemingen. "Dat heeft men ons in het land ook wel eens gevraagd. Het enige dat ik weet is dat er bij de nieuwe hooglera­ ren heel weinig dispensaties zijn." In 1988 heeft de Vereniging 17 hoogle­ raren benoemd en twee daarvan heb­ ben ontheffing van instemming ge­ vraagd. In 1989 waren dat er 2 van de 15, en in 1990 2 van de 24, zo meldt Kruijsse.

Dit zou dus betekenen dat tien pro­ cent van de hoogleraren die de afge­ lopen drie jaar zijn aangesteld niet kan instemmen met de doelstelling. Maar hoe ligt dit met het personeel dat al jaren werkt aan de VU? Ervan uitgaande dat het door voortschrij­ dende secularisatie alleen maar moeilijker is geworden om 'instem­ mers' te vinden voor vacatures, zou meer dan 90 % van het zittende hooggeleerde personeel zich moeten kunnen vinden in de doelstelling. Een aselecte steekproef onder 16 hoogleraren van de letterenfaculteit leidt echter tot een andere conclusie. Tien van de 16 stemmen volmondig in met de doelstelling. Vier van hen zouden als ze opnieuw voor de keus zouden worden gesteld dispensatie aanvragen, en twee van hen zouden wel willen instemmen met een doel­ stelling in afgezwakte vorm. De waarde van zo'n kleine steekproef is uiteraard beperkt.

Ook dr.ir. A.W. de Jager, lid van het college van bestuur, moet een slag in de lucht slaan als het gaat om per­ centages. Hij tekent alle benoemin­ gen, dus hij krijgt ze wel allemaal on­ der ogen. "Als u mij om een inschat­ ting vraagt, dan zeg ik dat 10 % van het nieuwe wetenschappelijke perso­ neel om dispensatie vraagt." Hoe hoog het percentage ook mag liggen, het huidige aantal bezorgt het college van bestuur wel veel extra werk. ledere twee a drie weken spreekt het college een dispensatie door tijdens zijn vergadering. En een collegelid moet de genomen beslis­ sing dan ook nog eens een keer toe­ lichten bij het bestuur van de vereni­ ging, voordat de kandidaat uiteinde­ lijk benoemd kan worden. Geen wonder dat het college het aantal dis­ pensaties graag zou willen beperken. Daar wordt op dit moment dan ook hard aan gewerkt. De Jager heeft er een nota over ge­ schreven, die een dezer dagen zal

De Doelstelling

worden besproken met het bestuur van de vereniging. Hij wil er alleen in grote lijnen iets over kwijt. "We vinden de procedure zoals die nu is een beetje uit de tijd. Vroeger was het wat makkelijker herkenbaar of ie­ mand objectief gezien bij de VU hoorde. Je keek dan naar het kerklid­ maatschap. Terwijl er nu heel veel mensen zijn die geen lid of niet lan­ ger lid zijn van een kerk en toch wel heel erg inhoudelijk betrokken zijn bij de achtergronden van de VU." Nu het uiterlijke kenmerk van het kerklidmaatschap is vervallen, moe­ ten nieuwe personeelsleden met an­ dere criteria beoordeeld worden, meent De Jager. "Je wilt toch wel dat mensen aangeven wat hun betrok­ kenheid is bij de VU, ook ten aanzien van het vraagstuk 'geloof en weten­ schap'. We willen dat mensen zich realiseren wat het voor henzelf bete­ kent als ze bij de VU gaan werken. En of ze daar inderdaad willen werken. Dus je krijgt een wat andere formule­ ring van die instemming met de doelstelling. En door die andere for­ mulering krijg je ook een verandering in de dispensatieprocedure. Ik denk dat er minder dispensatie­aanvragen komen, omdat mensen zelf duidelij­ ker aangeven waar ze staan. Dus er hoeft dan niet meer te worden beoor­ deeld of iemand wel of niet van het houtje is."

Hypocrisie Voor aankomende studenten speelt de identiteit eigenlijk geen rol. Maar de VU worstelt ermee. Twintig jaar geleden maakte men de overstap van gereformeerde naar christelijke universiteit. De secularisatie schrijdt echter voort; minder dan een kwart van de studenten bekent zich tot een van de christelijke kerken. Tijd dus voor een nieuwe discussieronde. Moet de VU zich losmaken van haar eigen verleden?, zo formuleert het Bezinningscentrum de inzet van de discussie. Is de Doelstelling aan herijking toe? God en het Evangelie van Jezus Christus domineren de inhoud ervan en dus zit er nogal wat speling tussen het leven en de leer aan de VU. Arie Oostlander bepleit in dit nummer het herstel van de leer, terwijl Peter Hofstede waarschuwt tegen 'het dogmatisch inblikken van verouderde normen en waarden'. Wat doet de VU aan de profilering van haar identiteit, wie kunnen op belangrijke posten benoemd worden en hoe blijft de instelling in de race bij aankomende studenten? Typisch drie vragen voor de jaren negentig.

Daarmee zal het leven van de sollici­ tant aan de VU vermoedelijk iets ge­ makkelijker worden gemaakt. Diver­ se docenten van de letterenfacultei­ ten beklaagden zich tijdens de telefo­ nische enquête over de "hypocrisie" die de doelstelling met zich mee­ brengt. Een van de instemmers zei bijvoorbeeld alleen maar in te stem­ men omdat dispensatie "zoveel ge­ doe" gaf. En een andere docent bij letteren gaf na wat borrels te kennen dat hij indertijd zonder meer had in­ gestemd, omdat zijn wetenschappelijk werk toch niets uitstaande had met de doelstelling, en hij daarom dus veilig kon liegen over zijn geloofsop­ vattingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen