Ad Valvas 1991-1992 - pagina 32

I AD VALVAS 29 AUGUSTUS 1991

PAGINA 6

Gidsen voor verse studenten en nieuwe Amsterdammers De intreeboekjes van VU en UvA vertonen opmerkelijke verschillen Elke zomer verschijnt er een waaier van wegwijzers voor studenten die groen in de grote boze stad belanden. Nuttige adressen en raadgevingen tellen ze allemaal, maar waarin verschillen ze? Ad Valvas las er een paar. Lees mee en beef.

f,, t:

Selma Schepel De redactie van Kluwer Gids voor Studerenden wil, volgens het voorwoord, studerenden concreet antwoord geven op dnngende vragen, maar ook attent maken op valkuilen en onbekende financiële mogelijkheden. En dat lukt ze aardig: in overzichtelijke paragraafjes wordt inderdaad een goede poging gedaan de wirwar van wetten en regelingen te ontsluieren. De pnjs, ƒ 24,95 verdient zichzelf dubbel en dwars terug omdat het voor het overgrote deel een financieel handboek is. Het IS zonder meer een aanrader dit boek, of het vergelijkbare Poenboek (uitg. VSSD, prijs ƒ 10,-), dat in september in een verse editie verschijnt, aan te schaffen. Je redt het niet meer als student, wanneer je niet minstens een halve accountant bent. Zo te lezen wordt onwetendheid zwaar gestraft. Studenten die lid worden van de studentenvakbond SRVU (ƒ 15,- per jaar) krijgen het Poenboek cadeau. De SRVU verzorgt samen met de PKV, de progressieve Kiesvereniging in de universiteitsraad de uitgave van Spoor 3. Kluivers Gids is een handboek dat zegt: "Dit zijn de feiten, en dat kun je ermee doen". Spoor 3 accepteert die feiten niet zomaar, het is meer een politiek document. Het belicht de achtergronden van studiefincienng en onderwijswetten in beschouwingen over het bestuur van de vu en zeer informatieve artikelen over ontstaan en voortschnj-

Spoor 3 ding van korten en krimpen in het algemeen. Geen opwekkend nieuws over regering en universiteitsbestuur, maar misschien worden de studenten die Spoor maken en/of lezen zelf betere bestuurders. Dan zijn er de uitgaven die de nieuwste lichting studenten wegwijs willen maken in het studentenleven, inclusief de pret. De Commissie Intree van de Universiteit van Amsterdam laat m de plaatselijke boekhandels a ƒ 10,- Studeren in Amsterdam verkopen. De Commissie Sociale Introductie van de vu houdt haar uitgave wijselijk binnen de muren. Déja Vu heet 't werkje. Grapjes maken over iemands naam is onbeschaafd, werd mij al vroeg geleerd, maar Déja Vu vraagt, nee smeekt erom: gooi het boekje na het lezen van de titel maar weg, beste nieuwe student, want alles wat erin staat, is al eens vertoond. Ach, je vmdt de achterflaptekst toch wel zo origineel geschreven dat je toch even wilt bladeren? Déjd Vu 1990 had precies dezelfde achterflap, en dat niet alleen, hele hoofdstukken zijn in 1991 gekopieerd. Hoewel? In 1990 stond er tussen de lemma's 'harde sjanker' en 'haute cuisine' nog 'hasj'. In 1991 be-

Ooii de doodgravers waren in stalling

staat hasj niet meer. Geeft niet, het hoofdstukje 'Druggebruik en Verslaving' is nauwelijks gewijzigd. In beide edities begint het dreigende verhaal dat peuken, alcohol, heroine en hasj over een kam scheen met dezelfde zielige story: 'Dit doe ik nooit meer'. "De jongen zat tegenover me in de mensa. Hij had een bleek, bonzend hoofd, met hier en daar plat tegen zijn hoofd gedrukt-haar. Ik begreep uit zijn verhaal dat hij die nacht hasj gecombineerd had met alcohol". Hoor, dominee leest elk jaar hetzelfde voor uit eigen parochie. Studeren in Amsterdam geeft gewoon een informatieve en ontendentieuze opsomming van middelen, werking en risico's, en daarna een lijst van nuttige adressen die klinken naar veel lagere drempels dan louter de Jelhnekcentra die Déjd Vu noemt. Waar je hasj kunt kopen, moet jezelf maar uitzoeken. Lijsten waar alcohol gekocht worden, geven beide uitgaven daarentegen te over, en per ongeluk (sliep de censor?) schrijft Déja Vu dat JVlazzo een huisdealer heeft.

raadsel. Er staat niets in wat je niet elders eerder, beter en uitgebreider kunt vinden. Kluwers Gids of het Poenboek wijzen je de weg in geldland, de studiegids van je eigen faculteit somt de belangnjke vuadressen op. Studeren in Amsterdam is een goede gids zonder gezeur en wil je als minder draagkrachtige nieuwkomer de Amsterdamse uitgaansmogelijkheden leren kennen, dan vind je nog een paar extra's in het boekje Amsterdam van Ivo Weyel en Pia van Boven (uitg. Bruna, ƒ 10,-). Daarin staat, wat ik in UVA- en vu- intreeboekjes beide mis, bijvoorbeeld een hele lijst met gratis evenementen en attracties, van jaarlijkse feesten en openbare concerten tot grappen als gratis rondvaarten en uitkijktorens. Je kunt je dagen in Amsterdam vermaken zonder dat het een cent kost, en nog een beetje cultuur opdoen ook. Nuttig, voor wie geen recht op de ovkaart heeft, is ook het lijstje met plaatsen van waaruit je Amsterdam het gemakkehjkst liftend kunt verlaten, en als je nog steeds geen kamer hebt gevon-

Abortus Schrijnend wordt het verschil tussen UVA en vu onder het kopje 'abortus'. In beide gevallen wordt de behandeling omschreven als onaangenaam, maar vu-meisjes mogen niet weten dat het gratis is en onder plaatselijke verdoving gebeurt. Voor vu-meisjes bestaat er ernstig infectiegevaar, voor uvA-meisjes is de kans op infectie slechts 1 %. Dat zal vu-studentes leren! De foto's in beide intreeboekjes zijn beroerd, hoewel de UVA tenminste nog humor kent: naast het onderwerp wratten pnjkt een gezellige kist bloemkolen. Déja Vu komt natuurlijk openlijk voor z'n gereformeerde afkeer van 'Relaties en seksualiteit' uit door bij dit hoofdstuk een goor toilet te laten fotograferen. Door Hans Laan, een jongen wiens fototoestel onmiddellijk in beslag genomen moet worden. Hoe het feit dat iemand een vinger heeft waar hij een knop mee kan indrukken leidt tot het misverstand dat hij foto's kan maken, is me een raadsel. Maar goed, het hele Déjd Vu is me een

Déja v u

Kluwer gids voor studerenden den, kun je troost vinden bij het lijstje campings (slapen vanaf ƒ 4,75 per nacht!). Amsterdam geeft ook gewoon een opsomming van cafe's waar je hasj kunt kopen, als je dat na lezing van Déjd Vu nog durft. De drie laatstgenoemde boekjes geven naast de geijkte mensa's, een volstrekt willekeunge lijst van restaurants. Knjgen de redacties soms maaltijdbonnen'

Vegetarisch Bovenaan het vegetarische lijstje staat bij alle drie het kille en laffe restaurant Baldur. (Niet gaan eten!) En voorts afgekloven vreetschuren als de Eettuin, die ook niet eens echt goedkoop zijn. Waarom niet even wat culinair advies gevraagd bij iemand die al wat langer achter de Staphorster stampot vandaan is? Als je neus en ogen zelf niet werken, al dwalend door Amsterdam, neem dan als gids het boekje van de oude eet- en drankschrijver Ben ten Holter, De Culinaire Speurder (uitg. Bruna, slechts ƒ 3,95), dat zo mogelijk alle Amsterdamse restaurants zonder onderscheid opsomt, en indeelt naar alfabet, type keuken en postcode met plattegrond. Ten slotte is het een goed idee om af en toe MUG op te slaan, het Maandblad voor/door Uitkeringsgerechtigden. Het wordt gratis verspreid, ook in de hal van de vu. MUG heeft van alle voorgaand beschreven uitgaven iets: het wijst op financiële rechten en voordelen, het heeft een lijst van nuttige adressen en een agenda voor goedkoop of gratis vertier. En kost van zichzelf ook al helemaal niets, en doordat het maandelijks verschijnt, blijft het actueel.

spraakmakend vanwege overspelige toestanden en een nihilistische onder­ toon, maar als je ze nu ziet, verschillen ze in niets van het kleffe relatiegezeik waar nogal wat Franse films het patent op lijken te hebben. Beter geslaagd zijn Le souffle au coeur, een verhaal over in­

Film Met MIlou en mai opent Filmhuis Uilenstede op donder dag 5 september het seizoen 9 1 / 92 De voorstellm gen beginnen om 20 00 uur in de Filmzaal van het ACC, informatie 548 8888

Dicl< Roodenburg De laatste keer dat het in Amsterdam echt gezellig was, dat moet tijdens de troonswisseling geweest zijn. 30 April 1980, de zon scheen al vroeg. In het paleis op de Dam zochten Juul en Bea een leuk hoedje uit om gepast hun hoge gasten te ontvangen, elders in de stad hielden krakers hun bivakmutsen bij de hand. De M.E. had helmen en verder werden natuurlijk veel oranje hoofd­ deksels gesignaleerd. De ene helft van de stad vierde feest, de andere ­ nou ja, helft ­ voerde actie. Zo kon het gebeu­ ren dat ik 's morgens ene H., studerend aan de vu, tegenkwam. "Acties?", zei hij, "niks gezien", en met een pilsje in zijn hand zwierde hij verder over het Leidseplein. 's Middags zag ik hem weer, op het Spui, met zijn arm in het verband. Was toch een verkeerde straat ingelopen. Waarmee ik maar wil zeggen dat revoluties vooral plaatsgebonden gebeurtenissen zijn. Afgelopen week speelde de Nederlandse volleybalploeg een toernooi in Leningrad. "Ja, er schijnt hier wat aan de hand te zijn, maar we merken er niets van", vertelde een manager op de radio. In Milou en mai blikt de Franse regis­ seur Louis Malle terug op de meidagen

van 1968. Mei '68, bij het horen van die datum krijgt ook in Nederland nog menig links intellectueel een brok in zijn of haar keel, want het was zo onge­ veer de eerste en laatste keer in de wes­ terse geschiedenis dat arbeiders en stu­ denten gezamenlijk op de bamcaden stonden. De orde werd overigens bin­ nen een paar weken weer hersteld ­ een maand later was ik met vakantie in Frankrijk en ik kan u melden: niks aan de hand ­ maar mei '68 bleef het sym­ bool van een periode die een revolutie had kunnen zijn. Natuurlijk speelden de gebeurtenissen zich voornamelijk in Parijs af, net zoals wat Nederland be­ treft alles in Amsterdam lijkt te gebeu­ ren. Het aardige van Milou en mai is dat Malle zijn film op het platteland situ­ eert. Via de radio houdt men zich op de hoogte van de Panjse rellen, maar 'a la campagne' waant men zich veilig. Wel­ iswaar doopt de progressieve dorpspas­ toor de middelbare school om tot Che Guevarra­lyceum, maar dat is slechts een echo van de stadse toestanden. Louis Malle debuteerde in 1956 met Lift naar het schavot, de film die vooral bekend werd door de muziek van Miles Davis. In mei '68 liet hij zich met onbe­ tuigd, door zich solidair te verklaren met filmers als Godard die ook op het Filmfestival van Cannes de gevestigde orde aanvielen. Maar een echte ver­ nieuwer IS Malle nooit geweest. Zijn films Les amants en Les cousins, die hij eind vijftiger jaren maakte, waren

eest, en Lacombe Lucien, over collabora­ tie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Later ging Malle naar de Verenigde Staten en ook de films daarvandaan wisselen van kwaliteit. Afgelopen zater­ dag was Crackers uit 1984 nog op tele­ visie te zien, een dertien in een dozijn komedie met Sean Penn ­ je weet wel, vroeger van Madonna ­ als boef Maar Atlantic City en My dinner with André zijn zonder meer prachtfilms. Terug in Europa maakte Louis Malle in 1987 Au revoir les enfants en met die terugblik op zijn jeugd tijdens de Tweede Wereld­ oorlog lijkt hij zijn vorm teruggevonden te hebben; gevoelig en nostalgisch, maar met een afstandelijke betrokken­ heid. In Milou en mat gaat hij in deze stijl door, zij het dat hij de meidagen van 1968 met meer ironie benadert dan IVlichel Piccoli (reclits) ais IVliiou de gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog. rest interesseert zich voornamelijk voor het nieuws op de radio of voor de nala­ Milou en Mai speelt zich af op een land­ tenschap van de overledene. Langzaam druppelt men binnen, uit Parijs, van de huis ergens in de provincie. Aan het Cote d'Azur, met als aanhang man, begin van de film gaat oma dood. Haar vrouw, kinderen, vnendin en onderweg oudste zoon Milou, die nog thuis opgepikte kennissen. Zo wordt het woont, wordt van het nieuws op de landhuis een soort Franse mini­samen­ hoogte gebracht terwijl hij met de bijen leving, waarin alle partijen voor en bezig is. Als hij zijn bijennet afdoet, tegen de revolutie vertegenwoordigd herkennen we Michel P iccoli en dan zijn. De wereld van buiten dnngt zich vermoed je als kijker meteen: erg melo­ steeds meer op, al was het alleen maar dramatisch zal deze film niet worden, omdat ook de doodgravers van het want op gevoelige rollen is Piccoli zel­ dorp in staking zijn en moeder niet be­ den betrapt. Hij stapt op zijn fiets, kijkt graven kan worden. Malle weet een en even naar moeder, maar heeft meer ander met gevoel voor humor en in de aandacht voor het dienstmeisje. Eens details soms toch ook nog ontroerend Piccoli, altijd P iccoli. Toch is hij verge­ neer te zetten. Gebruikelijke rituelen leken met de overige familieleden een als ruzies over een door moeder toege­ toonbeeld van kinderliefde, want de

zegde nng en de dienstbode die uitein­ delijk een deel van de erfenis krijgt, ontbreken natuurlijk niet, maar uitein­ delijk wordt het toch nog gezellig en gaat er zelfs een Bunuel­achtige polo­ naise langs het lijk. Plotseling komen echter de buren vertellen dat in Parijs de bourgeoisie over de kling gejaagd wordt. De hele familie slaat op de vlucht, maar het blijkt loos alarm. Naast de concrete verwijzingen op het verhaalnivo vat Malle ook op een sym­ bolische manier de gebeurtenissen van mei '68 samen: de moeder die sterft, dat zou het oude Frankrijk kunnen zijn Aan het einde van de film verlooft de dienstbode zich met een soldaat. Je zou kunnen zeggen dat de orde weer her­ steld is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen