Ad Valvas 1991-1992 - pagina 136

AD VALVAS 17 OKTOBER 1991

PAGINA 6

Een pedagoog moet verlichting bieden VU­onderzoeker Peter Sinnige profileert zich in Klasse! Ouders die willen weten hoe ze hun kinderen moeten opvoeden, hebben er een vakblad bij: Klasse! VU­pedagoog Peter Sinnige vult samen met zijn vrouw de brievenrubriek van het tijdschrift. Sinnige weet raad. Een pedagoog die in de jaren '90 aan de weg timmert. "Wij hebben wat te bieden", zegt hij onbescheiden. Mark Plekker

Een half jaar geleden las de net afgestu­ deerde pedagoog Peter Sinnige (32) in Het Parool dat er een ti)dschnft op sta­ pel stond speciaal voor ouders van kin­ deren tussen pakweg zes en zestien jaar. Klasse! zou het heten. Als jong opvoed­ kundige zag hij zijn kans schoon en trok de stoute schoenen aan. "Ik heb hoofdredacteur Peter Meijering gebeld en gevraagd of hij het een goed idee vond dat mijn vrouw en ik een brieven­ rubriek in het blad zouden gaan verzor­ gen." Het eerste nummer van Klasse! (voor­ lopige oplage 100.000) ligt sinds kort in de kiosk, mèt de brievenrubriek erin. Waar tobben ouders anno 1991 over? Een greep uit de rubriek. "R ufus wil zelf kleren kopen maar zijn keuze staat me niet aan." Wat te doen? Het echt­ paar Sinnige adviseert deze ouder samen met R ufus kleren te gaan kopen. "Er zijn heus wel kleren die 'kuimen' en die u toch aardig vindt", schrijven ze. Sinnige is nu ruim een maand aio bij de vakgroep sociale pedagogiek. Commu­ nicatie tussen kinderen onderling en tussen ouders en kinderen is zijn onder­ zoeksthema. Waarom wilde hij zo nodig een brievenrubriek opzetten? "Mijn vrouw zit in de redactie van een blad voor de kinderverzorging. Dat heeft een klein bereik. Zelf schrijf ik als wetenschapper ook voor een klein pu­ bliek. De opvoeders bereik ik niet. Omdat dit blad is gericht op ouders en

Thea Horstman (36) heeft een volle baan als hoofd van een operatieafdeling in het Kennemergasthuis ­ tot voor kort het oude Johan­ nes de Deo in Haarlem ­ en is eerstejaars rechten: "Als hoofd mag je niet part­time werken, dus stu­ deer ik part­time. ik stu­ deer uit nieuwsgierigheid, er is nog zoveel waar Ik het fijne van wil weten. En Ik wil mezelf testen, de grenzen van mijn mogelijk­ heden leren kennen." "Vroeger was ik typisch zo'n meisje 'dat wel zou gaan trouwen'. Ik was er één uit een gezin van zes. Er werd niet erg op me gelet, dus ging ik naar de huishoudschool. Ik was ook lui, ging pas zo tegen het eind van het schooljaar een beetje leren. Na de huishoudschool zag ik mezelf niet voor de rest van m'n leven in een schoenenwinkel staan, of wat dan de mogelijkheden zijn. Ik werd ziekenverzorgster en daarna verpleeg­ ster en operatiekamer­assistente. Het werk 'aan tafel', zoals het in het jargon heet, is op de lange duur erg zwaar. Bo­ vendien had ik de smaak van het stude­ ren te pakken, en ambitieus ben ik ook wel. Vanuit het ziekenhuis volgde ik de managementsopleiding voor de intra­ miu'ale zorg, aan de Sociale Academie, om de baan te krijgen die ik nu alweer twaalf jaar heb. Rechten vond ik het leukste onderdeel. Op het gebied van recht en gezondheidszorg moet er nog

leraren in het basis­ en de eerste klas­ sen van het middelbaar onderwijs, kun­ nen WIJ onze kennis en praktijkervanng aan een groter publiek aanbieden. Wij hebben namelijk iets te bieden waar het de opvoeding betreft." Wat heeft het echtpaar dan te bieden? "Het kind krijgt erg weinig ruimte", meent Sinnige. "Er wordt te weinig ge­ luisterd naar het kind, zeker op het emotionele vlak. Er is heel weinig com­ municatie tussen de opvoeder en het kind. De opvoeder bedenkt iets en het kind voert dat uit. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je als opvoeder je kind seneus neemt. Dat gebeurt veel te wei­ nig naar mijn idee." Sinnige beroept zich hierbij op zijn ervanng als onder­ wijzer en als medewerker bij een kin­ derdagverblijf. Daarnaast is hij vader van dne kinderen, wat hem ook de no­ dige pedagogische inzichten verschaft. Helemaal vlekkeloos verloopt het ver­ vaardigen van de probleempagina's nog niet. Bij ontstentenis van ingezonden brieven zijn de vragen in het eerste nummer van Klasse! namelijk fake. Samen met zijn vrouw en de hoofdre­ dacteur heeft Sinnige de vragen verzon­ nen. "Verzonnen? Nee, het zijn proble­ men uit de praktijk", zegt hij. Meteen al bij het maken van het eerste nummer bleek dat sommige pedagogi­ sche inzichten van het echtpaar Sinnige niet stroken met die van een andere kenner, de hoofdredacteur van het blad. Een probleem dat volgens de hoofdredacteur aandacht verdiende: moeder met kind van negen wil gaan werken, maar vader is tegen. Wat te doen? Een klassieker, want deze vraag duikt al decennia achtereen op in bij­ voorbeeld de brievenrubriek Margriet weet raad. Al vijftien jaar lang luidt het advies aan zulke vrouwen: doen, ga werken, je man heeft pech gehad. Ook het echtpaar Sirmige vond dat de vrouw moest gaan werken. "Voor het kind zijn er allerlei vormen van opvang te beden­ ken. Zo hebben vidj het met zijn tweeën ook geregeld. En in die trant hebben we het antwoord geschreven", zegt Sin­ nige. De censor bleek onverbiddelijk. Volgens de hoofdredacteur moeten le­ zers van de brievenrubriek niet op het matje worden geroepen, maar moet hen Verlichting worden geboden', zoals de formule luidt. Met deze gedachte voor ogen bewerkte hij het antwoord van het pedagogenechtpaar stevig. "Wij her­

N o o i t

te

Foto N ICO Boink, AVC/VU

'Ouders hebben het heel moeilijk met allerlei soorten vechtpoppen'

kenden onszelf er niet meer in", zegt Sinnige. "Uiteindelijk hebben we dit antwoord teruggetrokken." Hij lijdt niet onder de initiatiefrijke hoofdredacteur. Opgewekt vervolgt hij: "Ik vond onze formulering veel scher­ per. Maar ach, het zij zo. Je doet een beetje water bij de wijn. We hebben onze bijdrage voor het tweede nummer ingeleverd en dat is allemaal in orde be­ vonden. Hij heeft wel een personage verwisseld, een jongen en een meisje omgedraaid, maar daar zal hij wel zijn redenen voor hebben." Gevraagd naar de hot items in het land der opvoedkundigen, weet Sinnige dat "veel ouders het Jeugdjournaal agresief vinden. Zeker als het ergens oorlog is, wordt er langdurig gerapporteerd over de meest afschuwelijke ellende. De hoeveelheid tijd die er aan besteed wordt, is buiten proporties. Veel men­ sen vinden dat agressieve moeilijk." "Ook de rage in allerlei soorten vecht­ poppen, die Turtles en dergelijke, daar

oud

om

hebben ouders het heel erg moeilijk mee gehad", weet de jonge pedagoog. Het thema zit hem zelf ook behoorlijk dwars: "Mijn kind krijgt geen zwaard. Dat vind ik niet goed. Van mij mag ontzettend veel, maar er zijn wel gren­ zen. Die moeten heel duidelijk worden gesteld."

waarna dat kind daar ook nog serieus op ingaat. Dat is voor mij een teken dat het niet goed is." ­ Wordt de kinderziel dan te zeer belast? "Een kinderziel kan best iets verduren, maar ik vind zulke verhalen over een Scud­aanval buiten proporties."

­ Maar is met juist een probleem bij het op­ ­ Maar dat geweld is toch ook buiten pro­ voeden datje die grenzen niet duidelijk porties? kunt stellen? "Er mag ook wel aandacht aan worden "Daar proberen wij met onze antwoor­ besteed, maar niet teveel. Dat vind ik den een bijdrage aan te leveren. Zo wij­ niet goed." zen wij er bijvoorbeeld op dat er ook nog ander speelgoed is dan die agres­ ­ Vind je het prettig om als een schoolmees­ sieve poppen", luidt zijn uiterst prakti­ ter mensen te zeggen hoe ze het moeten sche weerwoord. doen? "Tijdens de Golfoorlog liep ik met mijn "Ja. Maar daarnaast stelt de bnevenru­ briek me ook in staat om me voor de kind uit school naar huis", vervolgt hij buitenwacht te profileren. Misschien geprangd. "Even verderop hoorde ik kan ik zelfs via het blad Klasse! later de een moeder tegen een kind eindeloos subjecten ­ nee, dat kan ik niet zo zeg­ vertellen dat er weer een Scud­aanval gen, de mensen ­ voor mijn promotie­ op Jeruzalem was geweest. Zo'n ouder onderzoek recruteren." die alle ellende aan een kind doorgeeft.

te

l e r e n

tiënt eronder. Idem dito met euthana­ sie. Anderszijds is er zoveel mogelijk geworden. Wat kan een patiënt claimen aan uiterste behandelingen bij de arts? En andersom: in hoeverre moet je een arts maar z'n gang laten gaan met de huidige techniek? Er worden nu al heel wat ethische dis­ cussies uitgevochten voor de rechtbank. Ook werkt men steeds meer met con­ tracten, al zal het in Nederland wel nooit zo extreem worden als in Ameri­ ka. Daar hebben we hier de mentaliteit niet voor."

Geleuter

rotii >!ii. BOM k AvC'VU

'Elk ziekenhuis lieeft een jurist in dienst' heel veel verbeterd worden. Oude be­ palingen zijn door de technische ont­ wikkelingen niet meer up to date. Er wordt gigantisch geharreward over wat er wel en niet mag en kan. De positie van verpleegkundigen is nog steeds niet

goed omschreven. De BiG­wet, Beroep Individuele Gezondheidszorg, die hun taken en verantwoordelijkheden vast moet leggen, is nog steeds niet aange­ nomen. Dus gaat er van alles mank, want aan de rechten van de verpleeg­

kundige zijn de rechten van de patiënt gekoppeld. Als een ziekenhuis een ver­ klaring heeft dat er abortus gepleegd mag worden bijvoorbeeld, en verpleeg­ kundigen weigeren daaraan mee te wer­ ken zoals nu voorkomt, dan lijdt de pa­

"Met deze studie wil ik het liefst in de ziekenhuiswereld blijven, in een be­ leidsfunctie. Elk ziekenhuis heeft tegen­ woordig een jurist in dienst. Ik zie me­ zelf niet bij de rechtbank werken. Van de gezondheidszorg heb ik ten slotte de meeste know­how. De vu heb ik gekozen op aanraden van een collega. Het zou een zakelijke uni­ versiteit zijn, en dat past wel bij mij: geen geleuter. Bovendien is de busver­ binding met Haarlem erg goed. Wat ik hier ook erg prettig vind, is dat de groep niet zo groot is. We zijn met een man of veertig, dan kun je nog eens een vraag stellen. Voorlopig gaat het heel goed met de studie. Ik volg elk onder­ deel met evenveel plezier, al kost het veel tijd. Ik doe het, maar wil niet dat m'n privéleven eronder lijdt, al heb ik er wel het een en ander voor afgezegd. Vroeger ging ik twee avonden per week volleyballen, maar dat gaat nu niet meer. Toch moet je met het ouder wor­ den iets aan je lichamelijke conditie blijven doen. Als mensen eens wisten hoeveel moeite het kost om bij een ope­ ratie door al die lagen heen te snijden, zouden ze wel slanker zijn. Morgen om 7 uur lig ik dus weer in het zwembad om baantjes te trekken, voordat ik naar m'n werk ga. Maar de vrije weekends zijn helemaal voor de boeken." (SS)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen