Ad Valvas 1991-1992 - pagina 606

AD VALVAS 18 JUNI 1992

PAGINAIGI

Uniek onderzoek naar bijna-dood ervaringen

Op reis zonder koffer lana Doornenbal "Mijn eerste herinnering is het geluid van de ziekenwagen. Ik hoorde de broeder zeggen: 'S neller, hij redt het niet, hij glipt tussen mijn vingers van­ daan'. Ik besefte dat de ziekenwagen met grote snelheid reed en op miracu­ leuze wijze een grote vrachtwagen wist te ontwijken. Aangekomen in het zie­ kenhuis werd ik onmiddellijk gereani­ meerd. Toen verschenen drie entitei­ ten: mijn oom, mijn broer en mijn ei­ genlijke vader. Ik had altijd al het ge­ voel dat mijn vader niet mi)n werkelij­ ke vader was. Sinds een jaar heb ik de bevestiging van mi)n moeder dat mijn vermoeden juist was." Een bijna­dood­ervaring is universeel, onafhankelijk van cultuur, land, ge­ slacht of leeftijd. Er zijn ook zeer oude historische beschrijvingen van (Plato). Al klinkt een reis naar de dood ons niet echt aantrekkelijk in de oren, degenen die het hebben meegemaakt, zijn er in de meeste gevallen heel positief over. Ze koesteren het en zijn niet meer bang voor de dood. Het ontvangstco­ mité van het hiernamaals is goed.

Gewaakt "Mij werd verteld dat er over mi)n li­ chaam gewaakt zou worden tot ik de keus had gemaakt. Met de snelheid van de gedachten bevond ik mij plots in een vrij grote ruimte. Er was ge­ dempt groenachtig licht. Alles ademde een sfeer uit van rust, vrede maar bo­ venal van enorme liefde. Al m'n zintui­ gen bundelden zich tot één. Er werd niet gesproken maar er werd getelepat­ heerd. Ook werd mij 'medegedeeld' dat er niet geoordeeld of veroordeeld wordt. Niemand zou mijn evolutie maken of me tot iets dwingen. Er waren sferen ­niveau's van bevioastzijn­, waardoor lagere entiteiten niet in de sferen konden of mochten verkeren van hogere entiteiten. De lagere sferen zijn nog materie­gericht en hebben be­ grip voor 'menselijke zaken'; de hogere sferen zijn puur geestelijk. Er werden mijn vragen gesteld. Of ik al vier­di­ mensionaal dacht, of ik de wereld van de klank en de kleur kende, of ik wist dat er werelden in werelden beston­ den. De hele sfeer was vredig. Ik zag in dat ik alle stadia 'moet' doorlopen om tot het uiteindelijke doel te komen: de perfectie, het goddelijke, de hereniging

Wie op reis is geweest, komt terug met een icoffer vol veriialen. Vrienden, familie, collega's, aan iedereen die het maar horen wil, vertellen we onze avonturen. Toch maakt ieder mens tijdens z'n aardse bestaan eenmaal een reis die hij niet kan navertellen: de reis naar de dood. Op een enkele keer na dan, want over de hele wereld zijn ruim 25.000 gevallen bekend van mensen die op het laatste moment toch nog terugkeerden naar de aarde. In Nederland is het eerste wetenschappelijk onderzoek ter wereld naar bijna-doodervaringen in volle gang.

men de geest van het stoffelijke scheidt. M'n broer heeft me begeleid naar mijn lichaam wat heel moeilijk ging doordat ik was aangesloten aan al­ lerlei apparatuur. In kon niet op de normale manier terug in mijn lichaam, via m'n derde chakra of de kruin; ik moest via m'n stuit. Op het moment dat ik mi)n lichaam binnen ging, regis­ treerde de apparatuur: 'Er is een lichte reactie, waarschuw de cardioloog'."

Enkele reis Een voorbeeld van iemand die in plaats van een enkele reis, een retourtje naar de dood heeft gemaakt. De bijna­ dood­ervaring staat beschreven in de brochure van de Stichting Merkawah. De stichting die het Nederlandse on­ derzoek naar de bijna­dood­ervaringen uitvoert. Onder meer de cardioloog dr. W. van Lommei van het Arnhemse zie­ kenhuis Rijnstate en een aantal psy­ chologen zi)n hierbij betrokken. Het is meestal ook een echte reis met in grote lijnen dezelfde route, zo vertel­ len de 'ervaarders'. Ze zweven een paar meter boven het eigen lichaam en zien wat er met hen gebeurt, komen vervolgens in een soort tunnel terecht, worden naar een zeer helder licht toe­ getrokken, betreden een andere wereld met prachtige landschappen en schitte­ rende kleuren en ontmoeten overleden bekenden. In de aanwezigheid van dat licht ­ dat velen vergelijken met een God, het allermooiste, het allerhoogste ­ krijgen ze een soort levensfilm te zien. Tenslotte komen ze bij een grens waar ze voor de keus worden gesteld: de reis voortzetten of terug naar de aarde.

Klinisch dood met de oerenergie. Het is moeilijk te benoemen." "Samen met mijn broer bevond ik mij in een soort weide met prachtige bloe­ men in kleuren die ongeëvenaard schoon waren en die in niets hun aard­ se equivalent hebben. De lucht was zo zuiver en alles trilde er van de positieve energie." "Mij werd de keus gelaten deze incar­ natie te beëindigen of door te gaan. Mijn broer heeft mij doen inzien deze incarnatie af te maken en niet het koord met mijn lichaam te verbreken. Wanneer men overgaat, verbreekt men een soort zilverkleurig koord, waarmee

In het onderzoek zullen de ervaringen van zo'n 250 mensen worden beschre­ ven. Het zijn patiënten uit twaalf ver­ schillende ziekenhuizen die na een hartstilstand klinisch dood waren en zijn gereanimeerd. De patiënten zijn vlak na hun reanimatie benaderd met een eerste 'interview'. Degenen die een 'ervaring' hadden zullen een jaar later, naast een even grote groep 'niet­er­ vaarders', uitgebreid worden onder­ vraagd. In de laatste fase zullen ze ten­ slotte gevraagd worden om een enquê­ te in te vullen. Mevrouw I. Vonk van de Stichting Merkawah: "In het bui­ tenland is wel onderzoek gedaan naar

bijna­dood­ervaringen, maar altijd achteraf. Via oproepjes in de krant. Wij staan bij de bron, wachten bij wijze van spreken aan bij het bed van de pa­ tiënt. Omdat we alle medische gege­ vens hebben, zijn de verhalen tot op zekere hoogte ook controleerbaar." Sommigen weten bijvoorbeeld, al waren ze buiten westen, precies hoe vaak ze een stroomstoot hebben gehad, een infuus of wie er bij hen zijn ge­ weest tijdens de reanimatie.

Taboe Doodgaan is een normaal verschijnsel. In Nederland sterven zo'n 350 mensen per dag. Toch is in het Westen de dood taboe. We houden het 't liefst ver van ons bed. Dat is ook een van de re­ denen waarom er nooit veel onderzoek naar is gedaan volgens Vonk. "Tijdens de studie geneeskunde bijvoorbeeld word je praktisch niet geconfronteerd met de dood. Het gaat om leven en leven behouden. Over de dood wordt niets geleerd. Daarnaast speelt natuur­ lijk ook mee dat er dankzij de techni­ sche vooruitgang tegenwoordig veel meer wordt gereanimeerd, waardoor meer mensen kunnen navertellen wat er met ze is gebeurd." Velen keren terug op aarde als een ander mens en vinden het moeilijk om weer in het leven mee te draaien alsof er niets gebeurd is. Vonk begeleidt ze

daarin. Door te praten en te luisteren. "Deze mensen hebben het niet gemak­ kelijk. In hun gevoel zijn ze veranderd. Ze hebben andere inzichten, zeggen andere dingen. De waarden van het leven zijn voor hen veranderd. Mense­ lijke relaties zijn veel belangrijker ge­ worden dan het vechten voor een car­ rière en veel geld verdienen. Ze zijn eerder bereid om anderen te helpen. Ze willen niet meer leven als voor hun reis. Hun religie verdiept, maar ze hoe­ ven niet meer naar de kerk." Eind 1994 zal het onderzoek zijn afge­ rond. Dat een mens uit meer dan een lichaam alleen bestaat, zal voor Vonk de meest waardevolle conclusie van het onderzoek zijn. "Daar houdt de weten­ schap nog niet altijd rekening mee. In tegenstelling tot veel andere culturen gaan we bijna altijd alleen maar van het lichaam uit. Met dit onderzoek halen we, hoop ik, de onstoffelijke kant eens naar voren. S inds de start van het onderzoek, in 1988, zijn er al zoveel gevallen bekend van mensen die kli­ nisch dood zijn, en soms maar heel kort weg zijn, maar in die tijd enorm veel beleven."

'Ik denk liever niet na op vakantie' De geplaagde voorzitter van de kiescommissie, dr. J.T. Goldschme­ ding, gaat deze zomer in Frankrijk bijkomen van het fiasco met de verzending van de stembiljetten. "Ik ga drie weken naar het ge­ bied Tarn­et­Garonne, in de buurt van Toulouse en Montauban. Daar ga ik een Frans ritme aanhouden: 's morgens op het dooie gemak ontbijten met croissants en koffie, en dan na de Franse siësta, dus na een uur of half drie eropuit en tegen de avond weer terug. Verder veel luieren en lezen. Ik lees in een vakantie onge­ veer zevenhonderd bladzijden per week, vooral science fiction. Mijn favoriete schrijvers zijn Asimov en Vance. Lichte kost, dus vooral geen management­theorie. Nederlandse kranten koop ik zel­ den. Als ik de koppen van De Telegraaf zie in de kiosken, dan is dat meestal genoeg om er niet meer over te willen weten. Eigen­ lijk denk ik liever even niet na op vakantie." (FvK)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen