Ad Valvas 1990-1991 - pagina 474

IAD VALVAS 25 APRIL 1991

PAGINA 16 I

Sonja, Karel, Tineke, Ivo en de anderen

'Het licht in de Ahoy ging uit. Ik heb toen het hele concert zitten huilen'

Televisie, een medium waar je wat van opsteekt Neem nou afge­ lopen zaterdag, het avondje AVRO op net 2 Eerst lekker on­ éerutt voor de laatste aflevering van Glamourland, de soaety vol­ gens Gert­Jan Droge De beste re­ medie tegen het idee dat het met de mensheid nog wat kan worden. Okee, je wordt geen Bekende Ne­ derlander op grond van je ÏQ, maar zo dom hoeft nou toch ook weer met Vol verbazing ­ doe je mond dicht, zei mevrouw Buis­ man ­ laat tk me door Droge mee­ voeren langs dte net iets te glim­ mend patjesbruine exemplaren van de menselijke soort. Daar kan geen EO­natuurserte tegenop­ Bn daarna Karei, mijn favoriete presentator Als het woord integer met zo'n kleffe bijsmaak had, was de aanduiding zeker op Karel van de Graaf van toepastng Me­ vrouw Buisman doet htj aan kaar broer denken en dat ts hij. de ideale oudere broer Weet alles net even beter, maar ts met eigenwijs. Gedraagt zich voorkomend, maar êegt wel waar het op staat Bn ­ heel bijzonder in Hilversum ­ hij bjkt werkelijk geïnteresseerd tn zijn gasten Afgelopen zaterdag vertelde de Nederlandse junst Bart Stapert over zijn werk als begeleider van lerdoodveroordeel­ den in de VS Het leed van de dodencel deed Karel regelmatig

i

IMarioes de Graaf: " I k krijg kippevel van die muziek"

Dick Roodenbur -

. .w.,_,^.„ „«^, ^yH hoofd gnj­ i pen en mtjn intuïtie vertelde me dat dat niet gespeeld was Ook zijn bewondering voor de inzet ^ van ztjn gast klonk oprecht en ik : kreeg de indruk dat Karel het liefst zijn praatstoel zou verrut' len vooreen baantje bij de Ameri­ kaanse justitie Het Clavan­gehalte van Karel ts redelijk hoog. Zaterdag was er ene dr. Harry van den Bruggen, die promoveerde op de psychische nood tijdens de ontlasting m een ziekenhuisbed. Gebrek aan priva­ cy, een weimg betrouwbare onder­ steek en de doorbreking van het eigen stoelgangpatroon bleken de drie voornaamste problemen De oplossing van Van der Bruggen getuigde van zijn jarenlange noeste wetenschappelijke arbeid' meer privacy, stabielere steken en meer respect voor het eigen stoel­ gangpatroon Stelling 11 van de dissertatie luidt, 'Over dit proef­ schrift kan moeilijk serieus ge­ praat worden' Ja ja, poep en pies, ka ha Ook Karel zal wat te gnif­ felen, maar die wist dat de volgen­ de gast Mozartkenner H L Rob­ bts Landon zou zijn Met een fragment uit de film Amadeus, over Mozarts puberale poep en pies­penode. Zo kon 'te wel weer BUISMAN

"Je hoort wel eens: David Sylvian, dat is voor verdrietige punkmeisjes. Voor die depressieve meisjes die geen heftige wave willen, maar rus­ tige muziek om stilletjes bij te hui­ len. Maar ik ken mannen die zijn muziek ook mooi vinden. Zijn com­ posities hebben een bijna klassieke opbouw. Heel volwassen muziek eigenlijk ­ David Sylvian is geen idool voor hunkerende tieners. Ik heb wel zo'n gezellige periode gehad van dertienjarig meisje dat dweept met Duran Duran. Een vriendin was weg van Wham, we wisselden posters uit. Mijn aller­ eerste LP was 'The Kids from Fame', die televisieserie vond ik toen waanzinnig leuk. Een jeugd­ zonde ­ de plaat heb ik weggege­ ven. Op m'n vijftiende ging ik voor het eerst naar Amsterdam. De neef waar ik logeerde had een cassette­ bandje met The Cure aan de ene kant en David Sylvian aan de ande­ re. Vond ik allebei heel mooi en die liefde duurt nog steeds. Nou, beke­ ring is een groot woord, maar het ging wel gepaard met uiterlijke ver­ anderingen. Ik had heel lang haar, dat ging eraf. En de kleerkast is re­ delijk zwart geworden. Dat heeft toch wel te maken met

JOOL HUL

een individualiseringsproces. Voor The Cure was ik eigenlijk wat laat, ik ontdekte ze pas toen ze al beken­ der en commerciëler waren, geen cultband meer. Maar het is wel mijn muziek, ik merk steeds dat ik teruggrijp naar het begin van de ja­ ren tachtig. Dat levensgevoel van die tijd, het melancholieke, depres­

CD/LP/MC Wat staat in de platenkast van de VU­bevolking? Deze week leg­ gen we ons oor te luister bij Mar­ loes de Graaf, tweedejaars stu­ dente psychologie. sieve toch ook wel, het zwarte, dat hoort een beetje bij mij. Natuurlijk, je identificeert je met een bepaalde stroming, maar die groep is in ieder geval een stuk kleiner dan het top­40 publiek. Mijn muziekkeus zie ik als iets van mijzelf, een beetje van: zeg waar je van houdt en je ziel ligt open.

i«

»

.i

Foto Bram de Hollander

Laatst luisterde ik naar de top­100 aller tijden en daar stond ook For­ bidden colours van David Sylvian in. Aan presentator Jeroen van In­ kel werd gevraagd wat hij het mooiste nummer vond en ja hoor: Forbidden colours. Toen had ik echt iets van 'Wa, afblijven, dat is van mij'. David Sylvian heeft een prachtige stem en zijn teksten vind ik erg goed. Mooiste LP? Brilliant trees, zijn eerste, vanwege het nummer Brilliant trees. De sfeer van zijn muziek roept bij mij allerlei associ­ aties op. Soms kan ik me er blij door voelen, andere keren depres­ sief. Ik ben heel gevoelig voor de stemming die een nummer op­ roept. Vorig jaar raakte het uit met mijn vriend en ik kon niets meer draaien, want overal had ik herin­ neringen bij. Toen heb ik maar wat nieuwe bandjes op laten nemen. Dat duurt een poosje en dan is het weer over. Ik ben zo iemand die naar muziek luistert en kippevel krijgt, letterlijk. Of nog erger. Eén keer ben ik naar een optreden van David Sylvian geweest, in Ahoy, met m'n moeder was dat. Nou ja, dan gaat het licht uit en ik heb het hele concert zitten huilen. Jawel, mijn moeder vond het ook mooi. In de eerste plaats luister je natuur­

lijk naar de muziek, omdat de tekst niet meteen duidelijk is. In Londen ben ik een poos terug naar de pla­ tenmaatschappij geweest om het tekstboek van David Sylvian te ko­ pen. Toen wist ik eindelijk wat hij precies zong. Jarenlang probeerde ik daar achter te komen door steeds de naald van de pick­up even terug te zetten. Daarom vertonen mijn LP's nogal wat krassen, maar ik heb alles al op CD, in afwachting van een CD­speler. Kijk, dit is het tekstboek, mijn bij­ bel zeg maar. Meer een gedichten­ bundel dan een songbook, sommi­ ge teksten heb ik uitvergroot en als affiche gezeefdrukt. Wat mij vooral aanspreekt is de manier waarop hij iets zegt. Je kunt een tekst maken: 'Ik hou van jou en blijf je trouw', maar David Sylvian omschrijft het­ zelfde idee met heel andere woor­ den, waardoor het oneindig veel meer zegt. Dan wordt zo'n liefdes­ lied een levensovertuiging: niet zo­ zeer de liefde voor een persoon, maar de liefde voor het leven, de wereld, alles. De teksten van Sylvi­ an worden wel vergeleken met de poëzie van Yeats, dat romantische. Nogal symbolisch en persoonlijk. Ja, redelijk vaag allemaal, maar voor mij betekenen die teksten heel veel.

door Aad Meijer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen