Ad Valvas 1990-1991 - pagina 324

AD VALVAS 7 FEBRUARI 1991

PAGINA 16

Quotes

'Met dansen was alles een uitdaging. Dat had ik met Frans niet'

"In de hele voorgaande periode van top­down denken werden twee dingen steevast verwaar­ loosd de relatie met de klant en de ontplooiing van de medewerker. Uit die twee dimensies is nog heel veel resultaatverbetenng te ha­ len " McKinsey­directeur Mickey Hui­ bregtsen, m De Volkskrant

"Wie volhardt in zijn wens geope­ reerd te worden, vindt altijd een arts die de indicatie tot operatie stelt " Stelling van W illem H Moesker bi) Eijn proefschrift

"Als je echt iets wilt veranderen m de Nederlandse gezondheids­ zorg, dan moet je van de 32 000 dokters in ons land er 16 000 ex­ porteren Hup, naar Zuid­oost­ Azie Dan heb je het probleem in en klap opgelost Ik weet dat het een uiterst theoretische oplossing IS, ik weet dat mijn collega's mij met zullen bijvallen, maar dat ts het probleem " Arts en NRC­columnist AJ Dunning, m HP/De Tijd 'Tot mijn grote verbazing werd ik aangenomen bij een professioneel dans gezels chap

"Ten einde het bestaande beeld van de VU als 'saaie universiteit' te helpen doorbreken, zou het Col­ lege van Bestuur alle promovendi aan de VU die een 'leuke' stelling in het NRC Handelsblad ge­ plaatst weten te krijgen een pre­ mie moeten verlenen " Stelling van Jaap Kuiper bi) zijn proefschrift

De Splinter 'Milieubewustzijn op universitair gebied zou tot uiting moeten ko­ men in de stopzetting van de pro­ duküe van wegwerpacademici', Deze stelling voegde Diana C. Issidores bij haar proefschrift dat zi) vorige week aan de VU verde­ digde Zi) IS psycholmguis^e en heeft mtegensteUmg tot de mees­ te promovendi wel uitzicht op een baantje aan de imiversiteit "Mijn stelling moet wel goed gele­ zen worden Ik vind dus met dat academici slecht worden opgeleid. Integendeel, volgens mij is het zonde dat de kow­how van acade­ mici zo snel wordt weggeworpen We zitten wel heel erg milieube­ wust te doen met het recycelen van flessen en papier en zo, maar academici worden dus met gerecy­ celd Na je promotie ben je bij­ voorbeeld al STielje^ uur en dus overbodig ­Men hergebruikt de kennis van promovendi niet^ Er moet volgens mij een eerlijker en beter milieu voor academici komen Kennis van promovendi mag met zomaar verloren gaan En het is ook met goed dat mensen weggejaagd worden omdat ze oud zijn Op die manier verlies je te veel know­how Kijk, ik ben geen bestuurder Ik weet ook met wat er moet gebeuren om het wegwerpen van academici te voorkomen, maar ik weet wel dat er iets met klopt aan de huidige gang van zaken "

Dick Roodenburg

Drs. Caroia Koppedraaijer: "Thuis hadden we geen spiegels, als kleu­ ter stond ik altijd voor de televisie te dansen. Dat werd zo erg dat mijn ouders het scherm afplakten met kranten. Jazzballet bestond toen nog niet, alleen klassiek ballet en dat had toch iets elitairs, zeker in de volksbuurt waar ik woonde. Dus ging ik op allerlei gynnastiekclub­ jes. Toen ik een jaar of vijftien was kwam ineens Helen Ie Clerq met souldans. M'n ouders de kop gek gezeurd, maar toen ik uiteindelijk mocht, bleek de cursus vol. Vrese­ lijk. De studie Frans koos ik nogal luk­ raak. Ik was op school goed in Frans en wilde graag lesgeven. Achteraf bezien ben ik meer het type om iets te organiseren, de kant van het management op. Maar zo­ iets wist je toen niet, aan voorlich­ ting werd bijna niets gedaan. Frans was trouwens een tweede keus, ei­ genlijk wilde ik naar de academie voor lichamelijke opvoeding ­ gym­ juf worden. Daar werd ik niet aangenomen. Misschien heb ik me daarom in het begin van mijn studie niet zo lek­ ker gevoeld. Ik keek erg tegen die universiteit op. Dat heeft wel een jaar geduiu­d. Veel medestudenten

waren ouder, hadden bijvoorbeeld als au pair in Frankrijk gezeten en spraken in mijn ogen verschrikke­ lijk goed Frans. Mijn middelbare school­kennis viel daarb""ïn het niet. Later bleek dat allemaal mee te vallen, ik leer heel makkelijk. De meeste vakken spraken me wel aan. Veel literatuur, ctiltuiu­ erom heen. De studie­onderdelen die minder leuk zijn pak je dan maar mee.

Ommezwaai Een serie over mensen die tijdens of na hun studie een wending ga­ ven aan hun loopbaan. Deze week drs. Caroia Koppedraaijer. Zij studeerde Frans en geeft nu dansles. Oud­frans bijvoorbeeld, daar zag ik het nut helemaal niet van in. Oor­ spronkelijk was het mijn bedoeling m'n kandidaats te halen, onderwijs­ bevoegdheid erbij en dan lesgeven. Maar ik moest nog één onderdeel­ tje overdoen en dat kon pas een jaar later. Toen ben ik maar verder gegaan.

Het voordeel van de studie was, dat ik veel tijd aan dans kon besteden. Op de middelbare school kwam ik uiteindelijk toch bij souldans te­ recht. Eerst een uurtje na school­ tijd. Mijn leraar, Wim de Haas, be­ gon net en was heel ambitieus. Ik groeide met hem mee, de beste leerlingen waren zijn visitekaartje. Tijdens mijn studie Frans ging ik 's zomers naar het buitenland om ex­ tra danscursussen te volgen. Dat werd steeds erger, het gevoel van dit is het eigenlijk. Intussen gaf ik zelf al danslessen, maar had daar­ voor uiteraard geen papieren. Vlak voor het eind van mijn studie be­ sloot ik de knoop door te hakken en me op te geven voor de dansaca­ demie. Toen ik aangenomen werd dacht ik even: waar begin ik aan. Mijn omgeving reageerde nogal ne­ gatief. Zo van: je kan nu toch geld gaan verdienen, waarom weer zo'n zware opleiding? Maar goed, eind augustus m'n doctoraal gedaan en in september naar de dansacade­ mie. Op dit moment geef ik les op het ACC (het cultureel centrum van de VU), maar ook elders. ledere leef­ tijd heeft zijn eigen charme, ik heb kinderen van vier en m'n oudste leerling is 58. Dat vind ik heerlijk: het creatieve ervan, lessen verzin­ nen, omgaan met mensen. En het

JOOL HUL A(^H DE i r o ö i e l

Foto Bram de Hollander

dansen zelf natuurlijk. Op de aca­ demie merkte ik dat ik dat nog steeds heel leuk vond. Daarom ging ik audities doen. Was eigenlijk niet de bedoeling, want je werd op­ geleid voor docent. Vakken als kunstgeschiedenis, anatomie, mu­ ziek en heel veel pedagogiek. Maar ik dacht, nu of nooit, anders ben ik te oud. Tot mijn grote verbazing werd ik aangenomen bij de Jazz Ex­ tension, een van de twee professio­ nele gezelschappen in Nederland. En daarnaast wilde ik ook nog eens voor de televisie optreden. Vond ik enig om mee te maken. Veel voor Joop van de Ende gewerkt, gedanst in de Willem Ruysshow. Als je een­ maal in het circuit zit, verzeil je in allerlei programma's. We hebben zelfs een toemee gemaakt door Eu­ ropa, met Germaine Jackson. Dat had ik nooit willen missen. Mijn laatste show deed ik toen ik vijf maanden zwanger was. Met een kind valt het niet te combineren, je bent soms een week op toernee. Ik wilde ook graag kinderen. Maar ik ben blij dat het allemaal gelukt is. Een balletgezelschap, televisie, ik heb bereikt wat ik wilde. Weet je, dat is het grootste verschil. Met dansen was alles een uitda­ ging. Dat had ik met Frans niet, zelfs niet met mijn scriptie."

door Aad Meijer CÉ^W S\AQ^i-jE.S \

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen