Ad Valvas 1991-1992 - pagina 427

AD VALVAS 19 MAART 1992

PAGINA 9

The real inspector Hound: aristocratische familie waar een steekje aan los zit Foto Bra m de Holla nder

Het publiek als medeplichtige Funest speelt Agatha Christie en Tom Stoppard in het Universiteitstheater (Nieuwe Doelenstraat 16). op do 19, vr 20 en za 21 maart om 20 00 uur Utrechtse studenten spelen Yeats in het Muiderpoorttheater (2e van Swindenstraat 26), op vr 20 en za 21 maart om 20 30 uur

engelstalig theaterstuk ­ meestal eenak­ ters ­ spelen. In 1988 was dat bijvoor­ beeld After Magntte, ook van Tom Stoppard, en vorig jaar werd met veel succes Arthur Miller's Tlie crucible ver­ tolkt. Het toeval wil dat komend week­ Dick Roodenburg end niet alleen FUNEST, maar ook In TTie Purple Rose of Cairo, een film van studenten van de Universiteit Utrecht engelstalig theater brengen. Zij presen­ Woody Allen mt 1985, stappen perso­ teren drie eenacters van de Ierse dich­ nages van het filmdoek de bioscoopzaal ter/toneelschrijver W. B. Yeats. Begin in en vice versa. Afgezien van enkele geniale grappen werd het gegeven nogal dit jaar speelden zowel FUNEST als de slap uitgewerkt, maar een origineel idee was het wel. Dacht ik tenminste, tot ik vorige week donderdag een toneelstuk van Tom Stoppard zag, uit 1968. In The real inspector Hound bemoeien de toeschouwers ­ in dit geval twee recen­ senten ­ zich met de gang van zaken op Utrechtse studenten op het Festjval of het toneel. Sterker nog, ze blijken nauw European Anglophone Student Theatre in bij de plot betrokken te zijn. En Stop­ Duisburg en de contacten die daar ge­ pard heefl; het waarschijnlijk ook niet legd werden, kunnen in de toekomst allemaal zelf bedacht: knipogen vanaf nog tot een concrete samenwerking lei­ de planken of vanaf het doek naar het den; er bestaan plannen om, samen publiek zijn een wezenlijk onderdeel met studenten Engels van de UVA, in van theater en film. Ook de poppen­ september te Utrecht een eenakter­fes­ kastvoorstellingen van Jan Klaassen en tival te organiseren. Engelstalig, zonder Katrijn baseren zich op een complot ondertitels, maar dat lijkt me geen pro­ tussen personage en kijker.' bleem voor universiteiten waar al jaren The real inspector Hound wordt samen gepraat wordt over Engels als voertaal. met The unexpected guest van Agatha De combinatie van Agatha Christie en Christie opgevoerd door FUNEST, Tom Stoppard pakt bijzonder goed uit. Free University English Speaking Theatre­,Als je eerst The unexpected guest hebt oftewel studenten van de subfaculteit uitgezeten, waardeer je des te meer The Engels aan de vu die elk voorjaar een real inspector Hound. Niet dat The unex­

pected guest verveelt, de plot is in orde en er wordt goed gespeeld, maar het blijft Agatha Christie en daar moet je van houden: steeds wordt weer een vol­ gend personage als mogelijke moorde­ naar voor het voetlicht gehaald en via een of andere spitsvondigheid weer van de verdachtenlijst afgevoerd. Agatha Christie­liefhebbers zijn puzzelaars. TTze unexpected guest speelt zich ­ uiteraard ­ afin een landhuis. De rolstoelrijdende eigenaar blijkt net vermoord en alle aanwezigen hadden een motief om hem uit de weg te ruimen: zijn echtgenote Laura die jaren door hem geterrori­ seerd is, zijn secretaresse Miss Bennett, zijn randdebiele broer Jan, zijn vriend Julian Farrar die een relatie heeft met Laura en tot slot zijn moeder, die het vreselijk vond dat hij zoveel dronk. Boven alle verdenking staat natuurlijk de onverwachte gast Michael Starkwed­ der. Hij komt toevallig langs omdat hij pech met de auto heeft. Inspecteur Thomas probeert samen met zijn slome adjudant Cadwalladar de zaak op te lossen. De ontknoping is ­ zoals we van Agatha Christie mogen verwachten ­ toch nog een verrassing. Een gelukkige ingreep vond ik het idee om de uiteindelijke dader van het toneel af het ­ helaas wat spaarzaam aanwezige ­ publiek in te laten vluchten. De personages op het toneel blijven ontredderd achter: hun

rol is uitgespeeld en ze worden aan hun lot overgelaten. Zo wordt de link gelegd met het stuk na de pauze, dat vanuit de zaal begint. In The real inspector Hound persifleert Tom Stoppard whodunits als die van Agatha Christie. Ook hier een door mist van de buitenwereld afgesloten landhuis, ook hier een aristocratische familie waar een steekje aan los zit en zelfs hier een onverwachte gast. Maar alles wordt dit keer vanuit een andere optiek benaderd, omdat het publiek via twee recensenten, die halverwege de zaal en het toneel zitten, het verhaal binnengeloodst worden. Op deze ma­ nier wordt de toeschouwer als het ware medeplichtig aan hetgeen er op het to­ neel gebeurt. We zien hoe je jonge re­ censent Moon plaats neemt. Net voor de voorstelling begint komt de ervaren Birdboot binnenstommelen. Even over­ woog ik ­ in de verwarring tussen toneel en werkelijkheid ­ met mijn Ad Valvas­ notitieblokje naast de beide heren aan te schuiven, want Birdboot had een grote doos bonbons bij zich. Speler Albert Ouimet vertelde na de voorstellmg dat hij met z'n mond vol soms wat moeizaam uit zijn tekst kwam. Niets van gemerkt overigens: hij en Steven Pemberton, die Moon speelt, zijn evenals Emst­Paul Hasselbach, de onverwachte gast in het stuk van Agat­ ha Christie, wat het Engels betreft nati­

ve speakers en daar weet ik zo gauw geen Nederlands woord voor. Zowel Moon als Birdboot hebben hun eigen interesses. De eerste is voorname­ lijk gefixeerd op zijn carrière, de tweede komt eigenlijk alleen maar voor een van de actrices. Zo nu en dan becommenta­ riëren ze de gebeurtenissen op het to­ neel, vooral Moon heeft nogal de be­ hoefte dat in gewichtige termen samen te vatten. Intussen is het verhaal op gang gekomen: het gebruikelijke lijk ligt op het toneel, de gast charmeert de aanwezige dames, de huishoudster houdt alles in de gaten en zo nu en dan komt majoor Magnus Muldoon, half­ broer van de tien jsar tevoren verdwe­ nen Lord Albert Muldoon, met zijn rol­ stoel de trap afdonderen. Inspecteur Hound ­ de echte? ­ verschijnt om orde op zaken te stellen. Draaipunt in de voorstelling is het mo­ ment waarop, tijdens een scènewisse­ ling, de telefoon gaat. Omdat het hem te lang duurt, stapt Birdboot het toneel op om de telefoon aan te nemen. En verdomd, het is zijn vrouw, die hem er niet onterecht van verdenkt iets met de actrice te hebben. Als de andere perso­ nages weer op het toneel verschijnen, wordt Birdboot onderdeel van het stuk. Moon probeert hem tevergeefs terug te roepen. De ontwikkelingen en lijken volgen elkaar in steeds sneller tempo op en zelfs Moon ziet zich genoodzaakt het toneel te betreden. Als de verwarring compleet is, volgt een ontknoping die zelfs Agatha Chnstie niet had kunnen bedenken. Funest, it's fun.

Alleen eenrichtingsverkeer tuésen WO en HBO

fcf.;

Een zondvloed van onderzoeken naar de meest wenselijke toekomst van het hoger onderwijs :Jvlargriet va n Lith Universiteiten en hogescholen wer­ ken in de praktijk al op veel manie­ ren samen. Van gelijkwaardigheid gaat die samenwerking echter niet erg uit; doorstroomprogramma's voor HBO­afgestudeerden komen bijvoorbeeld nog steeds aanzienlijk meer voor dan uitwisseling van eer­ ste fase­onderdelen. Faculteiten die proberen op voet van gelijkwaardigheid met een hogeschool samen te werken zijn een uitzondering. Uit een, onderzoekje dat de vereniging van universiteiten, de VSNU, onlangs publiceerde blijkt dat alleen de 'jonge' studierichtingen daar wel iets in zien. Uitwisseling van onderwijsmodulen met een nabije hogeschool vindt bij­ voorbeeld plaats bij vakken als kunst­ en cultuur (Rotterdam), bewegingswe­ tenschappen (vu en Groningen), ver­

plegingswetenschap (Groningen), be­ drijfscommunicatie (Nijmegen) en de moderne Letterenstudies in Tilburg. De technische en natuurwetenschappe­ lijke studies onderscheiden zich door het bieden van stages voor HBO­studen­ ten. Ook in het kunstonderwijs is veel samenwerking (kunstgeschiedenis met HBO­Museologie en met conservatoria en kunstacademies) en bij pedagogiek: de Leidse vakgroep wisselt modulen uit met een HBO­Jeugdwelzijnswerk en die van Amsterdam streeft zelfs naar een gemeenschappelijke propaedeuse met een verwante HBO­instelling.

Stapeling Veel langer dan de lijst 'samenwerking in de eerste fase' is echter die van de doorstroomprogramma's; elke universi­ teit laat weten programma's te bieden waarmee HBO­afgestudeerden in korte tijd een doctorandustitel kunnen ver­ werven. Programma's dus die in princi­ pe uitgaan van een ongelijkwaardigheid

tussen HBO en wo. De toekomst van die programma's is overigens onzeker, want het ministerieel beleid is er sterk op gericht 'stapeling' van studies tegen te gaan. Dat gebeurt bijvoorbeeld door de beperking van de studiefinancienng tot vijf jaar, terwijl de doorstroompro­ gramma's minstens twee jaar kosten na het vierjarig HBO. Steeds vaker grijpen HBO­studenten daarom de mogelijkheid aan om al na de propaedeuse door te stromen. Behalve in het onderwijs werken hoge­ scholen en universiteiten ook samen in studentenvoorzieningen, in nascholing voor docenten, bij internationalisering en bij de lerarenopleiding (dat laatste is overigens verplicht). Universiteiten en hogescholen in één stad delen bijvoor­ beeld (studenten)voorzieningen als bi­ bliotheken, sportfaciliteiten, de steun­ punten studiefinanciering, huisvesting en de introductieprogramma's voor eerstejaars. Opvallend is dat het rapport ook op de

niet onderwijsgebonden gebieden sterk een beeld schept van 'eenrichtingsver­ keer'. Terwijl in recente afspraken met de minister (in het HOOP ) gesproken wordt van wederzijdse hulp en advie­ zen, is daarvan vooralsnog niets terug te vinden. De universiteiten bieden bij­ voorbeeld wel nascholing voor HBO­do­ centen, maar maken geen gebruik van advisering van hogescholen over af­ stemming met de arbeidsmarkt.

Fusies De relatie tussen HBO en universiteiten is op dit moment onderwerp van een uitgebreid onderzoeks­ en adviescircuit, op gang gebracht door het ministerie en, vooral, de Tweede Kamer. Eenzelf­ de onderzoek als van de vsNU is on­ langs begonnen door Research voor Beleid, die als 'onafhankelijke' instantie de bestaande samenwerking in kaart moet brengen. Een binnenkort in te stellen commissie (die zal bestaan uit commissaris van de Koningin in Drent­

he W. Meijer, als voorzitter, en uit mr. H. Zeevalking en dr. W.C. Weeda) moet onderzoeken welke vormen van samenwerking onder de huidige om­ standigheden nog meer mogelijk zijn. En de Adviesraad voor het Ondenvijs moet leiding geven aan een wat meer visionaire 'discussie over de toekomst van het bestel'. Bovendien heeft de mi­ nister de Kamer moeten beloven een nota te maken, waarin haken en ogen van bestuurlijke fusies tussen een uni­ versiteit en een hogeschool beschreven staan. De universiteiten hebben de mi­ nister al laten weten dat zij deze 'prolif­ eratie' van onderzoeken wat overdreven vinden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen