Ad Valvas 1990-1991 - pagina 340

AD VALVAS 14 FEBRUARI 1991

PAGINA 16

Quotes

'Het klinkt misschien raar, maar de grootste frustratie was dat m'n studie ophield'

"De ware tragedie voor het milieu is dat struisvogelpolitiek niet meer mogelijk ts door de vervuiling van de bodem." Stelling bi) het proefschrift van R.K.J. Sandor.

"Ik word een beetje moe van al die verhalen dat het niveau van afge­ studeerden tn de VS hoger zou zijn dan bij ons. Eerst zei Ritzen dat al en nu ook weer die meneer Rmnooy Kan. Maar hoe komt het dan dat ze in de VS zo gek zijn op Nederlandse afgestudeerden. Prof. ir. J.W. Geus (Rijksuniversi­ teit van Utrecht), in het U­blad

"Ik zeg altijd: schrijf alleen dal je afgestudeerd bent, maar niet in welke studierichting. Je hebt leren denken, daar gaal hel om." L. Hortensius, directeur van een management­opleiding, tijdens een discussie over arbeidsmarkt en letterenstudie, in het Parool.

"De discussie over het nut van het jagen op wild in Nederland zou er een stuk eenvoudiger op worden, als jagers durven toegeven dal zij dieren doden voor hun plezier." Stelling bij het proefschrift van B.R. Otto.

De Splinter

Jaap Kuiper zit iedere dag in de sneltram. Een ware bezoeking, vindt de natuurkundige, want de sneltram is helemaal niet zo snel. "Ik sta vaak met mijn medereizi­ gers te kankeren, hoor. Hebben we een prestigieus vervoermiddel als de sneltram, ben je evengoed lan­ ger onderweg. Bus acht, die vroe­ ger reed, ging veel sneller. Op zich is de sneltram wel snel, maar hij sluit met goed aan op de metro. Wanneer ik op de Spaklerweg overstap van de Gaasperplasme­ troop de sneltram mis ik altijd net de aansluiting. Als je naar de dienstregeling kijkt, dan blijken de metro en de sneltram op hetzelfde moment aan te komen. Van het ene perron naar het andere ben ik zo'n 25 seconden kwijt. De sneltram en de metro wachten maar twintig se­ conden. Dus je mist de aanslui­ ting altijd net. Ik heb al regelma­ tig Slaan foeteren op die chauffeur die ons hoofd net boven de trap ziet uitkomen en dan wegrijdt. Als hij nou tien seconden langer wacht dan kan iedereen nog mee. Als ik de dienstregeling zou mo­ gen ontwikkelen, dan zou ik het wel weten. Het is een beetje cy­ nisch om de aansluiting zo te ma­ ken dat je de tram of metro net voor je neus ziet wegrijden. Ze kunnen best 10 seconden langer wachten."

Theo de Boer: ' D a t handelen met boeken leerde ik met vallen en opstaan'

Dick Roodenburg Drs. T heo de Boer: "In Zwolle leerde ik een meisje kennen, dus kwam ik hier vaak. Tijdens mijn studie verzamelde ik literatuur, liep altijd antiquariaten af, maar in Zwolle was niets. Op een gegeven moment hield een oud schoenwin­ keltje ophefOngsuitverkoop en kreeg ik de ingeving om zelf te be­ ginnen. Heb m'n eigen boeken in die schoenstellingen gezet. Mijn verzameling Russische literatuur verkocht ik het eerst, daar kon ik een paar maanden huur van beta­ len. En m'n microscoop heb ik ook te gelde gemaakt, die had ik toch niet meer nodig. Voor mijn studie moest ik nog zo'n half jaar. Daar heb ik twee jaar over gedaan, want het interesseerde me niet meer. Maar iedereen zei: 'Hé jongen, studeer nou af. Die scrip­ tie heb ik wel tien keer ingeleverd. Weet je dat ik daar zelfs nog van droom. Dat ik de scriptie inlever en dat het wéér niet goed is. Afgelo­ pen week vond ik hem, tijdens de verhuizing. Knap ingewikkeld, dat ik dat geschreven heb. Ging over het leergedrag van inktvissen. Maar die proeven, daarvoor ben ik veel te slordig. Na één keertje geloofde ik het wel, terwijl je een proef na­ tuurlijk eindeloos moet herhalen.

Ik ben meer iemand die van alles en nog wat wil weten. Daarom vond ik de studie biologie voor het kandidaats eigenlijk leuker dan daarna. Drie weken dit, vier weken dat. Hoewel, ik moet zeggen dat mijn studententijd heel aangenaam was. Het klinkt misschien raar, maar de grootste frustratie was dat

Ommezwaai Een serie over mensen die tijdens of na hun studie een wending ga­ ven aan hun loopbaan. Deze week drs. Theo de Boer. Hij stu­ deerde biologie en is nu anti­ quaar. het ophield. Je denkt dat er nooit een eind aan komt. Ik wist ook niet wat ik wilde. Had wel baantjes hoor, taxichauffeur, postbode. Pas met dat winkeltje dacht ik: dit is het. Wat dat betreft heb ik hardstik­ ke m'n draai gevonden. Aanvankelijk verkocht ik litera­ tuur, na een poosje ook topografle.

Foto Bram de Hollander

Dat laatste doe ik trouwens nog steeds. Kijk hier, mijn catalogus over Drente, zo'n vierhonderd ti­ tels. Dat heeft niemand in Neder­ land. Met die literatuur verdien je weinig, dat kan ik je wel vertellen. Voor veel mensen in een tweede­ hands boekwinkel is het niet meer dan een hobby. Die zitten te wach­ ten tot oma met een doos boeken van zolder komt. En op zolder ligt alleen maar rommel. Nou had ik het geluk dat hier in Zwolle niets was, dus de zaken liepen wel. Als hier een De Slegte had gezeten, was ik er trouwens nooit aan be­ gonnen. Literatuur verkoopt iedereen al en daarom dacht ik: laat ik wat gaan doen met m'n oude kennis. Ik werd lid van het genootschap voor ge­ schiedenis van de wis­ en natuur­ wetenschap en geneeskunde. Dan krijg je bijeenkomsten, word je uit­ genodigd om op congressen met een standje te staan, van die din­ gen. Door mijn studie kan ik die boeken plaatsen, er met de klanten over praten. Ik maak heel uitge­ breide catalogi, waarin ik niet al­ leen beschrijf hoe een boek eruit ziet, maar ook wat de wetenschap­ pelijke waarde ervan is, de invloed van het werk in zijn tijd bijvoor­ beeld. Via die catalogi krijg ik be­ stellingen uit de hele wereld. Hoe

JOOL HUL

door Aad Meijer

MWR, WAT vooR^ CR.irei?.iA­ H e s r u Dflw En HET W/^ICUKIEW

VAN £e.KI T ^MT AMEt^ ^

dat precies werkt, weet ik niet. Hier, een brief van iemand uit Ier­ land, wilde boeken over weten­ schappelijke instrumenten. Ik heb een catalogus met zo'n 250 titels, die is trouwens uniek. Joost mag weten hoe hij aan mijn adres kwam. Ik heb twee soorten klanten. De verzamelaar vindt het leuk om een beroemd boek van een arts of na­ tuurkundige te hebben, het eerste verhaaltje van Einstein bijvoor­ beeld. Anderen doen historisch on­ derzoek. Een gepensioneerd die­ renarts die wil promoveren op de geschiedenis van de vergiftenleer. Die koopt alles over de vroegere toxicologie. Dat handelen met boeken leerde ik met vallen en opstaan. Wat dat be­ treft heb je niets aan je universitai­ re opleiding, ik was zo naïef als de pest. Als iemand zei dat ik veel te duur verkocht, voelde ik me een vreselijke oplichter. Dat zou me nu niet meer gebeuren. Maar over geld wil ik niet praten. Het gaat mij om de kick, dat je bijvoorbeeld op een veiling net iets meer van een be­ paald boek weet dan de anderen. En dat je zo nu en dan iets heel bij­ zonders vindt. Vroeger verzamelde ik boeken, maar nu verkoop ik al­ les. Nee, een eigen boekenkast heb ik niet meer."

£M KUKT WeLiCE N^AM ER­ BOVE.W i T f l i r . . .

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen