Ad Valvas 1991-1992 - pagina 334

AD

PAGINA 8 I

Deze tijd vraagt om een uitgeslapen universiteit

Vleugels en voeten Waar staat de Vrije Universiteit voor in het liuidige tijdsgewriclit? Het antwoord is van belang voor de corporate identity, die door het personeel uitgedragen moet worden. IVIaar ook toekomstige studenten willen weten wat ze kunnen verwachten: hoe onderschiedt de VU zich van andere universiteiten? Het reclamebureau Campaign Company gaf

SOBO De geschiedenis plaatst ons nog altijd voor grote verrassingen ­ en de p etite histoire van UvA en Vu vormt daarop geen uitzondering. Zo bevat mijn privé­ archief "studentenbeweging" een fel­ geel affiche uit ca. 1970, toen alles nog anders moest en het Kapitaal overal de schuld van kreeg, vervaardigd door Kees Willemen, de huiscartoonist van ASVA, SRVU en andere voormalige bol­ werken van de klassenstrijd. Tegen de achtergrond van de rokende schoorstenen van Shell, DSM en Philips ­ waartegen het bouwvallig pandje van de UvA schril afsteekt ­ ontwaren we een schrijnend tafereel. Uit een dikke foliant, geschreven door de toenmalige rector magnificus, steekt ons de platge­ slagen neus van een overijverige stu­ dent tegemoet. Zijn ogen en zijn han­ den zijn nog nèt zichtbaar. Daaronder, in een lekker vette letter: Steek dit jaar je neus ook eens uit de boe­ ken. En daaronder: "Word lid van de ASVA". Pikant détail: het bedrag dat overgemaakt dient te worden, is door­ gestreept. Niet ƒ 20,-, maar ƒ 17,50 dient gestort te worden om te promoveren van wereldvreemde student tot wereldverbeterende revolutionair. Kan het simpeler, duidelijker en overtuigender? Je zou toch wel gek zijn als je na dit affiche nog dikke boeken bleef lezen, terwijl het grootkapitaal alles en iedereen aan het opslokken is? En dat met ƒ 2,50 korting!

Presentatie N e m e n wij nu plaats in de tijdmachine en keren wij terug naar het heden. Datum: 31 januari 1992. Plaats: het Auditorium van de Vrije Universiteit. Agenda: presentatie campagne voor de vu door het reclamebureau Campaign Company. Eén van de voorstellen behelst een advertentie om potentiële studenten naar de vu te trekken. En wat staat daar als kop boven? De eis uit het bovenbeschreven affiche, voorzien van een vraagteken, en - zoals het de jaren negentig betaamt - toegespitst op één individu: Kreeg Monique Hartings deze week haar neus nog uit de boeken?\ Ik h e b ^ i e advertentie niet gemaakt, en collega-copywriter Harrie Obdeyn ben

ik destijds in het ASVA-kantoor nooit tegengekomen. Kennelijk hebben we hier van doen met één van die vele gevallen waarin de geschiedenis zich repeteert. Maar, is niet één van de weinige over-gebleven waarheden van de oude Marx, dat veel zaken zich in de geschiedenis inderdaad twee maal voordoen: de eerste keer als tragedie, de tweede keer als komedie? 't Lijkt er op. Want ik moet zeggen, dat ik anno 1992, nu het kapitalisme de strijd op punten gewonnen heeft, onderdrukte massa's geëmancipeerd zijn tot gesegmenteerde doelgroepen, en ikzelf m ' n stek op de barricaden heb ingeruild voor een draaifauteuil op een reclamebureau, toch méér geboeid word door de tragiek op dat oude affiche, dan door die komisch bedoelde vraag aan Monique. D e bakens mogen dan verzet zijn, en die wereldverbeteraars van destijds mochten reclame een vies woord vinden - van positionering en profilering hadden ze wel degelijk kaas gegeten. En dan heb ik 't niet over die ƒ 2,50 korting! O m te beginnen was dat affiche zéér onderscheidend geel, zoals anno 1992 overvolle treinen, memoblokjes en de balk op de voorpagina van het reclamevakblad Adformatie. Wat krijgen potentiële yM­studenten daar straks voor terug? ­ Elf Polaroid kiekjes, als het aan Campaign Comp any ligt, g e n e p e n uit een week uit het leven van onze Moni­ que. In kleur? D a n wordt 't een adver­ tentie in een magazine, met de kiekjes op postzegelformaat. Eén­éende pagina dagblad dan maar? Met zwan­witte po­ laroids? Ziet 't leven van Monique en al die andere vu­studenten er zó kleurloos uit?

Behoefte aan kader Van een pay oj^^'hadden de affichema­ kers van de ASVA uit 1970 nog nooit ge­ hoord. T o c h is zonneklaar wat h u n Unique Selling Point was: een slimme meid die lid wordt van de ASVA, is op de klassenstrijd voorbereid. Camp aign Company, niet van de straat, komt anno 1992 uiteraard wél met een uitzwieper: Deze tijd vraagt om een Vrije Universiteit. Maar om nou te zeggen dat die, samen met de heading en de kiekjes van Moni­ que, duidelijk maakt wat de v u poten­

een antwoord op die vragen en vatte de marktpositionering van de VU samen in de slogan 'Deze tijd vraagt om een Vrije Universiteit'. De

W

,**

t*^.

.f\

** f

tl."*

De elf l<iel<jes uit liet leven van Moniq ue Hartings tiële studenten te bieden heeft... Ja, maar, schrijft Camp aign in haar "Creatief platform", dat moet je breder zien. Die pay onstaat voor de corp orate identity van de vu: "De mengeling van een bewuste visie op het leven en de samenleving en een praktisch professioneel apparaat maakt de vu bij uitstek een universiteit voor deze tijd. Immers de tijd van techno­ craten pur sang is voorbij, mensen wil­ len weer kunnen dromen en ergens in geloven zonder daarbij te vluchten voor de complexe praktijk van het leven, en zeker van het leven op een universiteit. Er is weer behoefte aan een kader van waaruit men keuzes kan maken. Een kader dat het steeds complexer wor­ dende leven struktuur geeft. D e vu biedt zo'n kader. O ntgroeid aan de bij­ belse grondslag, maar nooit vergeten hebbend te denken alvorens te doen." Afgezien van die laatste zin, die wegge­ lopen lijkt uit de mond van Cor van de Laak, klinkt dit statement beslist plausi­ bel. Maar ook wel erg abstract en gene­ riek. E n wel hierom, omdat een kader dat structuur geeft om keuzes te maken in de complexe praktijk van alledag, ontgroeid aan de bijbelse grondslag, maar nooit vergeten hebbend te denken alvorens te doen, door alle Nederlandse universiteiten ­ tegen betaling ­ wordt aangeboden. (Net als koffie en thee trouwens.) Maar a la, de pay off van, pakweg, de zo succesvolle Mazda­campagne, Ama­ zing Mazda, is op zich óók niet om van achterover te vallen. Iets vergelijkbaars had ook voor een ander automerk be­ dacht kunnen worden: "O pvallend Opel", "Meeslepend Mercedes", "Lul­ lig Lada". 't Gaat er vooral om een spannende, originele, afwisselende en overtuigende invulling te geven aan zo'n weinig spectaculaire claim. D a n gaat zo'n p ay oj^'steeds meer léven en groeit zo'n campagne naar steeds grote­ re hoogten.

discussie kan dus nu beginnen. Een nieuwe uitrusting voor het volgende millennium is in de maak.

Vleugels en voeten

Steek dit jaar je neus ook eens uit de boeken 6TOR.T­f2ö,­op]084­lO

a^a

0 : ^ ADf^E6:V££SP ERSrR51

Het wervingsaffiche van de ASVA in 1 9 7 0

K \

Zappen wij dus over van Monique en haar polaroids naar andere uitingen die tot nu toe door Camp aign Comp any op het thema "Deze tijd vraagt om een Vrije Universiteit" bedacht zijn. H e ­ laas, pindakaas, ook die zouden althans deze consument nóóit overhalen z'n kinderen naar de vu te sturen. We zien bijvoorbeeld een overwegend witte pagina dagblad met daarop in volle glorie de griffioen, het logo van de vu. Daaronder: "Deze tijd vraagt om vleugels en voeten". N a een lange reis naar de onderkant van de pagina treft de lezer vervolgens een waslijst van 14 apodictische stellingen. Dat daarin ner­ gens verteld wordt waarom "deze tijd" kennelijk geen handen (meer) nodig heeft: soit\ Maar dat daarin niet conse­ quent wordt doorgeborduurd op die dualiteit van vleugels en voeten, dat verdriet mij zeer. 't Begin is mooi: "Deze tijd vraagt om .

mensen die bevlogen zijn, maar nuch­ ter", 't Eind ook, waar gevraagd wordt " O m groots en meeslepend. Maar ook om klein en meelevend". Wat moet ik echter met "studierichtingen die rele­ vant zijn, niet modieus", of met "do­ centen die beschikbaar zijn en zich aan afspraken houden"? Slechts met heel veel goede wil kan ik daarin iets terug­ vinden van de geponeerde tweeëenheid van het aardse en het hemelse, het nuchtere en het bevlogene, de voeten en de vleugels. Mijn grootste bezwaar geldt echter­ ook hier de pay off, die het verhaal " a f zou moeten maken, maar dat geenszins doet. Hoe langer ik naar die griffioen staar, en hoe vaker ik al die stellingen de revue laat passeren: hoe meer er, zij 't vaag, iets van een identiteit, een ge­ zicht, een smoelwerk van de vu uit de mist komt opdagen. Maar waarom "deze tijd" om deze Vrije Universiteit vraagt, wordt me nergens duidelijk ge­ maakt. En wel hierom, omdat nergens in deze hele advertentie ook maar één letter aan "deze tijd" wordt vuilge­ maakt. T e veel gevraagd? O mdat deze tijd zich zo moeilijk benoemen laat, na het val­ len van de M u u r , bij het naderend einde van de apartheid en het wankelen van de laatste, de sociaal­democrati­ sche zuil? O m d a t alle problemen de wereld uit zijn en we 't met z'n allen reuze gezellig hebben in deze global vil­ lage van autonome consumenten, ieder met z'n eigen preferente merk spijker­ broek, cola, sportschoen, bier, zoutje en soap } Maak dat die Vietnamese asielzoekers maar wijs, die net door een groepje Praagse skinheads in elkaar zijn geslagen. O f Salman Rushdie, die nog steeds vogelvrij in de meterkast zit. O f uw buurvrouw, specimen van een aan­ palende doelgroep, die u vandaag met een blauw oog bij Albert Heijn tegen het lijf bent gelopen. Eén plaatje bij deze advertentie uit deze campagne zou wonderen doen. OK , dan niet zo demagogisch en zo plat als op dat affiche van twintig jaar geleden ­ hoewel die rook uit die schoorstenen van een visionaire blik getuigt (het mi­ lieu!). Maar waarom geen arts zonder grenzen afgebeeld, die z'n bevlogenheid én z'n vakkennis handen en voeten geeft in een vluchtelingenkamp in Koerdistan, Palestina, Ethiopië... Co­ pywriters aller reclamebureaus, steekt uw neus eens wat vaker uit de tekstver­ werker! Dames en heren van de vu: Deze tijd vraagt om een uitgeslap en uni­ versiteit! Wordt wakker!!

Ed' Korlaar studeerde Nederlands en Geschiedenis aan de UvA Begin jaren zeventig was hij lid van het AsvA­be­ stuur en de Universiteitsraad In 1981 v^as hij hoofdau­ teur van Wi} Wereldverbeteraars. In januari 1992 publi­ ceerde hij, samen met Ko Dieleman, Auw, een "herdich­ ting" van Allen Ginsberg's Howl. {Verkrijgbaar bij de vu­ boekhandel ) Sinds vijfjaar v^erkt hij als copywriter, de afgelopen twee jaat bij PMSvW/.YR

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen