Ad Valvas 1990-1991 - pagina 486

AD VALVAS 2 MEI 1991

PAGINA 12

Sonja, Karel, Tineke, Ivo en de anderen Televisiemensen, zijn d at vaklui of egotrippers^ Die praatpro­ gramma's bed oel tk, meestal toch louter gebabbel ter meerdere glorie van d egene die de show een naam geeft Maar soms blijkt er iemand te staan d ie zijn of haar vak ver­ staat Ischa Meijer dus Een naar man­ netje hond sbrutaal en irritant Een beetje een viezerik zelfs Me­ vrouw Buisman bekend e d at ze nooit naast hem in d e tram zou gaan zitten Maar wel een van d e beste interviewers d ie in Ned er­ land rond lopen Hij weet mensen uit te kleden, maar is ook met te beroerd zichzelf bloot te geven Letterlijk en figuurlijk trouwens figuurlijk in d e manier waarop htj als Jood grove grappen over gaskamers maakt en letterlijk heb ik hem eens in een toneelstuk met Olga Zuiderhoek in al zijn naak­ te lelijkheid op een bed zien rond­ springen In het ter ziele gegane programma TV 3 had hij vijf minuten om d e mening van een hele zaal te peilen en rennend van d e een naar d e and er lukte hem dat redelijk Weliswaar kreeg niemand d e gelegenheid een zin af te maken, maar d at Itjkt me vrij normaal in Hilversum Min­ der beleefd IS, d at Ischa het pres­ teert iemand halverwege een ant­ woord de rug toe te d raaien

'Bij hen komt de muziek uit de onderbuik, uit de ziel. En niet uit het hoofd'

Rob van Bogget: "De kunst van de beperking, dat vind ik lieei belangrijk in de muziek"

Dick Ro o denburg

Dat laatste verschijnsel d oet zich nog steeds voor m het tweeweke­ lijkse programma Ischa, zond ag­ avond op Nederland 3 Over ego­ tripperij gesproken het uitzen­ ding begint met een lied, gezongen door Ischa zelf Mevrouw Buis­ man heeft betere zangers gehoord Het programma centreert zich rond een gast, d ie bij hcha aan tafel zit Enkele genod igd en ­ zeg maar deskundigen nemen plaats tussen het publiek Afgelopen zond ag was d e Koerd Ibrahim Selman aanwezig Te gast, maar m d e opvatting van Ischa ben je d an eigenlijk d e be­ klaagde Geen interviewer zit zijn slachtoffer zo op de huid Als een antwoord niet voldoet, stelt hij gewoon weer d ezelfd e vraag De heer Selman moest uitvoerig re­ kenschap geven van zijn veilige positie als Koerd m Ned erland Ineens springt Ischa van achter zijn tafel en gaat lussen het pu­ bliek staan om ­ als een openbare aanklager d e deskundigen enke­ le vragen te stellen Het program­ ma d reigt in een rechtbankver­ hoor te ontaard en, d e gast word t overrompeld en m een verd ed i­ gende positie gemanoeuvreerd Later keert Ischa terug naar d e tafel om ­ iets rustiger ­ d e gast toch een laatste woord te geven. Onbeschoft, d at ts Ischa Maar wel spannend BUISMAN

"Al jaren discussieren jazzcritici over de vraag of Thelonious Monk nou wel of niet piano kon spelen. Monk gebruikte de toetsen op een heel tegendraadse manier, sloeg er soms drie naast elkaar tegelijk aan. Die eigenzinnigheid kan ik wel waarderen, gewoon een driekwarts­ maat spelen terwijl de band in een vierkwartsmaat zit. En dan nog uit­ komen ook. Miles Davis ­ toch niet de eerste de beste ­ kon moeilijk met hem samenwerken, raakte uit de maat. Art Blakey was een van de weinige drummers die hem kon volgen. De eerste plaat die ik kocht was To blind to see van Cuby and the Bliz­ zards. Op die LP stond een num­ mer op van Dizzy Gillespie, Birks Works, dat vond ik heel mooi. Mijn kennismaking met de jazz. Ik zat in Roermond op school en in die tijd had je het Hammerfeld Jazzfestival, niet zo groot, maar wel heel inter­ nationaal. Daar heb ik alle groten van de aarde zien optreden, voor zover ze nog leefden dan. Doorslaggevend voor mijn voor­ keur voor een bepaald soort mu­ ziek was de EP­serie Jazz goes to college, uitgebracht om het blanke Amerikaanse publiek met de jazz kennis te laten maken. Een vriend­ je had die serie van zijn oom gekre­

gen. Van het Requiem van Lennie Tristano raakte ik helemaal onder­ steboven. Ik wist al wat meer van jazz, de bop, het swingende werk dat betrekkelijk eenvoudig in het gehoor ligt. Maar het Requiem was echt een ommekeer, toen ik dat

CD/LP/MC Wat staat in de platenkast van de VU­bevolking? Deze week leg­ gen we ons oor te luister bij Rob van Bogget, vakreferent bij de bi­ bliotheek van Rechten.

eenmaal gehoord had ben ik naar minder toegankelijke muziek gaan luisteren, naar Monk bijvoorbeeld. Dat pianowerk spreekt me erg aan, omdat ik zelf ook speel. En in die serie zat de muziek van de film As­ censeur pour l'echafaud van Louis Malle. Gespeeld door de beste Mi­

NICO Boink AVC/VU

les Davis­set die ooit bestaan heeft, ik dacht dat John Coltrane ook meedeed. Zo ontzettend mooi, vooral omdat je kunt horen dat de muziek geïmproviseerd is, terwijl ze naar de film keken. Het begint vaak wat rommelig, houdt plotse­ ling op vanwege een scènewisse­ ling. En geen enkele thematische opbouw. Mijn muzikale voorkeur beperkt zich voornamelijk tot de cool jazz en de hard bop, om wat termen te noemen, pak weg de periode vanaf Charlie Parker tot de moderne jazz in het begin van de zestiger jaren. Monk, Miles Davis, de oude Miles Davis dan. Sonny Rollins, Dizzy Gillespie, die tijd dus. En uiteraard Lennie Tristano. Heel belangrijk vind ik het bluesgevoel van die mensen, ze hebben geen academi­ sche achtergrond. Dat betekent dat de muziek veel meer uit de onder­ buik komt, uit de ziel om het iets netter te zeggen. Niet in de eerste plaats uit het hoofd. Dat is ook de reden van die omslag rond 1963. Miles Davis ging toen met een jongere generatie werken, Herbie Hancock, Chick Corea, die hadden een academische opleiding achter de rug. Virtuoze musici, maar ze spelen vaak zielloos. In het begin van de jazzrock ben ik even meegegaan, maar daarna snel weer teruggekeerd. Thelonious Monk

JOOL HUL

kan een prachtig thema met heel weinig noten spelen. Het nummer Blue Monk, een wonder van een­ voud. De kunst van de beperking, dat vind ik heel belangrijk in de muziek. Ook de ingetogenheid van Lennie Tristano inspireert me, vooral in mijn eigen pianospel. En de stap over de grens die hij toch elke keer weer zette. Dingen doen die andere mensen niet deden. Hij was een van de eersten die dubde, men zegt zelfs dat hij er de uitvinder van is. Nam de linkerhand op en speelde daar de linker en rechter overheen. Dat was een schande, zeker in die tijd. Wat ik bij hem ook prachtig vind is dat hij het accoordenschema los durft te laten en zuiver op toon­ reeksen soleert. Dat was voor mij nieuw om te horen. Tristano is een van de weinige blanken die met Charlie Parker ge­ speeld heeft. Hij was blind, mis­ schien dat het onderscheid tussen blank en zwart er dan minder toe doet. Over het algemeen moet ik zeggen dat de zwarte muziek me meer aanspreekt. Wat niet weg­ neemt dat bijvoorbeeld Dave Bru­ beck een grote bijdrage heeft gele­ verd aan de jazz. Al is het alleen maar omdat hij de zwarte saxofo­ nist Paul Desmond tot de meest prachtige melodieën heeft weten te bewegen.

door Aad Meijer

mrJyA^ ^^MPi

^^^^É^

) ^ ^ J

^

^

^

/ ^

^4I

V1

w^ ^yji

7m-¥'

^ f wM­

T

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen