Ad Valvas 1991-1992 - pagina 70

AD VALVAS 12 SEPTEMBER 1 9 9 1

PAGINA 1 6

'-"J-

Twee ons proefschrift Selma Schepel Universiteiten zijn publicatiefabrie­ ken. Vele volgetikte velletjes verlaten dagelijks de produktiehal, vaak in boekvorm. Deze week bekeek ik de proefschriften van vier personen die doorgeleerd hebben in aardweten­ schappen of geneeskunde, maar dui­ delijk niet voor typograaf, zetter of ander grafisch ambacht. Een mens kan ook niet alles. Drie van de vier proefschriften vertonen het tegen­ woordige proefschriftenstandaardui­ terlijk: tien katerntjes van 17 bij 23 centimeter in een gelijmd ruggetje, gewicht rond de twee ons, met slap­ pe, glimmende fantasieloos ontwor­ pen kaft. De vierde, Bohncke is gewoon naar

*«%!l^-*i"i*f

de kopieerboer gegaan, die wonderen doet met een ringbandje. De kaft toont dat Bohncke leuk kan tekenen. Beide aardwetenschappelijke proef­ schriften bevatten trouwens prachti­ ge grafieken die zo verkocht kunnen worden aan een textielfabrikant als ontwerp voor gordijn­ of kledingstof­ fen. De vier werkjes variëren in tekst­ lengte van 128 tot 187 pagina's. Trek je dankwoorden, referenties, in­ dexen e.d. eraf, dan blijft er netto tussen de 87 en 136 pagina's tekst over. Het langste (Bohncke) en het kortste (Twisk) proefschrift zijn beide uitge­ voerd in een lettertje dat thuis uit de printer rolt. Mooi is anders maar zo bespaart de promovendus zetkosten. De slimme Twisk heeft tussen elke regel een regel wit ingevoerd. In feite gaat het bij haar om een kleine 40 A­ viertjes tekst. Deze week moet je dus minimaal 40 blaadjes vol weten te typen en/of van grafiekjes voorzien om 'weledel zeer­ geleerd' te kunnen worden. Bestaat er eigenlijk een voorgeschreven mini­ mumlengte? Zou er geen gat in de markt zijn voor een handleiding: 'De snelste, gemakkelijkste en goedkoop­ ste manieren om te promoveren'? Ik ben niet echt vergeten over de inhoud te schrijven. Aan elk proef­ schrift ligt natuurlijk een belangwek­ kend onderzoek ten grondslag, met hier en daar de nodige ratten of mui­ zen. Ik ben alleen nog niet helemaal over de schok heen ben dat het Ne­ derlands is uitgestorven. Een beetje promovendus schrijft in Het Engels. J.J.G. Reijmer, Sea level and sedimentation on the flanks of carbonate platforms A J T. Twisk, Lymphocyte HEV interactions, regula­ tion by external factors S J P Bohncke, Palaeohyd rological changes in the Netherlands during the last 13 000 years P V.M. Cromme, Glucose tolerance in a typical Dutch community

JOOL HUL

Volumeknop op tien, dan komen ze wel ontbijten

Foto Bram d e Holland er

De wodka ging helemaal op, net als de 22 kratten bier \ Anne Pek Zondagmiddag één uur. Het Noodhol­ landse Groet ligt te sudderen in de warme septemberzon. Links de duinen, rechts de weilanden, daartussen fraaie villa's met carports en strooien daken. Vlak buiten het dorp staat Duinwijk, een negentiende­eeuwse hereboerderij. Hoge ramen, brede veranda, groot gazon rondom. Je zou het voor een chic conferentie­oord houden als van achter het huis niet luid de Blues Brothers klonken. Tussen twee boxen en een stapel felgekleurde reistassen in zit daar een groepje studenten in de zon. Al wakker? "Ja hoor", zegt mentor Moni­ que, die net voorbij komt rennen met een doos speculaasjes. "Vanochtend ofn tien uur heb ik gewoon de boxen van de stereo­installatie in de slaapza­ len gezet. Volumeknop op tien en dan komen ze wel ontbijten." De studenten zijn eerstejaars wiskundi­ gen en informatici. Introductie­week en eerste colleges achter de rug, nu door faculteitsvereniging STORM (STudenten Organisatie Mathematici ­ de naam da­ teen van voor de informatica) met een busje naar Duinwijk getransporteerd. In een oude kampeerboerderij leer je el­ kaar immers beter kennen dan in een sfeerloze betonkolos. Zijn het niet de spelletjes die de weekendcommissie be­ dacht, dan zijn het wel de cocktails die het ijs doen breken. De weekendgan­ gers ­ vijftig van de ongeveer tweehon­ derd eerstejaars zijn meegegaan ­ ken­

nen elkaar zo na twee dagen allemaal bij naam en weten ongeveer wat ze aan elkaar hebben. Vooral het Moordspel en Asshole hebben daaraan bijgedragen. Het laatste spel wordt op deze lome zondagmiddag nog hartstochtelijk gespeeld rond de tafels in de tuin. Waar het om draait? Mentor Gerko, speelkaarten in de hand, geeft een summiere toelichting: "Of je bent de asshole en dan moet je kaarten uitde­ len, koffie inschenken en de boel weer opruimen, of je klimt op tot de boss­ positie, en dan mag je iedereen op­ drachten geven en uitschelden." Ook het Moordspel geeft een goed inzicht in eikaars karakter, al is het spel inmiddels ­ hoe kan het ook anders ­ enigszins doodgebloed. In de eetzaal hangen de spelregels nog aan de muur. Hoofdre­ gel: "Tussen middernacht en ontbijt mag er niet worden gemoord." Aan de eetzaalmuur hangen meer vel­ len met regels en aanwijzingen; een cor­ vee­ en een schoonmaakrooster plus een gedetailleerd weekend­programma. De planning loopt van opstaan ("9.30 wakker worden met harde muziek") tot bedtijd ("04.00 einde cocktailparty"). Daartussen activiteiten als een vosse­ jacht en een muziekquiz. Mentor Mo­ nique is van mening dat je met een zo grote groep niet zonder goede planning kunt. "Anders gaat iedereen maar wat verveeld rondhangen." Gedisciplineerde lui dus, die mathe­ en informatici. Of valt dat in de praktijk

wel mee? Drinken kunnen ze in ieder geval behoorlijk. De wodka is opge­ gaan, net als 22 van de 25 bierkratten. Een deel van de drank is overigens me­ teen weer naar buiten gekomen en een van de corvee­opdrachten luidt dan ook: het braaksel dat vanuit het zolder­ raam over de achterdeur is gedropen, verwijderen. Eerstejaars Bouke kwijt zich consciëntieus van zijn taak. Ooh! Yeah!. Een gettoblaster wordt het achterpad opgedragen. Eigenaar Jan, toekomstig informaticus, wil wel wat over de muzikale omlijsting van het weekend kwijt. Alleen zaterdagnacht mocht er even gehoused worden. Ver­ der was het behelpen met Pixies, Doors en andere obscure bandjes. Dit klinkt naar een generatiekloof, want de men­ toren klaagden al over de rare smaak van de eerstejaars. Waar ook over geklaagd wordt is het eten. Wat kwam er dan op tafel? Tja, dat weet niemand precies. Het was erg oranje en erg papperig. En het kwam pas tegen negenen op tafel. Opvallend trouwens, nu het toch ter sprake komt, dat het vegetarische eten een stuk beter was. En dat er vooral onder de mento­ ren zoveel vego's waren. Wat ook al­ weer zo'n generatiekloof­gevoel gaf Toch is het oordeel over het weekend overwegend positief. Wordt iedereen nu ook STORM­lid? Waarschijnlijk wel, maar dat is dan voornamelijk vanwege de korting die je als lid op studieboeken krijgt. 'Politieke' beweegredenen voor het lidmaatschap vallen weinig te belui­

door Aad Meijer

stèren. En dat terwijl dit de eerste jaar­ gang is die met tempobeurzen en ande­ re ellende wordt geconfronteerd. Moe­ ten de studenten zich niet juist daarom organiseren? Oh jawel, maar eerst moet de propaedeuse binnen zijn. En daarna moet de doctoraalfase eigenlijk ook wel in drie jaar afgerond zijn. Ritzen lijkt met zijn maatregelen twee vliegen in een klap te hebben geslagen. De ministér mag zichzelf ook feliciteren met zijn ontmoedigingsbeleid voor uit­ wonenden. Het merendeel van de weekendgangers woont nog thuis en is niet van plan daar voorlopig verande­ ring in te brengen. Veelgehoord argu­ ment: "Wat het me aan reistijd kost, verdien ik terug doordat ik niet hoef te koken en te wassen." Ook griezelverha­ len over bemoeizuchtige hospita's en onhygiënische huisgenoten scoren hoog. Het verlangen naar Het Studentenleven is bij de meesten evenmin groot: "Zonde van je tijd. Ik hoef niet iedere avond dronken te zijn." Angst om de vrienden van de middelbare school uit het oog te verliezen en op de universi­ teit geen aansluiting bij de wel uithuizi­ gen te vinden, is er niet. Laura: "Mijn vrienden blijven ook bijna allemaal thuis wonen." Bovendien, waarom zou­ den je nieuwe vrienden je niet thuis komen opzoeken? Renate uit Breezand heeft de anderen al uitgenodigd voor een pannekoekenmaal bij haar ouders. Al zullen de nieuwkomers niet allemaal actief STORM­lid worden, van de facul­ teitsvereniging verwachten ze wel de nodige gezelligheid. Na de colleges kan iedereen voor koffie en een kletspraatje de STORM­kamer binnenlopen. Mentor Sannie, tweedejaars informatica, vertelt dat zijzelf vorig jaar wel even aarzelde voor ze dat deed. "Ik vind computers eigenlijk maar niets en was bang dat de kamer vol zou zitten met freaks die al­ leen maar over computers konden pra­ ten. Dat viel dus reuze mee. Wat me wel opviel is dat bijna alle meiden re­ gelmatig naar de STORM­kamer gaan, terwijl een groot deel van de jongens zich er nooit laat zien." In de zitkamer wordt de muziek afge­ zet. "Tijd voor de schoonmaak!", roept Monique. Zuchtend komt de groep overeind. Dan volgt een laatste uitbars­ ting van energie. Alle tafels en stoelen worden naar buiten gesleept, de vloer wordt geschrobt tot hij spiegelt. Plees uitgeborsteld, keuken geboend; de eige­ naar zal zeker geen bezwaar maken als de mentorgroep van volgend jaar weer een weekend boekt. En dat ze dat zul­ len doen staat nu al wel vast.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen