Ad Valvas 1990-1991 - pagina 189

AD VALVAS 15 NOVEMBER 1990)

I PAGINA 5

Leuk in de weer zijn Amateur­weermannen ontmoeten de universitaire meteorologen Mark Plekker

De wat zonderlinge dertiger is een van de 150 amateurweermannen die afgelopen zaterdag naar de VU zijn afgereisd. De vakgroep meteorologie heeft de weeramateurs uitgenodigd om, als weervrienden, onder elkaar het tienjarig bestaan van de faculteit te vieren. Het is een mistige, troosteloze zater­ dagochtend. Buitenveldert is bij deze weersgesteldheid op zijn grauwst. Te­ genover het Hoofdgebouw van de VU, op de voetbalvelden, staan de za­ terdagamateurs elkaar voetballend naar het leven. Professor Vugts van de vakgroep meteo trakteert aan de andere kant van de betonnen kolos zijn 'zaterdagamateurs' op een serie lezingen. De eerste commentaren op het weer zijn somber. "Het is vandaag geen weer", luidt de analyse van een der weermannen. "Als het alle dagen zulk weer zou zijn, is het snel afgelo­ pen met de weer­amateurs". Mist vinden ze miezerig. Storm waar­ bij de nokvorsten van de daken vlie­ gen of diepe vorst en sneeuw of nog beter een combinatie hiervan: dat wil de weerman. "Deze extremiteiten in het weer zijn voor ons de interessante verschijnselen", licht een van de be­ zoekers toe. "In die uitersten herkent de weerman de oerkrachten." In de gang die naar de collegezaal leidt waar de lezingen gehouden worden, denkt een mevrouw met een hoog NCRV­gehalte in de verslagge­ ver een sexe­genote te herkennen: "We zijn wel sterk in de minderheid, vindt u ook niet mevrouw?" Ze ap­ pelleert aan onze vermeende lotsver­ bondenheid. Ik moet haar teleurstel­ len. Het minderheidsgevoel kan ik niet met haar delen. Voor het overige klopt haar waarneming. De weera­ mateur is van de mannelijke kunne, zo getuigt de opkomst. De collegezaal is bomvol. "Weet je wat nu het prettige van deze dagen is?", zegt een weervorser, "Je kan eindeloos over het weer praten. Er is er niemand die tegen je zegt dat je nu eens moet ophouden met dat gezeur over het weer." Hij stelt zich voor. Anne Venema is 's morgens om ze­ ven uur samen met twee andere noorderlingen uit Sneek vertrokken. Hij is net als de andere weermannen lid van de werkgroep weeramateurs van de Nederlandse Vereniging voor Weer­ en Sterrenkunde. Door­de­ weeks zit hij "in het natuurbeheer", zegt hij. Zijn reisgenoten Jan Lubbers

Blootsvoets in zijn Bir­ kenstok­sandalen loopt hij zoekend door het ge­ bouw van de faculteit Aardwetenschappen. De man is een buiten­ mens, zonder twijfel. Hij heeft een verweerde kop, een vlassig baardje en sluik rossig haar. Een overjas heeft hij niet.

Weermannen omgeven door wind- en hydromet ers

en Wigbold Wierenga zitten allebei in het onderwijs. De Groninger Wierenga is voorzitter van de werkgroep van weeramateurs. De clan van weermannen is onder­ verdeeld in vier aparte groepen om de metingen onderling vergelijkbaar te maken. Een criterium is of je weerhut binnen of buiten de be­ bouwde kom staat. Binnen de be­ bouwde kom is het namelijk altijd warmer dan daar buiten.

slag gaan. En er zijn mannen die met mindere kwaliteit meters werken, maar toch leuk in de weer zijn. Voorzitter Wigbold Wierenga zegt dat weermannen geneigd zijn htm belang voor de meteorologie in Ne­ derland te overschatten. "We zijn maar een klein land. Al de gegevens die weeramateurs verzamelen ­ daar is eigenlijk helemaal geen behoeft aan." Om toch iets met de gegevens te doen publiceren de weermannen

'De weerman is een wintermens. Het weer vertoont dan veel meer dynamiek' Het criterium wordt werkelijkheid als je in de collegezaal rondkijkt. Ver­ weerde gezichten zitten naast bleke stadshoofden. Er is nog een ander scheidslijn tussen weermannen. Die heeft te maken mei de kwaliteit van de meetappara­ tuur. Je hebt weermannen die goede spullen hebben en met geijkte termo­ , baro­, hydro­, en windmeters aan de

"Naam?" vroeg de politieagent bars. "Kuyper, Abraham," klonk het beduusde antwoord. "Woonplaats?" bulderde de wetsdienaar. "Amsterdam," antwoordde Kuyper zachtjes. "Even geduld, dan moet ik eerst iets natrekken," zei de agent, en liet hem in raadselen achter. o , o, dacht Kuyper, waar ben ik nu in verzeild geraakt? Artikel 31, wat is dat in hemelsnaam? Wat heb ik uitgespookt om als een zware crimineel behandeld te worden? De ene gedachte verdrong de andere in Kuypers arme hoofd. Hoe moest dat met zijn lezing, wanneer zou hij nu nog tijd hebben om zijn on­ derzoek te verrichten, en wanneer zouden ze hem trouwens la­ ten gaan? Hij stond op en liep naar de deur. Zodra hij zijn hoofd om de hoek stak, schoot er ormiiddellijk een kleine, wat vals uitziende politieagent uit een nis aan de overkant, en maande hem terug de kamer in. Pas na een half uur kwam de eerste agent terug. Zijn gezicht stond op onweer. Onder zijn arm hield hij een dikke dossier­ map geklemd, vol vuurrode stempels. "Zo, zo, meneerke, dat ziet er niet best uit voor u! Voor de tweede keer in vijftien jaar in aanraking met de Belgische wet, dat nemen wij hier niet licht op." Verbaasd keek Kuyper hem aan. "Waar doelt u op?" vroeg hij enigszins angstig. "Meneerke, hou u toch niet van de domme. Hoe sneller u meewerkt, hoe eerder u weer buiten staat. Ge weet best dat u dertien jaar geleden in hetzelfde hotel Métropole bent gearres­ teerd op grond van artikel 69, wegens het aanranden van de goede zeden. Ge stond voor het raam, geheel ongekleed, de aandacht te trekken van voorbijgangers. Deze keer had het

de meetgegeven maandelijks in hun clubblad De Weerspiegel. "Op die manier zien ze toch nog iets terug van him gegevens." De hittegolf van begin augustus kan, ijs en weder dienende, gerekend wor­ den tot dè weerkundige kick van 1990. "Bij dit soort omstandigheden worden we onrustig", zegt Anne Ve­ nema. "Steeds vaker lopen we dan

naar onze weerhut om de gegevens af te lezen. Je zoekt dan extra veel con­ tact met weermarmen uit je omge­ ving", zegt hij. Toch heeft de weerman niet zo veel op met de zomer, zo meent het noor­ derlijke triumviraat stellig. "De weer­ man is een wintermens", zegt Wig­ bold Wierenga. "Het weer vertoont in de winter veel meer dynamiek." "Knallende stormen en grote tempe­ ratuur schommelingen: prachtig", valt Venema hem bij. "Door weer en wind naar je weerhut sluipen om spullen te controleren en de recentste gegevens binnen te halen: daar is het om te doen." Jan Lubbers kijkt ver­ lekkerd als zijn reisgenoten de extre­ me atmosferische momenten bejube­ len. "Vorst", vervolgt weermannenvoor­ zitter Wierenga, "is ook goed voor de ledenaanwas van de werkgroep. We hebben nu 900 leden." Na de lunch staat een lezing getiteld "IJsvorming op de Nederlandse bin­ nenwateren" op het programma. Ve­ nema zit bijna te watertanden van en­ thousiasme. "Ik zit met een bonkend hart naar dit soort verhalen te luiste­ ren," zegt hij. Op rugzijde van zijn trui zijn de elf Friese steden gebreid.

A. Kuyper Zn.

De belevenissen van een achterkleinkind (13) raam blijkkbaar weer een onweerstaanbare aantrekkingskracht op u, en vond u het nodig om de Brusselse straten te vervuilen met uw kankerverwekkende sigarettepeuken. Het is dat een ar­ geloze wandelaar de lading op het hoofd kreeg en zo kien was om een klacht in te dienen, anders was uw milieuvergrijp on­ gestraft gebleven. Dat Hollanders zo'n smeerboel maken van het milieu zal mij een zorg zijn, maar van onze straten blijft u af!" Met open mond staarde Kuyper hem aan. Dus die stomme as­ bak had hem hier doen belanden! Nou ja, de boete daarvoor zou hij wel direct betalen. Maar wat erger was, ze beschuldig­ den hem ook van dingen die hij niet had gedaan.

Foto Bram de Hollander

Hij is lid van de Vereniging Elfste­ dentocht. Hij heeft een gunstig rang­ nummer als er weer een tocht komt. Volgens hem is er een samenhang tussen de grote belangstelling voor de schaatsport en de interesse voor het (winter)weer. Het is de eerste keer dat de werk­ groep voor weeramateurs door een universiteit wordt uitgenodigd. Wel gaan ze een paar keer per jaar bij het KNMI op bezoek. "We krijgen een gratis zaaltje van ze", zegt Wierenga. De weermarmen in De Bilt onder­ steunen hun amateuristische coUegea niet geheel belangenloos. "Ze probe­ ren ons een beetje te leiden", is zijn ervaring. "Zo kanaliseren ze wat er op het gebied van de amateurweer­ kunde in Nederland gebeurd." Tegen het einde van de dag nodig gastheer professor Vugts zijn bezoe­ kers uit voor een afsluitend drankje in wal hij noemt de "studentenruim­ te". Hij tracht de genodigde voor een cultuurschok te behoeden door hen alvast in te lichten over de staat van deze ruimte: "Het ziet er misschien niet uit zoals u dat thuis gewend bent. Schrikt u dus niet." De weer­ mannen schrikken niet. Zij houden van extreme momenten.

"Hoe bedoelt u, dertien jaar geleden?" vroeg hij ongerust. "Nou, hier staat het toch," antwoordde de man. "Abraham Kuyper, Métropolehotel, september 1977, naaktloperij." Het begon Kuyper te dagen. "Weet u zeker dat de datum klopt?" vroeg hij, nu met licht sarcasme in zijn stem. De agent keek, en keek nog eens, en liet toen wat teleurgesteld zijn schouders zakken. "Ach, wat dom van me, er staat 1911," zei hij. "Tja, de één lijkt nogal op de zeven." Hij gooide het dikke dossier voor zich op tafel, en zei toen tegen Kuyper: "Dat is wat je noemt een nauwe ontsnapping, maar dat milieu­ vergrijp blijft staan, menneke." De deur ging open en een man in een zwarte toga kwam bin­ nen. "Avond, mijnheer de snelrechter, dit is onze milieumisda­ diger van boven de rivieren," zei de agent. De rechter ging zit­ ten, haalde een hamer te voorschijn en sloeg ermee op tafel. "De zitting is geopend. Heeft u zich schuldig gemaakt aan het illegaal leegstorten van een asbak met gebruikte rookwaar op het Brouckère Plein?" Kuyper knikte van ja. "Goed," zei de rechter, "dan ben ik snel met u klaar. Ik veroor­ deel u tot vier dagen dienstbaarheid aan de gemeente Brussel. Ge zult de stadsreiniging bijstaan met het vegen en schrobben van de omgeving van Manneken Pis in de Stoofstraat." Na een hamerslag en de woorden 'zitting gesloten' verliet hij haastig de kamer. Eindelijk mocht Kuyper zijn telefoontje plegen. "Hallo Lex, met Bram Kuyper," zei hij met kreunende stem tegen de rec­ tor magnificus. "Ik heb slecht nieuws: ik ben opgenomen in een ziekenhuis in Brussel. Ze wülen me vanavond nog opere­ ren aan mijn blindedarm. Dus je begrijpt, die lezing..."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen