Ad Valvas 1990-1991 - pagina 530

PAGINA 16

AD VALVAS 3 0 MEI 1991

'Als ik zou moeten kiezen tussen muziek en een vriendin, tsja...eh'

Sonja, Karel, Tineke, Ivo en de anderen De televisie ts er op zondag vroeg bij. Door de week beginnen de programma's op Nederland l en 2 meestal pas 's middags, maar op de Dag des Heren moet blijkbaar tedereen bezig gehouden worden. Lastige kinderen kunnen vanaf negen uur bij de VPRO worden gedumpt. T elekids van RTL­4 is dan al een uur bezig. Hoezo con­ currentie, hel RTL­programma De Vierde Kamer schijnt ook slechts toevallig net tien minuten eerder te beginnen dan Het Capi­ tool op Nederland 3. Tussen T e­ lekids en De Vierde Kamer zendt RTL Studio Rembrandt uit. Hoe verzinnen ze het, een cultureel praatprogramma zondagmorgen cm elf uur. Dan horen we toch m de kerk te zttten? Maar misschien IS cultuur êen moderne vorm van religie en gaat RTL ook in dit opzicht de concurrentie aan. Studio Rembrandt wordt gepre­ senteerd door Jeroen Pauw en die wekt de indruk bever tn bed te zijn blijven liggen. Voor een nieumslezer is zijn wat teonloze, ongeïnteresseerde houding heel geschikt — het wereldleed moet niet te emotioneel gebracht morden — maar een gastheer m een talk­ show heeft stjn verantwoordelijk­ heid ten opzichte van de mensen die hij uitnodigt. Bovendien had Pauw zich afgehpen zondag slecht voorbereid: hij dacht dat

Jan van Boesscnoten: " IK ga regelmatig naar concerten, ook omdat ik graag fotografeer" Dick Roodenburg

schrijfster Marie­Sophie Nathu­ sius haar negende roman had ge­ schreven, maar Slapende zwanen bleek de veertiende te ztjn. Tegen Henk van Ulsen zei hij afwisse­ lend u en Jij en de werkjes — zoals zij ze zelf noemde — van de derde gast Eveline Jansen konden door de cameramensen niet fat­ soenlijk in beeld gebracht worden. Kortom, het was een rommeltje en dat had tot gevolg dat regelmatig de procedures van het gesprek zelf aan de orde kwamen. "Ik zit hier wor JOU", zei Jeroen tegen een van mjn gasten en die antwoord­ de: "Nou, ik dacht anders dat ik hier voor jou zat". Bij de opnames van Studio Rembrandt is inder­ daad geen publiek aanwezig. Of iemand die een vraag beant­ woordt met "Dat is een goede vraag". Metataal heet dat met een deftig woord. Tot overmaat van ramp begon Jeroen over hei gat in de trui van Henk van Ulsen, "Weet ik", aniwoorde deze met een strak gestekt. Mevrouw Buis­ man: "Had­ie dan niks anders aan hunnen trekken?". Vroeger, in de kerk, wachtte ik^ aïüjd op het wrlossende Ammi van de dominee. Dan was het': programma afgehpen. Bij RTL is i die functie overgenomen door de ­ reclame. '\ BUISMAN

\

"Zonder muziek zou ik nooit afstu­ deren. Als ik lang achter elkaar ge­ leerd heb, moet ik even een plaat of bandje opzetten, om af te reageren. Dan kan ik weer verder. Muziek gebruik ik om dingen te doen waar ik tegenop zie, als bron van ener­ gie. Als ik zou moeten kiezen tus­ sen muziek en een vriendin, tsja...eh. Kijk, muziek kan je over het verlies van een vriendin hel­ pen, maar een vriendin niet over het gemis van muziek. Op de middelbare school had ik nooit geld. Platen kreeg ik met Sin­ terklaas of voor m'n verjaardag en ik nam veel op van de radio. Pas veel later, sinds ik een jaar in de horeca gewerkt heb, ben ik flink gaan kopen, ook platen die ik al lang wilde hebben. De elpees van Nick Cave, The Birthday Party, Echo the Bunnymen. Van Joy Division had ik alles al. Veel mensen vinden dat depressie­ ve muziek, maar het blijft gewoon heel mooi. Van de Birthday Party hou ik vooral vanwege dat onge­ controleerde, die impulsen en emo­ ties. Gemeenschappelijk in mijn mu­ zieksmaak is de gitaar, maar dan wel op een originele manier ge­ bruikt. Zelf speel ik bas, niet erg

JOOL HUL ^ooL, Wois eaji" OP V\BX P/\r ^Ch ME£ e£>^ EvV4bje teKlMEKl'/

serieus, meer voor de lol. In het be­ gin van mijn schooltijd vond ik Si­ mon Garfunkel en Crosby, Stills Nash nog wel leuk ­ het staartje van de hippieperiode. Na verloop van tijd werd me dat te zoet, ik denk er niet over om ze nu nog uit de kast te halen. Zodra Joy Divi­ sion in beeld kwam, is het in die richting verder gegaan. Bij een

CD/LP/MC Wat staat in de platenkast van de VU­bevolking? Deze week leg­ gen we ons oor te luister bij Jan van Boesschoten, student Ge­ schiedenis. vriend hoorde ik een bandje met Boy van U2 en New gold dream van de Simple Minds ­ dat was echt mijn muziek. Als ik die platen nu draai, komt mijn middelbare school weer boven. Een verheer­ lijkte kijk op die tijd, jeugdsenti­ ment. Hoewel, niet zozeer senti­ ment ­ de elpees horen bij die pe­

riode en bij de mensen met wie ik toen omging. Zo'n drie of vier vrienden die je elke dag zag, veel intensiever dan wanneer je later gaat studeren. We praatten over van alles, vooral door die eerste el­ pee van U2 kwam je tot vrij per­ soonlijke dingen. Dat kan ik niet goed uitleggen, de sfeer van de mu­ ziek, als je 's avonds bij iemand op de kamer een pilsje zat te drinken. Maar het kan natuurlijk ook de sfeer van die periode, de pubertijd geweest zijn. We konden de wereld aan. Op dit moment draai ik vooral Manchester­wave. Een soort men­ geling van house en gitaarmuziek die begon met de Stone Roses. De stroming grijpt terug naar het wah­ wah­geluid, een gitaareffect uit de jaren zestig. Ook met de kapseltjes uit die tijd. De hele cultus erom­ heen trekt me absoluut niet, maar de muziek, daar zitten goeie dingen bij. Heel dansbaar, erg ritmisch. Kijk, die house, daar ga ik van over m'n nek. Dat is geen muziek maar computerwerk, je hebt alleen maar die beat. De Manchester­wave voegt daar de gitaren aan toe. Dat leidde tot een opleving van de gi­ taarmuziek. Ook in de hitparade, af en toe dan. I.M.F. met I believe, de Soup Dragons met Fm free, De In­ spiral Carpets en natuurlijk de

Happy Mondays, allemaal top­40. Die hebben in hun kielzog andere bands meegenomen. De Inspiral Carpets gebruiken trouwens een orgeltje, dat vind ik al een stuk minder. En de Happy Mondays zijn gewoon verkeerd, teveel hou­ se, teveel een trucje. Met een paar vrienden organiseren we Riff­it feesten, dansbare gitaarmuziek uit de jaren zestig tot negentig. Een beetje als reactie op de house. In Amsterdam wordt te weinig goede muziek gedraaid. Teksten hoeven niets te betekenen, als ze maar binnen de muziek pas­ sen. Hoewel, op teksten over bloe­ metjes in het gras zit ik niet te wachten. Bij concerten hoor je vaak niet wat er gezongen wordt, maar ik was een keer bij een groep die zong 'We are the nazi­boys and we are proud of it'. Dat gaat me te ver, toen ben ik meteen weggegaan. Nog net geen bierglazen naar het podium gegooid. Ik ga regelmatig naar concerten, ook omdat ik graag fotografeer. Vaak vraag ik me af wat voor mensen er achter de mu­ ziek zitten. Hetzelfde als met een goed boek, dan wil je weten wie de schrijver is. Een optreden betekent toch altijd een directe confrontatie tussen de groep en het publiek. Dan kan mooie plaatjes opleve­ ren."

door Aad Meijer

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen