Ad Valvas 1991-1992 - pagina 614

IAD VALVAS 18 JUNI 1992

PAGINA 24

Toeristische voosheid Selma Schepel Gaat u voor uw lol op reis? Of behoort u ook tot de mensen die een doodschrik krijgen als in het vroege voorjaar het woord zomervakantie valt, of als de azuren reisgidsen brutaal op de mat ploffen? Moet u van uw vrouw ("doe het dan voor de kinderen") een uitputtende autorit maken naar een snikhete camping, waar u veertien dagen irritatie en verveling wachten tussen honderden klonen van uw gezin? Of moet u met de tong op de eksterogen achter uw vent aanpezen die zonodig zelfstandig een of andere mont moet beklimmen of befietsen? Lees dan de Reisgids voor de Thuisblijver van Willem Pijffers, en blijf gewoon thuis. In rap tempo steekt Pijffers de draak met zes populaire soorten vakantie en het geleuter en gepoch dat volgt

bij thuiskomst: de zogenaamde sappige verhalen. Al lezend neuriede ik bij bijna elke alinea het refrein: "Pijffers' gelijk gaat nooit verloren." Hoe komt het dat Nederlanders zo dol zijn op zweterige fietsvakanties, files in Frankrijk of massaal vertier via reisbureau's, geplet tussen vreemde dikke billen en slecht gedeodoreerde okseldamp? Met Neckermann op safari door hongerende gebieden is banaal en bovendien saai, naaktrecreatie is lustdovend en slechts een masochist kan het erbarmelijke gekruip in tentjes (muggen, blikvoer, vuile wc's) recreatie noemen. Het boekje leest alsof het met een loeivaart is geschreven. Ik had het dan ook in anderhalfuur uit. Diep is het niet, maar wel steeds keihard raak. Het nu eens cynische, dan weer lollige toontje zou bij een dikker boek op den duur gaan vervelen, maar nu werkt het zeer effectief. Vakantiehaters, koop dit boekje dus snel voor uw partner, als profylaxis. Eén afschuwelijk type vakantie beschrijft Pijffers niet (daarom doe ik het maar even): dat is de soort met een tweede huis. Ik heb legio middelbare kennissen die zo warmpjes verdienen dat ze ongegeneerd een huis ergens m de Ardèche of m Ventimiglia 340 dagen per jaar leeg laten staan. Maar ze móeten er een keer per zomer heen, want ze hebben dat ding nou eenmaal. Om het leed van die dwang te verzachten pakken ze dan jaarlijks nog een wintersportvakantie en een weekje zeilen in Fnesland. Grootmoedig bieden ze jou als goede kennis dan soms de sleutel van dat tweede huis "om ook eens een weekje van ons unieke plekje te genieten" en "je bent zo handig, zou je eens naar het dak willen kijken? Dat lekt in de slaapkamer". Ja, de mens is walgelijk, en dan vooral de andere mens. Pijffers beschrijft de toeristische viesheid en voosheid allemaal heerlijk stuitend. Wie onder zijn christelijk vernis van naastenliefde al of niet heimelijk een lekkere dosis mensenhaat koestert, gaat van hem houden en zingt het refrein met mij mee. Het kan niet anders of Pijffers heeft het schnjversvak op een reclamebureau geleerd. De ene regel slaat je nog pakkender om de oren dan de andere. Het zou eigenlijk gratis ter beschikking gesteld moeten worden via Postbus 51 of een Stichting ter bevordering van de Geestelijke Volksgezondheid (refrein). Daarbij is het boekje in elk geval, net als thuis blijven, goedkoop. En dan nog: wat een schat aan prachtige boeken kun je met kopen van het geld dat je uitspaart door onthouding van die zelfkwelling die vakantie heet?!

Ranzig studententype Jool Hul kon zich alles veroorloven Emo Eskens De strip Jool Hul verdwijnt uit Ad Valvas. De stripheld heeft in zijn driejarige bestaan naam gemaakt aan de universiteit, vooral onder studenten. "De tekeningen zijn dan ook erg grappig", legt SRVU-voorzitter Arjen Berkvens uit. "Jool Hul geeft een overdreven beeld van de huidige student. Dat is leuk. En de tekeningen zijn lekker bot. Daar houd ik wel van." Ook bij het vu-corps, de organisatie waar Jool Hul zich in een van de eerste afleveringen bij aansluit, kan men lachen om de belevenissen van de stripheld. Op zich is dat verrassend, want tekenaar Aad Meijer geeft bepaald geen rooskleurig beeld van het corps. Hij vormde Jool Hul, een student uit het gelovige Veenendaal, om tot een ranzige corpsbal: weinig enthousiast over zijn studie, maar des te meer geïnteresseerd in seks, drank en sigaretten. Jool Hul spiekt, wast zich slecht, zooit, zuipt en sloopt het sociëteitsgebouw, iets dat hem blijkens de tekstballonnetjes buitengewoon goed bevalt: "En dan te bedenken dat het nog goed is voor je carrière ook." Senaatslid Dirk-Jan Smit van het vucorps zit er met mee dat corpsleden als barbaarse cv-jagers worden afgeschilderd: "Ik spreek op persoonlijke titel, maar ik weet dat Jool Hul over het algemeen als echt leuk wordt ervaren. Dat Hul een stereotiep beeld geeft van het corps, ach, ik voel me daar volstrekt niet door aangesproken. Ik kan me ook nauwelijks voorstellen dat anderen het daar moeilijk mee hebben. Het is gewoon een leuke strip. Jool Hul is een ranzig studententype die zich elke avond laveloos drinkt en in de collegebanken een zo inactief mogelijke houding aanneemt. Ik weet niet of er überhaupt zulke types bestaan, maar in een strip is zoiets volledig geoorloofd." B.J.H, van de Water is het daar niet mee eens. Als hoofd van het Klinisch Dierexperimenteel Laboratorium van de vu ergert hij zich een beetje aan de manier waarop Jool Hul met zijn kat omgaat. Het beestje wordt regelmatig uit de kaders van de strip getrapt door een humeurige baas. "Overal katteharen, kattepoep, pis, kots, grit, kapot behang, gerafelde bekleding, aangevreten planten, vlooien, teken, pootafdrukken", kankert Hul om vervolgens het beest maar weer eens van de trap te schoppen. "Ik kan die grappen niet waarderen", legt Van de Water uit. "Als iemand op ons laboratorium voor de lol een kat een schop geeft, dan vliegt hij er uit. Je moet dieren namelijk met respect behandelen. De strip is op zich best grappig, maar voor dit soort grappen ben ik niet in de markt." Niet alleen katten, ook promovendi zijn de sigaar in de strip. Ze jatten lunchpakketten van hoogleraren en blijken bovendien niet bekwaam in de wetenschap. Een promovendus geeft het in de strip maar eerlijk toe: "De hooggeleerde opponent heeft gelijk. Mijn onderzoek is nogal onhandig opgezet, mijn proefschrift volstrekt onleesbaar en mijn stellmgen voornamelijk melig." Vervolgens barst hij in een lachen uit: "Maar nou even serieus. U hebt dit dus gelezen?" J.J. van Muijen, Aio bi) de faculteit PPW kan er wel om lachen. "In strips zijn dit soort dingen toegestaan en ik vind het een leuke strip. Erg grappig. Bovendien zijn niet alleen de Aio's het slachtoffer, ook de hoogleraar komt

JOOL HUL

'Ik kan die grappen niet waarderen' er niet al te best af Dus van mij mag het." Inderdaad, de hoogleraar komt er niet al te best van af. Deze oudere, sigaren rokende en jenever drinkende tegenspeler van Jool Hul ziet zijn publikaties steevast geweigerd of sterk ingekort door uitgevers. Zijn toch al weinig geïnteresseerde studenten weet hij bovendien nauwelijks te boeien. Kortom, ook de hoogleraar is geen intellectueel zwaargewicht. Cultureel antropoloog prof.dr. M.M.G. Bax moet gniffelen als hem gevraagd wordt of hij zich in het profiel van de hoogleraar herkent. "Nou, dat vind ik een moeilijk vraag. Ik denk wel dat de strip soms levensecht is. Het is natuurlijk niet zo dat alle publikaties even

Illustratie Aad Meijer (uit Jool Hul, 12 april 1990)

goed over de toonbank gaan. Soms verkoopt iets goed, soms niet. Maar wat de ongeïnteresseerde of vliegtuigjes gooiende studenten betreft, die ken ik niet. Ik heb alleen ouderejaars. Die zijn altijd wat gemotiveerder." Dat ouderdom en motivatie niet altijd hand in hand gaan, blijkt in de strip uit de ongeïnteresseerde houding van de hoogleraar tegenover de identiteit van de vu. Uit ballongheid knipt de hoogleraar groot de letters 'v' en 'u' in zijn artikelen om er toch maar 'vu'-publikaties van te maken. Bij de vu-Vereniging, die de belangstelling voor de christelijke identiteit van de vu warm tracht te houden, is men met onverdeeld blij met dergelijke grappen. Een werknemer aldaar vindt de tekeningen

"vormloos" en de grappen "slap", maar besluit al snel dat hij geen expert is in deze. Na enig gerammel met de hoorn van de telefoon klinkt plotseling de stem van Jan-Derk Slothouber, opperhoofd van de Vereniging. Deze expert wordt de moeilijkste vraag van allemaal voorgelegd: hebben de zuipende Jool Hul en de weinig godvrezende hoogleraar zich als mollen in de christelijke organisatie van de vu gedragen? "O nee", reageert een lachende Slothouber. "Jool Hul IS leuk. Ik vind het verschrikkelijk dat hij stopt. En wat dat knippen van die letters betreft, is dat dan niet conform de werkelijkheid?" I

door Aad Meijer

Willem Pijffers, Sappige verhalen Reisgids voor thuisblijvers ISBN 90 6834 104 9, fl4,90

S^^^gr^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen