Ad Valvas 1991-1992 - pagina 326

PAGINA 161

AD VALVAS 30 JANUARI 1992

Allemaal gratis, m^ar niet om aan te zien Selma Schepel Vorige week werd de verschijning van een nieuw alumniblad, een tijd­ schrift voor afgestudeerden aan de Letterenfaculteit aangekondigd. Fijn! Weer een nieuwe schoolkrant, weer gratis toekomstig oud papier! M e n dacht daar kennelijk: 'afstuderen aan de v u betekent tevens scheiden van en heimwee naar Psocoptera', het fa­ culteitsblad dat je als letterenstudent in je vakje kreeg gepropt. Maar vrij­ wel direkt daarna in de pruUemand gooide wegens lullige inhoud: meters wit naast overbodige tekst en gejatte illustraties. Ook de juridische facul­ teit overweegt de uitgave van een alumniblad, wat misschien iets min­ der verspillend is, want Status Quo,

Berlijn is tegenw oordig een onveilige stad, voor buitenlanders het juridisch faculteitsblad, ziet er een stuk beter uit en de inhoud is aanmerkelijk volwassener. Zwervend door de loopgraven van de v u merk je dat het er sterft van de gratis blaadjes, het een nog dramati­ scher vormgegeven dan het ander maar allemaal schreeuwen ze hetzelf­ de uit: wij zijn hartstochtelijke ama­ teurs, wij willen u zo graag over ons­ zelfvertellen en de v u heeft genoeg geld om de rotzooi die wij uit willen geven te betalen. En of jij ook mee wilt doen: 'Frontaal zoekt scrijflusti­ ge redacteuren!' Roept een bijna lege pagina in het blad, dat schijnbaar gezet wordt door een wizzkidj e dat een DT P­programma gekopieerd heeft, maar absoluut niets van vorm­ geving weet. Daarbij is het smerig gedrukt, met dichtlopende lettert­jes. Toch staan er zeer leesbare artikelen in; Zouden al die losse flodders niet op een grote hoop geveegd kunnen wor­ den tot één mooi professioneel gere­ digeerd blad? Het gratis maandblad Frontaal pro­ beert al een beetje met anderen samen te werken door de SRVU­stu­ dentenvakbond twee pagina's te geven. Maar een samengaan met Via Via, het maandblad van het studen­ tenpastoraat zou misschien bijten. Hoewel niet wat uiterlijk betreft want Via Via's omslag is ook weer zo'n bloempje van drukkunst. Kunststof, het meest culturele onder de gratis post, streelt het oog ook al niet. Voornamelijk omdat er zoveel foto's instaan, en de SRVU­drukkerij nog nooit van het beroep lithograaf heeft gehoord. Ik zal het jullie even uitleggen jongens: dat is iemand die ervoor zorgt dat foto's zó worden af­ gedrukt als de fotograaf ze bedoeld heeft, en niet als een grijszwarte brij. Het Bezinningscentrum is voorspoe­ dig bevallen van het tweede n u m m e r van In de Marge, het duurste onder de gratis vu­blaadjes, maar ik zal er niet over schrijven want daar worden ze zo verdrietig van. In de Marge ligt niet zoals bovengenoemde tijdschrif­ ten in bakjes en mandjes naar aan­ dacht te smachten, maar u kunt zich voor nop abonneren. Dat betekent dat de vu ook nog eens f 2,10 porto­ kosten per n u m m e r bijdraagt. Het geld kan echt niet op. Af en toe zijn ook landelijke gratis bladen in de aanbieding, die worden binnengesmokkeld door de buiten­ wacht, zoals Sum, de Studentenkrant en SUM, maar die laten het even af­ weten. In de ambitieuze Sum­bakken liggen nu een elastiekje, een roer­ staafje en ettelijke snoeppapiertjes. De oorspronkelijke inhoud is hope­ lijk verdwenen in de oud­papier­bak­ ken van de huishoudelijke dienst, waar het overgrote deel van de gratis bladen thuishoort.

'De vluchtelingen kunnen alleen met oen Schutzgruppe naar buiten' Onder de graffiti schuilt een soort b u n ­ ker zonder ramen, waar met grote let­ ters Puck the police en Vrankrij k op is gekalkt. Een pijl wijst naar een bel en de bel is direct verbonden met een ste­ kelhoofd dat de deur open doet. Vrank­ rijk is een besloten club, zo wordt mij duidelijk. Fotografen en fascisten zijn er niet gewenst. Bij binnenkomst word ik even aangestaard met ogen die mij scannen op alles wat fout is, maar ik mag binnentreden. Een paar ruig ogende boys en girls, ge­ sierd met oorbellen, kistjes en hane­ kammen hangen aan de bar; zo te zien zijn het stamgasten. Er lopen ook wat studenten van de vu en de UVA rond, die zijn gekomen om geld bijeen te brengen voor de opvang van Duitse asielzoekers. Samen met een hond en enkele kinderen zitten zij rond een mi­ Keu­onvriendelijke potkacheltje, dat te weinig capaciteit heeft om het hele pand warm te krijgen. Het vriest bui­ ten. In het verenigde Duitsland zijn asiel­ zoekers hun leven niet meer zeker, blijkt even later uit een primitieve video die in een steenkoud zaaltje achter de bar wordt gedraaid. Door wolken ge­ condenseerde adem zijn krakerige ama­ teurbeelden te zien: de bevolking van het Duitse plaatsje Hoierswerda trekt er met zakken chips en pilsjes op uit om de dagelijkse aanvallen op het plaatse­

JOOL HUL

lijke asielcentrum 'gezellig' van dichtbij te aanschouwen. Nazi's schreeuwen Auslander raus en de menigte juicht hen toe, zo gaat dat in Duitsland anno 1991. De maker van de video, een zekere Toni, is voor de gelegenheid naar N e ­ derland gereisd om over zijn ervaringen met het opkomende nazisme te vertel­ len. Een deel van de asielzoekers uit Hoierswerda, zegt hij, is uit pure angst voor de nazistische aanvallen uit het asielcentrum naar Berlijn gevlucht. Ze werden aanvankelijk opgevangen door studenten, maar hun huizen bleken al snel te klein. Er werd vervolgens een kerk bezet, maar ook daar moesten de asielzoekers weer snel weg. De kerk zag de noodzaak van de bezetting niet in. De asielzoekers konden toch immers in de asielcentra terecht? Uit pure wanhoop werd daarom een deel van de T echnische Universitat van Berlijn bezet. Honderdachttien vluchte­ lingen, waaronder een zwaar gewond kind dat in Hoierswerda een steen op het hoofd kreeg, zitten daar n u al zo'n drie maanden. Ze spreken eikaars taal niet en leven onder uiterst primitieve omstandigheden, maar het is altijd beter dan een belegerd asielcentrum. "De vluchtelingen komen wel eens bui­ ten de T U", vervolgt T oni, "maar dan wel begeleid door een Schutzgruppe, want Berlijn is een onveilige stad voor buitenlanders." Omdat de asielzoekers hun opvangcen­

tra ontvluchtte zijn h u n uitkeringen in­ middels ook stopgezet. De mensa levert geen gratis eten meer en het geld om eten te kopen is op. De studenten die de asielzoekers helpen bedelen in de straten van Berlijn wat geld bij elkaar, maar ook dat zet geen zoden aan de dijk. Vandaar dat op deze avond in Amster­ dam geld wordt opgehaald. De organi­ serende studentenvakbonden van de v u en de UVA, verenigd in de ST ROP, verze­ keren de aanwezigen dat ze daarom maar flink moeten door drinken. De omzet gaat immers naar Berlijn, dus het is voor het goede doel. En gedronken wordt er, want er zijn veel mensen op de fundraising afgeko­ men. Zo veel zelfs dat er iets te weinig eten is en de porties van een ondefi­ nieerbaar, maar smakelijk veganistische prutje steeds kleiner worden. Halver­ wege de avond breekt zoiets je op en wordt een bezoekje aan de shoarmatent noodzakelijk. In een knoflookwalm ge­ huld passeer ik even later opnieuw de fascistenscanner o m nog net de laatste noten van The Harries te horen. Het is een grappig bandje dat het ech­ ter absoluut moet afleggen tegen de schitterende klanken van de volgende band: Morzelpronk. Met twee steengoe­ de gitaristen en een behoorlijk tegen­ draads geluid speelt Morzelpronk mu­ ziek die sterk doet denken aan King Crimson, ook al zo'n geweldige band. Het geluid beukt in mijn maag en oren.

maar het klinkt als een dijk. Jammer dat er weer zo'n half dove lijp achter de knoppen staat die niet door heeft dat zijn aantal decibellen de oorschelpen doet barsten. Verder is het optreden prachtig. Mijn suizende oren vangen na afloop alleen nog maar wat vervormde borrel­ praat op. Alles gonst, alles piept, maar het was het waard. N o g een keer werp ik een blik in het honk dat Vrankrij k heet om te blijven hangen bij een pos­ ter: "Breek het cordon. Laat het duide­ lijk zijn. Neem helm, stok en molotovs mee." Dat is duidelijke taal. Een rode prent er naast bevat het onderschrift "Protest ist wenn ich sage, das und das paJ5t mir nicht. Widerstand ist wenn ich dafür sorge daji das was mir nicht paj it, nicht langer geschieht." Het gedichtje is ondertekend door Ulrike Meinhof. Dat was een explosief typje, kan ik mij her­ inneren. Bij de uitgang krijg ik nog een vlug­ schrift in mijn handen geduwd met de vraag of ik mij wil opgeven voor een 'anti­fascistische alarmlijn' o m 'aktief op te treden ten tijde van racistische/fascistische aanvallen of be­ dreigingen.' Een moment overweeg ik mijn naam en telefoonnummer in te vullen ­ het nazisme moet immers ge­ stopt worden ­ maar dan denk ik 'shit, dat wordt natuurlijk knokken.' Zonder te tekenen loop ik daarom het pand uit. Mijn euforie over Morzelpronk is plots verdwenen: bah, ik ben een lafbek.

m He i

'Ai

JDe

door Aad Meijer^ HA ! 'S N/ACHTÏ E^N

V£N/T;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen