Ad Valvas 1991-1992 - pagina 542

PAGINA 1.

AD VALVAS 14 MEI 1992

a

Lieve gedachten voor ignorante graaiers Selma Sc hepel

De rechterhand weet niet wat de lin­ ker doet. Het College van Dekanen organiseerde vorig jaar een themadag 'Milieu en Mentaliteit', een zorgzaam initiatief dat resulteerde in een gelijk­ namig boekje vol fijnzinnige meningen en adviezen. Aan de andere kant is lapzwanserij de praktijk aan de vu. Kijk eens aan het eind van een dag bij de kopieerappara­ ten. Het blauwe 'milieustation' voor oud papier wordt niet gebruikt. De pruUenmand ernaast puilt daarentegen uit van de proppen papier. Ook de grond ligt lui en dom bezaaid met losse flodders. De dozen voor het in­ zamelen van gebruikte plastic bekers, in de kantines, zijn altijd vervuild met sloten koffie en peuken. Het lijken kleine dingen, maar ze

tonen de mentaliteit van vele studen­ ten: te stom ofte egocentrisch om zich echt rekenschap te geven van hun daden. En dat moet later ons kader vormen, de macht en het geld behe­ ren! De tragiek van zo'n goedwillend boekje is dat alleen goedwillenden het zulfen lezen. Terwijl mensen die op de wereld zijn gekomen om ignorant om zich heen te graaien, wel iets beters te doen hebben, namelijk ignorant om zich heen graaien. Het verhaal van prof. G. Maneschijn is nuffig voor gereformeerden die de ellende van kistkalfjes en batterijkip­ pen rechtvaardigen met artikel 12 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis, en Genesis 1:26­28. In de oudheid, toen de natuur één grote bedreiging voor de mensheid vormde, was zulk antro­ pocentrisme heel begrijpelijk. Nu de mens echter de natuur bedreigt, moet de tekst 'anders verstaan worden'. Drs. D. Koelega gaat een stapje verder door te overwegen de belangen van de natuur via rechten te beschermen, 'omdat zij zich niet kan verzetten en niet voor haar eigen goed kan opko­ men'. Wat een lieve, kleine gedachte. Misschien verdwijnt inderdaad de ge­ vlekte werspenorchis naar het rijk der dinosaurussen, maar verder lacht de natuur de mens toch uit? Niet verzet­ ten? Heeft Koelega ooit de kracht ge­ zien waarmee wortels asfalt openbre­ ken? Kan hij de golven van de zee be­ dwingen, het weer veranderen of een aardbeving tegenhouden? Als wij al­ lang als soort verdwenen zijn, zullen hier nog bloemen bloeien, resistent tegen radioactiviteit, gechloreerde koolwaterstoffen en wat al niet. Wat niet weg neemt dat Koelega een zinde­ lijk verhaal houdt, net als prof. E. Kimman, al heeft die teveel vertrou­ wen in de individuele mens. Na een theologische, een ethische, en een breedmaatschappelijke beschou­ wing, volgt prof E. Tuininga met een nieuwe mentaliteit voor het bedrijfsle­ ven. 'Bedrijven hoeven niet bevreesd te zijn om vooruit te lopen, want de groeiende aandacht voor de bescher­ ming van het miheu creëert een nieu­ we markt'. Mentaliteitsverandering? Gewoon ouderwets winstbejag onder een nieuw sausje! Eerst pompt de mis­ selijk makende middenstand jarenlang de meest zinloze koopdingen via de consument naar de vuilnisbelt, maar nu milieu mode is, plakken de rakkers overal een stickertje 'groen' op en doen of ze miHeudefensie uitgevonden hebben. Mijn idee: het milieuprobleem wordt pas opgelost als de oudste zoon van elke kapitein die olie loost in zee, elke ontwerper van het zoveelste wegwerp­ ding, elke manager van Bhopal­ of Tsjemobylachtige concerns een aan hun produkt gerelateerde kanker zou krijgen. Lik­op­stukbehandeling heet dat tegenwoordig. In het Oude Testa­ ment heel gebruikelijk. Maar die tijd is helaas voorbij. Milieu en Mentaliteit, E J J M Kimman, D G A Koele­ ga. G Manesc hijn, E.J Tuininga, ISBN 90 391 0026 8, f 19,50.

Foto Bram de Hollander

'Die schilders dragen ook niet voor niets gasmaskers'

'Niets is zo charmant als een spreuk aan de wand' Erno Eskens

Op het pleintje voor de B­flat leggen bouwvakkers wat losse planken bij el­ kaar. De renovatie van de dertien ver­ diepingen hoge B­flat op Uilenstede zit er praktisch op, tot grote vreugde van de bewoners die de overlast van de an­ derhalf jaar durende verbouwing beu zijn. De verbouwing is grondig aange­ pakt. De keukens zijn groter geworden, de muren van nieuw voegwerk voor­ zien, de riolering is vernieuwd en het giftige asbest boven de entree van de flat is verwijderd. Desondanks heerst er onvrede onder de bewoners over de verbouwing. "Anderhalf jaar herrie, verflucht en rotzooi", vertelt bewoner Tirkes Tiurhan op weg naar zijn woon­ eenheid. "Het heeft veel te lang ge­ duurd. Ze hadden ons andere woon­ ruimte moeten aanbieden en ons pas na de verbouwing terug moeten laten komen. Nu hebben we maar vier maan­ den ergens anders gewoond en hebben we de rest van de tijd in het lawaai ge­ zeten. Het was echt niet normaal. Ik kon de radio op mijn eigen kamer niet horen, het water en de elektriciteit wer­ den om de haverklap afgesloten en het stonk altijd." Ook nu nog hangt de muf­zure geur in de B­flat. Het is de geur van vers gespo­ ten wanden, nieuwe vloerbedekking en veel stof. "Af en toe wordt je er hele­ maal misselijk van," zegt een andere bewoner. "Ik vraag me ook af of het niet giftig is. De schilders dragen gas­

JOOL HUL

maskers. Dat doen ze ook niet voor niets, denk ik." Op de vierde etage is een schilder, in­ derdaad met gasmasker, een wand wit aan het spuiten. Zijn hoofd is in een dichte verfwolk gehuld en de stank rondom hem is ondraaglijk. De bewoners leven hun onvrede met name uit op de houten liftwanden. Tussen andere stompziimige en beledi­ gende kreten als "Islam, en maar geiten neuken, hè?" staat daar ook "Bouwvak­ kers zijn pubers." De bouwvakkers heb­ ben er in niet altijd even mooi Neder­ lands kreten bijgezet als "Studenten zijn hoeren", "mensen ^studenten", "studenten zijn kakwijfen" en "studen­ ten zijn verwende koters". Het gaat er dus gezellig aan toe in de B­flat. Een cy­ nische bewoner concludeert dan ook: "Niets zo charmant als een spreuk aan de wand." "Dat zijn gewoon kreten die zomaar worden neergekalkt", zegt bouwopzich­ ter J. Buysse in zijn kantoortje op de begane grond waar de radio altijd aan­ staat en niemand de voeten hoeft te vegen. Namens Intermezzo, de stich­ ting die de flats op Uilenstede beheert, houdt Buysse de verbouwing in de gaten. "De renovatie is juist in goed sfeer verlopen." Dat drie bewoners, ge­ steund door de Bewoners Vereniging Uilenstede, vorige week bij de rechter een schadevergoeding hebben geëist voor de langdurige overlast van de bouw, doet daar voor Buysse niets aan af: "De sfeer tussen bouwvakkers en

bewoners is goed gebleven, maar wie weinig geld heeft, probeert er een scha­ devergoedinkje uit te slepen. En er is natuurlijk ook wel overlast geweest. Dat is niet te vermijden. Maar de vlieg­ tuigen die hier overvliegen maken soms meer geluid dan wij." Beneden in de hal blijken de bewoners het hier niet mee eens. "Aan de vlieg­ tuigen wen je," vertelt één van hen. "Ik ben verpleegkundige en als ik in de wacht zit, moet ik overdag slapen. Door het geluid van de vliegtuigen slaap ik heen, maar aan het boren en het geloop op de steigers wen ik niet." De verbouwing had veel sneller klaar kurmen zijn, vult een andere bewoner aan. "In de flats aan de andere kant van Uilenstede duurt de renovatie maar een paar maanden. Waarom moest het bij ons zo langzaam gaan?" Bouwuitvoerder Ed Steenstra, eveneens gehuisvest in het kleine kantoortje op de begane grond, heeft een antwoord op die vraag: de B­flat is niet te vergelij­ ken met de andere flats op Uilenstede. Alleen al in de betonnen badkamers van de flat moesten 1548 grote gaten worden geboord, de muren zijn'ge­ zandstraald en het voegwerk is uitge­ boord. "Dat kost tijd en dat geeft her­

Op dat moment stapt de schilder bin­ nen, wiens verf volgens Buysse en Steenstra wel erg stuift maar niet giftig is. Hij oogt inderdaad nog gezond, hoe­ wel zijn handen iets weg hebben van

een drie­dimensionaal kunstwerk van Frank Stella: alle kleuren van de regen­ boog in een ongeordende brei van verf­ slierten. "Morgen krijgen we een cake van dat meisje," zegt Steenstra tegen het leven­ de schilderij, "omdat we die trap heb­ ben uitgeleend." Het is niet de eerste dankbetuiging, volgens Steenstra: de meeste bewoners zijn uitermate vrien­ delijk. Zij zijn met name tevreden over de verbouwing van de keuken. "We hebben het balkon bij de keuken ge­ trokken. Dat was toch alleen maar een vuilstortplaats met kratten bier en zo." "De keuken is inderdaad mooi gewor­ den," zegt een bewoner even later in de lift. "En die kreten op de wand, ach ja, dat is een beetje afreageren, denk ik. We nemen de bouwvakkers niets kwa­ lijk. De schuld van de overlast ligt bij Intermezzo. Hun plarming deugde niet. Maar goed," voegt hij laconiek toe, "we zijn bijna van alle ellende af." Er zijn meer laconieke bewoners, blijkt in de lift. Zo is er tijdens een van de vele stroomuitvallen bij de verbouwing een gelegenheidsgedicht op de wand ge­ schreven: "Wij zitten al een halfuur vast. Hellup, wij zijn wanhopig. Ik ruik een poepie. Er wordt gescheten van de zenuwen. We moeten ook verschrikke­ lijk pissen. Licht in de duisternis: we hebben vlees. Een van ons is helaas heengegaan. Er zat niet veel meer aan." Een ander handschrift meldt dat de schrijfster van het gedicht aan haar avontuur ten onder is gegaan.

door Aad Meijer Kü^4 7£ Mijj­c Hi£Nj lE­TS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen